အပိုင်း (၅၉)

သခင် ဝရန်တာတွင် ထိုင်ကာ ကော်ဖီသောက်နေတုန်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော စံအိမ့်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် လောကကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အနက်ရောင် ဘစ်ကနီ ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကိုယ်ကျပ် ဘစ်ကနီ အနက်ရောင်လေးက သူမရဲ့ ဖြူဝင်း နုဖတ်နေသော အသားအရေကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေပြီး သွယ်လျသော ခါး၊ ကျစ်လျစ် ပြည့်တင်းသော တင်ပါးနှင့် မို့မောက်နေသော ရင်အုံ အလှတရားတို့က အတိုင်းသားပေါ်လွင်နေတော့သည်။

အပေါ်မှနေ၍ အဖြူရောင် ဇာပိုက်ကွန် ပါးပါးလေးကို ထပ်ဝတ်ထားသော်လည်း လေတိုက်တိုင်း လွင့်ဝဲနေသဖြင့် အချိုးအစားကျလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။

"စံ... မင်း... အဲ့ဒီ အဝတ်အစားက ဘာလဲ။"

သခင့် အသံက ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားလေသည်။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အပန်းဖြေစခန်းမှ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ရှိနေပြီး၊ သူတို့ အကြည့်များက စံအိမ့်ထံသို့ ရောက်လာသည်ကို သခင် လျှပ်တစ်ပြက် မြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူ့ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားတော့သည်။

"ဟင်... လှတယ်မလား။ ကမ်းခြေ ရောက်နေတာလေ ရေကူးမလို့..."

စံအိမ် ပြုံးကာ လှည့်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ စကားပင် မဆုံးလိုက်သခင်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထလာပြီး ဘေးရှိ အဖြူရောင် တဘက် အကြီးကြီး တစ်ထည်ကို ဆွဲယူကာ စံအိမ့် တစ်ကိုယ်လုံးကို အတင်း လွှမ်းခြုံ ပတ်ရစ်လိုက်၏။

"အို... ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ။"

"ဘာမှ မမေးနဲ့... အခန်းထဲ ပြန်မယ်။"

သူမ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်ပြီး အခန်းတွင်းသို့ ခပ်သွက်သွက် ခေါ်သွားတော့သည်။ အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်ပြီး သူမကိုယ်လေးကို တံခါးနှင့် သူ့ ကြားတွင် လှောင်ပိတ်ကာ အပေါ်မှနေ၍ အုပ်မိုးထားလိုက်၏။

" ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မျက်နှာကြီးကလည်း... ကြောက်စရာကြီး။"

စံအိမ် အနည်းငယ် လန့်သွားရပြီး သခင့် ရင်ဘတ်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထားလိုက်မိသည်။ သူ့ရင်အုပ်ကြီးက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး သူ့ မျက်လုံးများက စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

"မင်းက ကိုယ့်အပိုင်ပဲ ... မင်းရဲ့ ဒီအလှတရားတွေကို တခြား ဘယ်ကောင်မှ ကြည့်စရာ မလိုဘူး။ ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ကြည့်ရမယ်... ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်တယ်။"

အံကြိတ်ကာ ထွက်ပေါ်လာသော ဩရှရှ အသံကြီးအဆုံးတွင်

သူမ ပခုံးပေါ်မှ တဘက်ကြီးကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ သူမ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို အငမ်းမရ ဖိကပ် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

လျှာဖျားက သူမ နှုတ်ခမ်းလွှာများကို အတင်းအကျပ် ပွင့်ဟစေပြီး အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ကာ သူမ အသက်ရှူသံများကိုပါ မကျန် သိမ်းပိုက်လိုက်၏။ စံအိမ် အသက်ရှူပင် မှားသွားရပြီး သူ့ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အတင်းအကျပ် ကုတ်တွယ်ထားမိသည်။

"အွန်း... သခင်..."

သခင် သူမ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို သွားဖြင့် ခပ်နာနာလေး ကိုက်ဆွဲလိုက်ချိန်တွင် စံအိမ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သခင် အနမ်းများကို နှုတ်ခမ်းများဆီမှ ခွာလိုက်ပြီး လည်တိုင်လေးဆီသို့ အပြင်းအထန် နမ်းရှိုက် ဆင်းသက်လာ၏။

"ကိုယ့်အပိုင်ဆိုတာ လူတိုင်း သိအောင် မှတ်ပုံတင်ထားမှ ရမယ်။"

သခင် တိုးလျစွာ ပြောလိုက်ရင်း သူမ လည်ပင်း သွေးကြောလေးများ ဖြတ်သန်းရာ နေရာလေးကို နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အားရပါးရ စုပ်ယူလိုက်သည်။

"အ... သခင်... နာ... နာတယ်..."

စံအိမ် ခေါင်းလေးကို နောက်သို့ လန်ချလိုက်မိကာ သခင်က အားမရသေးဘဲ ထိုနေရာလေးကို သွားများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ကိုက်ခဲလိုက်လျှာဖျားဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက် နှုတ်ခမ်းဖြင့် ထပ်မံ စုပ်ယူလိုက် လုပ်နေတာကြောင့် ဖြူဝင်းနေသော အသားအရေပေါ်တွင် အနီရောင် အမှတ်အသား (Hickey) လေးက ချက်ချင်းပင် ထင်းခနဲ ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော် သခင် အားမရနိုင်သေးပဲ သူ့လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းများက သူမဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် ဇာပိုက်ကွန် အင်္ကျီလေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ သူမကိုယ်ပေါ်တွင် ဘစ်ကနီ အနက်ရောင် ဝမ်းဆက်လေးသာ ကျန်ရှိတော့၏။

သူမ လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးလေးများဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဝင်းမွတ်နေသော ရင်ညွန့် အပေါ်ပိုင်းလေးများဆီသို့ အနမ်းများကို ဆက်တိုက် ရွှေ့လျားလာလေသည်။

ပူနွေးသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး စူးစူးလေးများက စံအိမ့် အသားကို ပွတ်တိုက်သွားတိုင်း စံအိမ် တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို တွန့်ခနဲ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူ နမ်းရှိုက် စုပ်ယူသွားသော ရင်ညွန့် တစ်လျှောက်တွင်လည်း အနီရောင် အကွက်လေးများက တစ်ကွက်ပြီး တစ်ကွက် ထက်လာလေသည်။

"အင်း... သခင်... တော်... တော်တော့... အပြင်သွားလို့ မရတော့ပဲ နေလိမ့်မယ်..."

စံအိမ် မျက်ရည်ဝဲတဲတဲလေးဖြင့် သခင့် ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ အသံလေးမှာ ရမ္မက်ဇောကြောင့် တုန်ယင်ကာ အားပျော့လွန်းနေ၏။

"အပြင်ထွက်စရာ မလိုဘူး... ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး အခန်းထဲမှာပဲ မင်းကို အပြစ်ပေးရမယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမ ရင်သားများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဘစ်ကနီ အပေါ်ပိုင်း ကြိုးလေးကို အနောက်မှနေ၍ ဖြုတ်ချပစ်လိုက်ရာ

ဘစ်ကနီ အစလေး အောက်သို့ ကျသွားသည်နှင့် တင်းမာ မို့မောက်နေသော ဖြူဝင်းလှသည့် ရင်သား အစုံက သခင့် မျက်စိရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

"အို..."

စံအိမ် ရှက်သွေးဖြာကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သခင်က သူမ လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်စလုံးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အပေါ်သို့ မြှောက်၍ တံခါးတွင် ဖိကပ်ထားလိုက်၏

သခင့် မျက်ဝန်းများက အရောင်လက်သွားပြီး သူမရဲ့ မို့မောက်နေသော ရင်သား အစုံပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်ကာ အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

"အ... အား... သခင်..."

စံအိမ် ခါးလေး ကော့တက်သွားရပြီး အသံကုန် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

သခင် သူမ ရင်သား တစ်ဖက်ကို လက်ဝါးကြီးဖြင့် အပြည့်အဝ ဆုပ်နယ် ထိန်းကိုင်ထားရင်း ကျန်တစ်ဖက်ရှိ ပန်းရောင်သန်းနေသော ရင်သားထိပ်ဖျားလေးကို သူ့ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ငုံထွေးကာ ပြင်းပြင်းပြပြ စုပ်ယူလိုက်၏။

"ပြွတ်... ပလွတ်..."

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူ့ရဲ့ စုပ်ယူ နမ်းရှိုက်နေသော အသံများက အတိုင်းသား ထွက်ပေါ်နေကာ သခင်က အားရပါးရ စုပ်ယူရုံသာမက သွားများဖြင့် ထိပ်ဖျားလေးကို ခပ်ဖွဖွလေး ဖိကိုက်လိုက် လျှာဖျားဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက် လုပ်နေသဖြင့် စံအိမ်မှာ ဒူးများပင် ခွေကျချင်လာကာ သခင့် ကိုယ်လုံးကြီးကိုသာ အားပြု မှီတွယ်ထားရတော့သည်။

ဖြူဝင်းနေသော သူမ ရင်သားများပေါ်တွင် သခင့် တံတွေး အစိုဓာတ်များနှင့်အတူ အနီရောင် စုပ်ရာ ကိုက်ရာလေးများက နေရာအနှံ့ ထင်းထွက်နေလေသည်။ သခင် တစ်ဖက်ကို အားရအောင် စုပ်ယူပြီးနောက် ကျန်တစ်ဖက်သို့ ကူးပြောင်းကာ ပိုမို ကြမ်းတမ်း ပြင်းပြစွာ ချော့မြှူ ကိုက်ခဲပြန်၏။

"အား... သခင်... အရမ်း... နာတယ်... မကိုက်နဲ့တော့လို့... အင့်..."

စံအိမ့်မှာ ရှက်လွန်းတာရော ခံစားရလွန်းတာပါပေါင်းပြီး မျက်ရည်လေးများပင် ကျဆင်းလာရသည်။

သခင် သူမ ရင်သားများကို အချိန်အတန်ကြာ စုပ်ယူပြီးမှ မော့ကြည့်လာကာ သူမ လည်တိုင်၊ ရင်ညွန့်နှင့် ရင်သားများပေါ်တွင် ပန်းပွင့်လေးများ ကြဲချထားသကဲ့သို့ နီရဲနေသော သူ့အမှတ်အသားများကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ခုမှပဲ... ကိုယ့်မိန်းမမှန်း သေချာသွားတော့တယ်။ ဘယ်သူမှ လာမကြည့်ရဲတော့ဘူး။"

သခင် ပြောရင်း အားပျော့ကာခွေကျနေသော သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ချီကာ အခန်းလယ်ရှိ ကုတင်ကျယ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်လေတော့သည်။

အပိုင်း (၆၀) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn