သခင် သားလေးကို ကျောင်းသွားပို့ပေးပြီး ရုံးမသွားပဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပြန်၏။
အခုတလော သူအရေးကြီးကိစ္စရှိတဲ့နေ့မှ လွဲ၍ ကျန်တဲ့နေ့တွေဆို အိမ်မှာနေကာ မိန်းမနားပဲ ကပ်နေလေသည်။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် တစ်အိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်ဆီမှ ကြက်သွန်ဖြူ ဆီသတ်နံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ ဟင်းချက်နေသော အသံတချို့ကိုသာ ကြားနေရ၏။
သခင် ခြေသံလုံစွာဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီးမီးဖိုချောင် အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် ကွေးတက်သွားရသည်။
စံအိမ် အိမ်နေရင်း တီရှပ် အဖြူရောင် ခပ်ပွပွလေးနှင့် ဘောင်းဘီတိုလေးကို ဝတ်ထားပြီး အေပရွန် လေးကို စည်းကာ ဟင်းအိုးကို မွှေရင်း သီချင်းလေး တအေးအေး ဆိုနေ၏။ သူမ ဆံပင်များကို ကလစ်ဖြင့် ဖြစ်သလို ကုပ်တင်ထားတာကြောင့် လည်ကုပ်သား ဖြူဖြူလေးနှင့် သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးက ဆွဲကိုက်ချင်စရာလေးဖြစ်နေ၏။
သခင် စံအိမ့် အနားသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း သွားလိုက်ပြီး သူမ နောက်ကျောကနေ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို သိုင်းဖက်လိုက်၏။
"အို..."
စံအိမ် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ကိုယ်လေး တွန့်သွားသော်လည်း သူမ ကျောပြင်ဆီသို့ လာရောက် ထိကပ်လာသော တောင့်တင်းသည့် ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးနှင့် ရင်းနှီးနေသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။
"ဒီနေ့လည်း ရုံးမသွားပြန်ဘူးလား။ "
"အွန်း ... အရေးမကြီးဘူး။ "
စံအိမ်က နောက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သော်လည်း သခင် သူ့မျက်နှာကို စံအိမ့် ပခုံးပေါ်သို့ အပ်ချလိုက်ပြီး၊ဖြူဝင်း နုဖတ်နေသော သူမ လည်တိုင်လေးကို အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
"ပြွတ်... အင်း..."
"အမေ့... သခင်... ဘာလုပ်တာလဲ။ ဟင်း... ဟင်းအိုးတူးသွားလိမ့်မယ်။"
စံအိမ် ဇွန်းကို ကိုင်ထားရင်း အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သခင့် အနမ်းများက လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် နားရွက်ဖျားလေးများဆီသို့ ကူးပြောင်းလာကာ သူမ နားသယ်စပ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်းအိုးကို ခဏ ထားလိုက်စမ်းပါ ... ကိုယ် ဗိုက်ဆာနေပြီ။ "
"အွန်း ... အဲ့တာကြောင့် အခု အခုဟင်းချက်နေတယ်လေ။ "
"ဟင့်အင်း အဲ့တာ မစားချင်သေးဘူး... မင်းကိုပဲ စားချင်တယ်။"
ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူ့ လက်များက စံအိမ့် ဗိုက်သား ချောချောလေးဆီမှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားလာပြီး၊ တီရှပ် အင်္ကျီ အဖြူရောင်လေး အောက်သို့ ရုတ်တရက် လျှိုဝင်သွားတော့သည်။
"အ... သခင်..."
စံအိမ် ဇွန်းကို အောက်သို့ ချလိုက်မိ၏။
သခင့် လက်များက ဘော်လီဝတ်မထားတဲ့ သူမရဲ့ မို့မောက် တင်းမာလှသည့် ရင်အုံသား အစုံကို အောက်မှနေ၍ အပြည့်အဝ ပင့်တင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးများ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် စံအိမ့် ရင်သားများမှာ ပိုမို တင်းမာလာရကာ သခင်က အားရပါးရ ဆုပ်နယ်လိုက်၊ ဖိချေလိုက် လုပ်နေရင်း၊ လက်ချောင်းများဖြင့် ရင်သား ထိပ်ဖျားလေးများကို ခပ်နာနာလေး ပွတ်ဆွဲ ကလိပေးနေ၏။
"အား... ကသခင်... အရမ်း မချေနဲ့လေ... နာတယ်... အင်း..."
