အပိုင်း (၆၀)

"တီ... တီ... တီ..."

စားပွဲပေါ်ရှိ တက်ဘလက်မှ Video Call အသံမြည်လာကာမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် 'ဘွားဘွား' ဟူသော အမည်လေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေထိုက်စံလေးက အမြန် လက်လှမ်းကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခလုတ်နှိပ်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟဲလို... ဘွားဘွား ဘွားဘွား သားသားကို မြင်ရလား ဟင်။"

"မြင်ရတာပေါ့ မြေးလေးရဲ့... ဘွားဘွားရဲ့ အသည်းကျော်လေး

ဒီနေ့ တအား ဆော့ထားလို့ ပင်ပန်းနေပြီလား။ မျက်လုံးလေးတွေတောင် မှေးနေပြီ။"

ဒေါ်အေးမြရိပ်က နေထိုက်စံလေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ မေးလျှင် နေထိုက်စံလေးက တက်ဘလက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေချာ ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးလေးများကို ပြူးကာ ခေါင်းကို သွက်သွက် ခါပြလိုက်၏။

"မပင်ပန်းပါဘူး ဖွားဖွားရဲ့။ သားသားက ဒီနေ့ အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတာ။ ဖွားဖွား သိလား... ဒီနေ့လေ သားသားတို့ ကမ်းခြေမှာ သဲအိမ်တွေ ဆောက်ကြတယ်။ ပြီးတော့လေ... အရေးအကြီးဆုံး သတင်း တစ်ခု ပြောပြမယ်။"

ကလေးပီပီ စကားပြောချင်လွန်း၍ နှုတ်ခမ်းလေး ထော်ကာ မျက်ခုံးလေး ပင့်ကာဖြင့် လေကြီးမိုးကြီး ပြောနေသော သားဖြစ်သူရဲ့အမူအရာလေးကြောင့်၊ နောက်ဘက်မှ သခင်နှင့် စံအိမ်တို့မှာ အသံထွက်အောင်ပင် ရယ်လိုက်ကြသည်။ ဒေါ် အေးမြရိပ်ကလည်း သဘောတကျဖြင့်...

"ဟုတ်လား... ပြောပါဦးကွယ်။ ဖွားဖွားရဲ့ မြေးလေးက ဘာသတင်းတွေများ ပေးစရာ ရှိနေလို့လဲ။"

"ဒီလို ဖွားဖွားရဲ့..."

နေထိုက်စံလေးက အသံကို တမင် ခပ်တိုးတိုး လုပ်လိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ကို မျက်နှာလေး ကပ်ကာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ပြောတော့မည့်ဟန် ပြင်လိုက်၏။

"ဟိုတစ်နေ့ကလေ... ဖေဖေက သားသားကို ဂဏန်း ဖမ်းပေးမယ်ဆိုပြီး ကြွားတာ။ ပြီးတော့ ဂဏန်းကို လိုက်ဖမ်းရင်း ဖေဖေက သဲတွေထဲကို ဝုန်းခနဲ မှောက်ရက်ကြီး လဲကျသွားရော။ ဖေဖေ့ မျက်နှာကြီး တစ်ခုလုံး သဲတွေချည်းပဲ ဘွားဘွားရယ်... ဟားဟား။"

နေထိုက်စံလေးက သူ့ဟာသူပြောရင်း ဗိုက်လေးနှိပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်လိုက်ကာ ဖုန်းထဲမှ ဒေါ် မြတ်နိုးခင်ကလည်း ရယ်တော့၏။

ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော နေမင်းသခင်မှာတော့ မျက်နှာကြီး ပူထူသွားပြီး စံအိမ်ကတော့ သခင့် ရင်ဘတ်ကို မှီကာ အသံတိတ် ရယ်နေလေသည်။

"ဟာ ... သား မင်း ဘွားဘွားကို အဲ့ဒါတွေ သွားတိုင်စရာ မလိုဘူးလေကွာ။ အဟမ်း..."

