"မိန်းမ..."
"ဟင် ..."
"ဟို..."
သူမက လှည့်ကြည့်လာပေမယ့် သူဘာဆက်ပြောရမလဲမသိဖြစ်နေရ၏။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
စံအိမ် မျက်ခုံးလေး ပင့်ကာ မေးလိုက်လျှင်
သခင် စကားဆက်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရလျှင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ချလိုက်မိ၏။
"ဟို... ကိုယ် ဟို ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ် သန့်စင်ခန်း ခဏ ဝင်လိုက်ဦးမယ်။"
သခင် ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ခြေနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းခန့် အလှမ်းတွင် သူ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အနောက်မှနေ၍ ဆွဲဖမ်းထားခြင်းခံလိုက်ရ၏။
"နေဦး... ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး ထင်နေလား။"
သခင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စံအိမ် သူ့ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
အရင်က ပေါင်းလာတဲ့ သက်တမ်းအရ သူ မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်လိုက်လျှင်ပင် သူ ဘာလိုချင်နေသလဲ ဆိုတာကို စံအိမ် အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်ကာ အခုလည်း သူ ဘာကို လိုချင်နေလဲ ဆိုတာ သူမ အတိအကျ သိလိုက်သည်။
"ဟို... ကိုယ်... ရပါတယ်။ မင်း ပင်ပန်းနေပြီမလား။ သွားအိပ်တော့နော်။"
သခင် မျက်နှာလွှဲကာ ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ အသံက သိသိသာသာ တုန်ယင်နေကာ စံအိမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
" လာ... ဒီမှာ ထိုင်။"
စံအိမ် သခင့်ကို ကုတင်စွန်းဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာပြီး သူ့ပခုံးကို တွန်းကာ ထိုင်စေလိုက်၏။ ထို့နောက် စံအိမ် သူ့ ပေါင်တံ နှစ်ဖက်ကြားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"မိန်းမ..."
"..."
စံအိမ် သူ့ပေါင်တံများပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို အသာ တင်လိုက်ပြီးအောက်မှနေ၍ သူ့ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများက သူ့ ဘောင်းဘီ
ခါးပတ်ကြိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတ်ချလိုက်၏။
ထို့နောက် မာန်ဖီကာတင်းမာနေသော သူ့အတံကြီးကို ဘောင်းဘီပေါ်မှ အသာအယာ လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"မင်း... တကယ်ပဲ... အား..."
သခင်နှုတ်ဖျားမှ ညည်းတွားသံ ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာရ၏။
"ပင်ပန်းနေရင် မလုပ်နဲ့လေ..."
"အဲ့လိုဆို ရှင်တစ်ညလုံး အိပ်လို့ရမှာလား။ "
စံအိမ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရင်း သခင့် ဘောင်းဘီကို အောက်သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်လျှင် ကြီးမားထွားကြိုင်းလှသော အတံကြီးမှာ မီးရောင်အောက်တွင် သွေးကြောများ ထင်းနေကာ မာန်အပြည့်ဖြင့် ထောင်ထွက်လာလေသည်။ စံအိမ် ထိုအရာကြီးကို သူမ လက်ဖဝါးနုနုလေးဖြင့် အရင်းမှ အဖျားအထိ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။
ထို့နောက်... ခေါင်းလေးကို ငုံ့လိုက်ပြီး လျှာဖျားလေးဖြင့် ထိပ်ဖျားလေးကို စက်ဝိုင်းပုံစံ အသာ ဝိုက်၍ လျက်ပေးလိုက်သည်။
"အား... မိန်းမ..."
သခင် ခေါင်းကို နောက်သို့ အားရပါးရ လန်ချလိုက်မိပြီး၊ ကုတင်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာခင်းများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။
စံအိမ် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို ဟလိုက်ပြီး သူ့ အတံကြီးကို အစွမ်းကုန် ငုံထွေးလိုက်တော့သည်။
"ပြွတ်... ပလွတ်..."
ပူနွေးစိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းသားများ၏ ရစ်ပတ်မှုကြောင့် သခင်
တကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရ၏။ စံအိမ် အတံကြီးကို ပါးစပ်အပြည့် ငုံထားရင်း ခေါင်းလေးကို အထက်အောက် မှန်မှန်လေး လှုပ်ရှားပေးလိုက်သည်။ သူမ လျှာဖျားလေးက အတွင်းထဲတွင် ငြိမ်မနေဘဲ အတံကြီး၏ အောက်ခြေနှင့် ထိပ်ဖျားလေးကို လိုက်လံ ကလိပေးနေတာကြောင့် သခင့်မှာ ရူးမတတ် ခံစားနေရသည်။
"အင်း... မိန်းမ ... အဲ့ဒီလိုမျိုး... အဲ့ဒီအတိုင်းလေးပဲ... အား... ကောင်းလိုက်တာ..."
သခင့် လက်ချောင်းများက သူမ ဆံပင်များကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူမ ခေါင်းလေးကို အသာ ထိန်းကိုင်ကာ ဖိကပ်ပေးနေသည်။
စံအိမ် အားရပါးရ စုပ်ယူပေးနေသလို အတံကြီးက သူမ အာခေါင်ကိုပါ လာလာထိနေ၏။
"အွန့်... အွန့်..."
"ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ် မိန်းမ... အင်း..."
စံအိမ့် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ တံတွေးအချို့ စိမ့်ထွက်လာပြီး သခင့် အတံကြီး တလျှောက် စိုစွတ် နေလေသည်။ စံအိမ် ပါးစပ်ထဲမှ အတံကြီးကို ခဏ ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ မျက်ဝန်းဝိုင်းလေးများဖြင့် သခင့်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြီးမားသော သူ့အတံကြီးရဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို သူမ လျှာဖြင့် အောက်မှအထက်သို့ အားရပါးရ လျက်ပေးပြန်၏။
"အား ရှစ် မိန်းမ ... ကိုယ်... ကိုယ် မခံနိုင်တော့ဘူး... အ... စုပ်ပေးပါဦး... ပြင်းပြင်းလေး စုပ်ပေးစမ်းပါ..."
သခင့် တောင်းဆိုမှုကြောင့် စံအိမ် သူ့အတံကြီးကို ပြန်လည် ငုံထွေးလိုက်ပြီး အားရပါးရ စုပ်ယူလိုက်၏။ သူမ ပါးလေးများ ချိုင့်ဝင်သွားသည်အထိ အားစိုက်ကာ စုပ်ယူပေးနေမှုကြောင့် သခင့်မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။
"မိန်းမ အား ဟား ... အ... ကိုယ် ထွက်တော့မယ်... မလွှတ်နဲ့ဦးနော်... စုပ်ထားပေး..."
စံအိမ် မလွှတ်တမ်း အစွမ်းကုန် စုပ်ယူပေးလိုက်ချိန်တွင်တော့
သခင့် ကိုယ်ကြီး တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး သူ့ရဲ့အချစ်ရည် ပူပူနွေးနွေးများက စံအိမ့် အာခေါင်ထဲသို့ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။
"အား ..."
စံအိမ် တစ်စက်မကျန် မျိုချလိုက်ပြီး သခင့် အတံကြီးကို နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် တစ်ချက် နမ်းရှိုက်ပြီးမှ ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်၏။
သူမ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အရည်လေးများကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း မောဟိုက်နေသော သခင့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကျေနပ်ပြီလား... ။"
သခင် စံအိမ့်ကို ဆွဲပွေ့ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ နဖူးလေးကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
"မင်းကလေ... တကယ့်ကို ကိုယ့်ကို ရူးအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ မိန်းမပဲ။"
________________
"နိုးနေပြီလား... ကိုယ့် အသည်းအသက်လေး။"
"ဟင် ...စောသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဘယ်တုန်းက နိုးနေတာလဲ။"
စံအိမ်က အိပ်ချင်မူးတူး အသံလေးဖြင့် မေးရင်း သခင့် ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဖက်လိုက်၏။
"မစောတော့ဘူး မိန်းမရဲ့... ဒီနေ့က ကိုယ်တို့ ဟန်းနီးမွန်း ခရီးစဉ် နောက်ဆုံးနေ့လေ။ မင်း အိပ်နေတာလေးကို ထိုင်ကြည့်နေတာ နာရီဝက်လောက် ရှိပြီ။"
သခင် ပြောပြောဆိုဆိုပင် စံအိမ့် နဖူးလေးကို အားရပါးရ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ သူတို့ ကုတင်ဘေးရှိ အိပ်ရာလေးပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသော သားလေးကို စောင်ကို သေချာ ပြန်ခြုံပေးလိုက်၏။
" သားသားကတော့ အိပ်ဦးမယ် ထင်တယ်။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကမ်းခြေမှာ လမ်းသွားလျှောက်ရအောင်။"
စံအိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အိပ်ရာမှ ထလိုက်၏။
မျက်နှာသစ်ကာ အဖြူရောင် ပေါ်တွင် ပန်းရောင် နုနု ပန်းပွင့်လေးများ ခပ်စိပ်စိပ် ပါဝင်သော ဂါဝန်ရှည် လေးကို လဲဝတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ရှည်များကို နောက်တွင် ကျစ်ဆံမြီး ခပ်လျော့လျော့လေး ကျစ်ထားလိုက်သည်။
အခန်းတံခါးကို သေချာပိတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာချိန်တွင်တော့ လတ်ဆတ်သော ပင်လယ်လေက သူတို့ နှစ်ဦးကို ဆီးကြိုနေ၏။
သခင် စံအိမ့် လက်ဖဝါးလေးကို သူ့ရဲ့ ကြီးမားသော လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပင်လယ်ကမ်းစပ် တစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
"ဒီခရီးစဥ် လေးက အရမ်း တိုသလိုပဲနော် ... အခုတောင် ပြန်ရတော့မယ်။"
စံအိမ် ပင်လယ်ပြင် အကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း လွမ်းမောဖွယ် အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လျှင် သခင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စံအိမ့်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်ကာ သူမ မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံအောင် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"ခရီးစဉ်က ပြီးသွားပေမယ့်... ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝခရီးစဉ်က အခုမှ တကယ် စတင်တာပါ ... ဒီကမ်းခြေမှာ ကိုယ်တို့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသလို၊ ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမယ့် နေ့ရက်တိုင်းမှာလည်း ကိုယ် မင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး ပျော်ရွှင်အောင် ထားမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီး၊ သားလေးရဲ့ မိခင်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းပဲ။"
စံအိမ့်ကို ကြည့်ကာ အလေးအနက်ပြောနေတဲ့ သူ့စကားများကြောင့် စံအိမ် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ဖက်ထားလိုက်မိ၏။
"ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို အရမ်း ချစ်တယ် ... ကျွန်မတို့ မိသားစုလေး အမြဲတမ်း နွေးထွေး ခိုင်မြဲနေရမယ်နော်။"
သခင် သူမ ကျောပြင်လေးကို သိုင်းဖက်ထားရင်း သူမ၏ ဆံနွယ်များကြားသို့ မျက်နှာအပ်ကာ မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။
"ဖေဖေ ... မေမေ "
သူတို့နောက်ကျောမှ အသံစူးစူးလေးတစ်ခု ထွက်လာရာ လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့သားလေးဖြစ်နေတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား ပြိုက်တူ ပြုံးလိုက်မိကြလေသည်။
"ဖေဖေနဲ့ မေမေက သားသားကို အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ကြတယ်။ "
"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ... ဖေဖေတို့က သားလေးအိပ်ရေးပျက်မှာစိုးလို့ မနှိုးတာပါ သားရဲ့။ "
"ဟွန့် ... ဖေဖေက သားသားကို မချစ်ပါဘူး။
မေမေ့ကိုပဲ ချစ်တာ။ "
"ဟာ ... မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။
နောက်တစ်ခါ သားကို ပစ်မထားခဲ့တော့ဘူးနော် ဟုတ်ပြီလား။
ဒါနဲ့ သားက ဖေဖေတို့ ဒီမှာ ရှိတာ ဘယ်လိုသိလဲ။ "
"ဟိုးနားက ဦးဦးကို မေးလိုက်တာလေ။
အရမ်းချောတဲ့သားသားဖေဖေနဲ့ အရမ်းလှတဲ့ သားသားမေမေကို တွေ့မိသေးလားလို့။ "
"ဟာ ... ဟား ဟား ဟား ဟား သားကတော့ကွာ။ "
သခင်စကားတတ်လွန်းတဲ့ သားလေးအပြောကြောင့် အားရပါးရရယ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်မှ ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်မဝဖြစ်နေတဲ့ စံအိမ့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်တစ်ဖက်မှသားလေးကို ချီထားပြီး လက်တစ်ဖက်နှင့် သူမခါးလေးကို ဖက်လိုက်၏။
"ပင်လယ်ကြီးကို နှုတ်ဆက်နေတာလား။"
"အွန... ဒီရက်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာ အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်လေ။ နောက်ဆိုရင် ဒီအချိန်လေးတွေကို လွမ်းနေရတော့မှာ။"
စံအိမ် သူ့လက်မောင်းများကို ပြန်လည် အုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်လျှင် သခင် သူမ လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးကို သူ့ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ...
"လွမ်းစရာ မလိုပါဘူး .... မင်း လာချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား။။
"ဖေဖေ တကယ်ပြောတာလား။ "
"တကယ်ပေါ့ သားရဲ့။ "
"ရေး ...ပင်လယ်ကြီးရေ သားတို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာခဲ့မယ်နော်။ "
နေထိုက်စံလေးရဲ့ အော်သံစူးစူးလေးက ပင်လယ်ပြင်တစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်သွားကာ ပင်လယ်ကြီးကလည်း နေထိုက်စံလေးရဲ့စကားကို သဘောကျသည့်အလား လှိုင်းလေးတွေပုတ်၍ ထောက်ခံနေတော့သည်။
ပြီးပါပြီရှင် ...
Extra လေး တစ်ပိုင်းတော့ ကျန်ပါသေးတယ်ရှင့်
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）