စံအိမ် မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းသွားပြီး၊ ခေါင်းလေး နောက်သို့ လန်ကျသွားကာ သခင့် ပခုံးကို မှီထားမိသည်။ သခင့်
လှုပ်ရှားမှုများက တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန် ကြမ်းတမ်းလာကာ
သူ့လက်ချောင်းများက သူမ ရင်သားများကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နေသလို သူ့ အောက်ပိုင်းကလည်း စံအိမ့် တင်ပါး အိအိလေးများနှင့် အတင်း ပွတ်သပ် ထိကပ်နေသဖြင့် သူ့အရာကြီးနှင့် ထောက်မိနေတော့သည်။
သခင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ ရင်သားများကို ဆက်လက် ဆုပ်နယ်နေရင်း၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ လှမ်းကာ ဂက်စ်မီးဖိုကို ပိတ်ချပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး၊ မီးဖိုချောင်ရှိ ကျောက်ပြား စားပွဲခုံအမြင့်ပေါ်သို့ ခါးမှနေ၍ ပင့်တင်လိုက်၏။
"အို... သခင်"
စံအိမ့်မှာ ရုတ်တရက် မို့လို့ လန့်သွားရပြီး သခင့် လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် သိုင်းဖက်လိုက်မိသည်။
သခင် သူမပေါင်တံ သွယ်သွယ်လေး နှစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြဲကာ ခုံစွန်းတွင် နေရာယူစေလိုက်ပြီး သူက ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝင်ရောက် နေရာယူလိုက်သည်။
သူမ မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖိကပ် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။
"ပြွတ်... အွန်း... အ..."
သခင့် လျှာဖျားက စံအိမ့် နှုတ်ခမ်းလွှာများကို အတင်းအကျပ် ပွင့်ဟစေပြီး၊ အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ကာ အားရပါးရ ရစ်ပတ် နမ်းရှိုက်တော့သည်။ အနမ်းများနှင့်အတူ သူ့လက်များက စံအိမ့် တီရှပ် အင်္ကျီလေးကို အပေါ်သို့ ဆွဲချွတ် ပစ်လိုက်ပြီး၊ ဘောင်းဘီတိုလေးနှင့် အတွင်းခံလေးကိုပါ တစ်ပါတည်း အောက်သို့ ဆွဲချွတ်ချလိုက်၏။
ထိုအခါ စံအိမ့်မှာ ကျောက်ပြားခုံပေါ်တွင် ဝတ်လစ်စလစ် အနေအထားဖြင့် သခင့် ရှေ့တွင် ကားကားလေးဖြစ်နေ၏။
" ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် လိုချင်နေလဲ သိလား။"
သခင် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းများဖြင့် ပြောရင်း သူ့ ဘောင်းဘီကိုလည်း အောက်သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကြီးမား ထွားကြိုင်းလှသော သူ့အရာကြီးကို လက်ဖြင့် အသာ ကိုင်ကာ စံအိမ့်၏ အရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်ကာ စိုစွတ်နေပြီ ဖြစ်သော အနူးညံ့ဆုံး အတွင်းသားလေးများဆီသို့ တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်တော့သည်။
"အား...သခင်... ဖြည်းဖြည်း..."
စံအိမ့် ခန္ဓာကိုယ်လေး နောက်သို့ ကော့လန်သွားပြီး ကျောက်ပြားခုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အတင်း ထောက်ထားလိုက်ရသည်။ သခင့်ရဲ့ကြီးမားလွန်းသော အရာကြီးက သူမရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းသော အရာလေးထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာချိန်တွင် ပြည့်ကြပ်သွားသော ခံစားချက်နှင့်အတူ ရင်ဖိုလှိုက်မောဖွယ် ကောင်းလှသော သာယာမှု
ကြီးက တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။
သခင်က အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး တစ်ချက် ငြိမ်လိုက်ကာ သူမနဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်၏။
"နာသွားလား ဟင်... အချစ်။"
"ဟင့်အင်း... ရတယ်..."
စံအိမ် မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းကာ ခေါင်းခါပြလိုက်လျှင် သခင် သူမ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။
"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."
အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက တိတ်ဆိတ်နေသော မီးဖိုချောင်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ သခင့် အသွင်းအထုတ်တိုင်းက နက်ရှိုင်းပြီး ထိမိလွန်းလှ၏။
"အ... သခင်... အရမ်း... ကောင်းတယ်... မြန်... မြန်မြန်လေး လုပ်ပေး..."
စံအိမ်မှာ ရမ္မက်ဇောကြောင့် အရှက်အကြောက်များ လွင့်စင်သွားပြီး၊သခင့် ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အတင်း စိုက်နစ် ကုတ်တွယ်ထားရင်း တောင်းဆိုလိုက်မိသည်။
သခင် စံအိမ့် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဟက်ခနဲ တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး
ခပ်မြန်မြန် လှုပ်ရှားတော့သည်။
သူ့ ဆောင့်ချက်များက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အားပါလွန်းလှကာ တဖတ်ဖတ် မြည်သံများနှင့်အတူ စံအိမ့် ညည်းတွားသံလေးများကလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာ၏။
"အား... မိန်းမ... မင်းရဲ့ အတွင်းသားလေးတွေက အရမ်း တင်းကျပ်နေတုန်းပဲ... ကိုယ့်ကို ရူးအောင် လုပ်နေတာပဲ။"
သခင် အံကိုကြိတ်ကာ ပြောရင်း စံအိမ့် ရင်သား တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် အားရပါးရ ဆုပ်နယ်လိုက်ကာ ကျန်တစ်ဖက်ရှိ ထိပ်ဖျားလေးကို ငုံ့၍ အငမ်းမရ စုပ်ယူ ကိုက်ခဲလိုက်ပြန်သည်။
"အ... အား... သခင်... ကျွန်မ... ကျွန်မ... မရတော့ဘူး... ပြီး... ပြီးတော့မယ်..."
စံအိမ် တစ်ကိုယ်လုံး ကော့တက်သွားပြီး သူမ ခြေထောက် နှစ်ဖက်က သခင့် ခါးကို အလိုအလျောက် သိုင်းဖက်ကာ ချိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမ အတွင်းသားလေးများက သခင့် အတံကြီးကို အဆက်မပြတ် ညှစ်ယူလာလျှင် သခင်လည်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နောက်ဆုံး အကြိမ် အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့သည်။
"အား... မိန်းမ"
သခင့်ကိုယ်ကြီး ဆတ်ခနဲ တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အချစ်ရည် ပူပူနွေးနွေးများက စံအိမ့် သားအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထုတ်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ နှစ် ေယာက်သား အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းများဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း ငြိမ်သက်သွားကြကာ
သခင် သူမလည်တိုင် ပါးပြင်နှင့် နှုတ်ခမ်းလေးများကို မြတ်နိုးစွာ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်၏။
"ချစ်တယ် မိန်းမ "
ပြီးပါပြီရှင့် ...
ဆက်ရန်မရှိတော့ပါ။
ကဲဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပြီးသွားပါပြီနော်။
အစအဆုံး ဖတ်ရှုပေးတဲ့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်ူကို ကျေးဇူးအထူးပဲတင်ရှိပါတယ်ရှင့် ...
(ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေ မကောင်းခဲ့သည်ရှိသော် Annaရဲ့ အရေးအသားညံ့ဖျင်းမှုသာ ဖြစ်သောကြောင့် အနူးအညွတ်တောင်းပန်အပ်ပါတယ်ရှင့်
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）