သခင် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ ဝင်တားလိုက်သော်လည်း နေထိုက်စံလေးက ဂရုမစိုက်ပေ။

"မပြီးသေးဘူး ဘွားဘွားရဲ့... ရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့လေ ဖေဖေက ဂဏန်းကို အတင်း လိုက်ဖမ်းတာ... မိတော့ မိတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဂဏန်းက ဖေဖေ့ လက်ညှိုးကို သူ့လက်မ အကြီးကြီးနဲ့ ညှပ်ပစ်လိုက်တာလေ။ ဖေဖေလေ အရမ်း နာသွားပြီး မျက်ရည်တွေပါ ကျတယ်။ အဲ့ဒါကို ဖေဖေက ဂဏန်းက သူ့ကို လာနမ်းနေတာပါဆိုပြီး လိမ်ပြောသေးတယ် ဘွားဘွားရဲ့။"

"ဟယ် ဟုတ်လား ...အမယ်လေး... အဟင်း ဟင်း ဟင်း "

ဒေါ် အေးမြရိပ်မှာ အမြဲတမ်း တည်တည်ကြည်ကြည်နေတတ်တဲ့ သား အဖြစ်ကို မြင်ယောင်ကြည့်ကာ သဘောကျနေတော့သည်။

"ကဲ... သားလေး... တော်တော့နော်။ ဖေဖေ ရှက်နေပြီ။"

စံအိမ် ပြုံးစစဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"မေမေကလည်း သားသားက အမှန်တိုင်း ပြောတာကို။ ပြီးတော့ ရှိသေးတယ် ဘွားဘွား။"

"..."

သခင့်မှာ ဒီအကောင်လေး ဘာတွေ ထပ်ပြောဦးမလဲ ဆိုပြီး မျက်ခုံးများပင် တွန့်ကွေးသွားရသည်။

"ဖေဖေကလေ... မေမေ့ကို အရမ်း ကပ်တာပဲ။ သားသားနဲ့ ရေအတူတူ ကူးမယ်ဆိုပြီးတော့လေ မေမေ့ကိုပဲ အမြဲတမ်း ဖက်ထားတာ။ သားသားက ဟိုးအဝေးကြီးကနေ 'ဖေဖေ' လို့ လှမ်းခေါ်နေတာကိုလည်း မကြားဘူး။ မေမေ့ နားနားလေးပဲ ကပ်ပြီး စကားတွေ ပြောနေတာ။ ဖေဖေက မေမေ့ကိုဆို အမြဲတမ်း ဖက်ထားတာပဲ ဘွားဘွား။"

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သားလေး စကားများကြောင့် စံအိမ့် မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားရပြီး၊ ရှက်ရှက်ဖြင့် သခင့် ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာကို အတင်း ဝှက်ထားလိုက်တော့သည်။ သခင်ကတော့ ရှက်ရမည့်အစား နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားကာ စံအိမ့် ပခုံးလေးကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူသလို ပြုံးလိုက်၏။

"ကြည့်ပါဦး... ဒီ အဖေနဲ့ ဒီ သား။ သမီးလေးတော့ ဒီသားအဖ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အတော်လေး ဗျာများနေရမှာပဲ။"

ဒေါ် အေးမြရိပ် လှမ်းစလိုက်၏။

သားလေးရဲ့ ပြည့်စုံ နွေးထွေးနေသော မိသားစု ဘဝလေးကို ကြည့်ကာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာ ကြည်နူးနေမိလေသည်။

သခင် တက်ဘလက်ကို သား လက်ထဲမှ အသာလှမ်းယူလိုက်ပြီး သူနှင့် စံအိမ့် မျက်နှာပါ ပေါ်အောင် ထောင်လိုက်ပြီး ...

"မာမီ... ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ အကုန် အဆင်ပြေပါတယ်။ မေမေ့ ချွေးမလေးကိုလည်း ကျွန်တော် စိတ်ချမ်းသာအောင် အကောင်းဆုံး ထားပါတယ်လို့။"

သခင် စံအိမ့် ဆံနွယ်လေးများကို အသာသပ်တင်ပေးရင်း လှမ်းပြောလိုက်၏။

စံအိမ်လည်း ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးကို အနည်းငယ် မော့ကာ...

"မေမေ နေကောင်းတယ် မလားဟင်။ ဆေးတွေရော ပုံမှန် သောက်ဖြစ်ရဲ့လား။ စံအိမ်တို့ ပြန်လာရင် မေမေ့အတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ခဲ့မယ်နော်။"

"အေးပါ သမီးရယ်... မေမေ နေကောင်းပါတယ်။ သမီးတို့သာ ပျော်ပျော်ပါးပါး နားရက်လေးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြ။မြေးလေး ဘွားဘွားကို အာဘွားပေးပါဦး "

"အာဘွား ဘွားဘွား Good Night နော် ဘွားဘွားကို အရမ်း ချစ်တယ်။"

"ဟုတ်ပါပြီကွယ် ... ဘွားဘွားလည်း မြေးလကို အရမ်းချစ်တယ်နော် ... ဒါဆို ဒါပဲနော် မြေးလေး "

"ဟုတ် ဘွားဘွား။ "

"ကဲ... သတင်းပို့လို့ ဝပြီလား အကိုလေး။

ဖေဖေ့ အကြောင်းတွေ ဘွားဘွားကို လျှောက်တိုင်နေတယ်ပေါ့လေ။"

သခင် သားလေးကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ဆွဲလှဲလိုက်ပြီး ဗိုက်ကလေးကို ကလိထိုးလိုက်တော့သည်။

"အား... ဖေဖေ... ယားတယ်... မေမေ ကယ်ပါဦး... ဟားဟား..."

နေထိုက်စံလေးမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ရယ်မောနေပြီးစံအိမ်လည်း သားအဖ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိလေသည်။

________________

နေထိုက်စံလေးက ကမ်းခြေတွင် အခြား ကလေးတွေနှင့်အတူ ရယ်မောကာ ဆော့ကစားနေပြီး

စံအိမ် ရေလယ်တွင် သားလေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။

ထိုစဉ် စံအိမ့် ကျောပြင်လေးကို အနောက်မှ လာဖက်ခြင်းခံလိုက်ရ၏။

"အို..."

စံအိမ် လန့်ဖြတ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာပေါ်မှ ရေစက်များကို လက်ဖြင့် ခါချရင်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော နေမင်းသခင် ဖြစ်နေလေသည်။

"သခင်... လန့်သွားတာပဲ။ "

"အဟွန်း ... ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ "

"ဘာမှမတွေးပါဘူး ... သားလေးကိုကြည့်နေတာ။ "

"ဪ ... ဟုတ်လား။ "

သခင် ပြုံးစစဖြင့် ပြောရင်း စံအိမ့် အနားသို့ ပိုတိုးကပ်သွားကာ

ရေအောက်ကနေ သူမ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို အနောက်မှနေ၍ အသာအယာ လှမ်းဖက်လိုက်၏။

"ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ... ဖယ်လေ လူ ...လူတွေ အများကြီးပဲ။"

"လူတွေ ရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ "

ပြောပြောဆိုဆိုပင် ရေအောက်မှ သူ့ လက်များက စံအိမ့် ခါးမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လျှောဆင်းသွားပြီး သူမရဲ့ ပြည့်တင်းနေသော တင်ပါး အိအိလေးများကို အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

"အ... သခင် "

စံအိမ် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပြီး သခင့် ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အတင်း တွန်းထားလိုက်မိသည်။

လူမြင်ကွင်းကြီးထဲတွင် အခုလို ရဲတင်းလွန်းသော အထိအတွေ့ကြောင့် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားပြီး ရင်ခုန်သံများက ဆူညံသွားရသည်။

သခင် သူမကို လွှတ်မပေးသည့်အပြင် ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကပ်လိုက်ကာ ရေအောက်ကနေ သူမ တင်ပါးသားများကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နေတော့သည်။

ဂါဝန်ပါးပါးလေး အောက်မှ သူမ ကိုယ်လေးကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိချေလိုက် ဆုပ်နယ်လိုက် လုပ်နေတာကြောက့် စံအိမ်ြမှာ ခြေဖျားများပင် ကုပ်ကွေးလာရ၏။

"လူတွေ မြင်သွားလိမ့်မယ်... သခင်... လွှတ်ပါတော့လို့... ဟိုမှာ သားလေးတောင် လှမ်းကြည့်နေပြီထင်တယ်။"

စံအိမ် အံကိုကြိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရုံလေး ပြောရင်း မျက်နှာလေးမှာ နီရဲလာတော့၏။

"သားလေးက သူ့ဟာသူ ဆော့နေတာပါ ... ဘယ်သူမှ မမြင်ဘူး။ ကိုယ့်ကို ကြည့်... မင်း မျက်နှာလေး ရှက်သွေးဖြာနေတာ သိပ်လှတာပဲ။"

သခင် သူမ နားသယ်စပ်လေးနားသို့ ကပ်ကာ လေပူများ မှုတ်ထုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမို ရဲတင်းလာကာ တင်ပါးများကို ဆုပ်နယ်နေသော လက်တစ်ဖက်က တဖြည်းဖြည်း ရှေ့ဘက်သို့ ရွေ့လျားလာပြီး သူမ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးများ ကြားသို့ တိုးဝင်လာ၏။

"အို... ဟင့်အင်း... သခင်... မလုပ်..."

စံအိမ် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရကာ ရေအောက်က သခင့် လက်ချောင်း ရှည်ကြီးများက သူမ အရှေ့ဘက် အနူးညံ့ဆုံး နေရာလေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အတွင်းခံလေး အပေါ်မှနေ၍ ခပ်ဖိဖိလေး ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"အ... အင်း..."

စံအိမ် နှုတ်ခမ်းကို အတင်း ကိုက်ထားလိုက်ရပြီး သခင့် ပခုံးများကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတွေ အများကြီး ရှိနေသည်ဆိုသော အသိနှင့်

သခင့်ရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် စံအိမ် ရေထဲမှာတင် ပူထူတုန်တက်နေရ၏။

သခင့် မျက်ဝန်းများက စံအိမ့် မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာ ပြောင်းလဲမှု တိုင်းကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်ကာ အရသာခံနေပြီး သူ့လက်ချောင်းများက အတွင်းခံလေးကို ဘေးသို့ အသာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ သူမ အတွင်းသား နုနုလေးများကို တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ ပွတ်သပ် ချော့မြှူလိုက်တော့သည်။

"အား... သခင်..."

စံအိမ် ရေထဲတွင် ဒူးများပင် ခွေကျချင်လာတာကြောင့် သခင့်လည်တိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မှီတွယ်ထားလိုက်ရသည်။

သခင် သူမရဲ့ ခံစားမှု အပြင်းထန်ဆုံး နေရာလေးကို သူ့ လက်မဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ဖိချေလိုက် ကျန်လက်ချောင်းများဖြင့် အထက်အောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက် လုပ်ပေးလိုက်၏။

"သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ရပ်ပါတော့... ကျွန်မ... ကျွန်မ မနေတတ်တော့ဘူး... အ...ဟာ့ အ "

စံအိမ်က မျက်ရည်ဝဲတဲတဲလေးဖြင့် သခင့်ကို မော့ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ လူမြင်ကွင်းမှာ ဖြစ်နေတာကြောင့် အသံထွက် ညည်းတွားခွင့် မရှိသော သူမအခြေအနေက ပို၍ပင် ရင်တုန်စရာ ကောင်းနေ၏။

သခင့် လက်ချောင်းများ ရွေ့လျားသွားတိုင်း စံအိမ့် ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ရေထဲတွင် တွန့်ခနဲ တွန့်ခနဲ တုန်ယင်နေရသည်။

"အရမ်း ကောင်းနေတယ် မလား ... လူတွေ ရှေ့မှာဆိုတော့ ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

သခင် ညစ်ကျယ်ကျယ်ပြုံးကာ ပြောရင်း သူမ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ဖိကိုက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ရေအောက်က သူ့ လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမို အရှိန်တင်လိုက်လေသည်။

"အ...သခင်... သခင်...အာ့ "

စံအိမ် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ကာနှုတ်ခမ်းကိုသာ သွေးထွက်မတတ် ကိုက်ထားမိတော့သည်။

သူ့လက်မောင်းကြွက်သားများကို လက်သည်းများဖြင့် အတင်း ကုပ်ထားရင်း သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ထိန်းချုပ်မရအောင် ဖြစ်လာ၏။ လူတွေ ရှိနေတာကို သိသော်လည်း သခင့် သောင်းကျန်းမှု

အောက်တွင် သူမ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

နောက်ဆုံး သူ့လက်ချောင်းများ၏ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အထိအတွေ့အောက်တွင် စံအိမ် တစ်ကိုယ်လုံး ကော့တက်သွားရပြီး

အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းများဖြင့် သခင့် ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ကျသွားရ‌ေတာ့သည်။

သူမ မျက်နှာလေးကို သခင့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ အတင်း ဖွက်ထားလိုက်မိကာ သခင်က ကျေနပ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမရဲ့ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်ပေးလိုက်ရင်း နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

ထိုအချိန် နေထိုက်စံလေးက သူတို့ဘက်လှမ်းကြည့်ကာ ...

"ဖေဖေ မေမေ ...သားဆီ လာခဲ့လေ"

သခင် သားလေးကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်လှမ်းပြလိုက်ပြီး စံအိမ့် နားနားသို့ ကပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်ရင်း ...

"ကဲ... သားလေး ခေါ်နေပြီ။

သွားရအောင် ... ဒါပေမဲ့... အခန်းထဲ ရောက်ရင်တော့ ဒီထက် ပိုကြမ်းတဲ့ ပင်လယ်လှိုင်းတွေနဲ့ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ် မိန်းမ။"

"..."

စံအိမ် ရှက်လွန်း၍ သခင့် ရင်ဘတ်ကြီးကို အားရပါးရ တစ်ချက် ထုပစ်လိုက်၏။

အပိုင်း (၆၁) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn