အပိုင်း （၅၄ ）

"ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ ... ဒီည ကိုယ့်ကို ဘာမှ တားဆီးဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့နော်။"

သခင် ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမ ရင်သားအစုံကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် အငမ်းမရ စုပ်ယူပစ်လိုက်ရာ သူမ ခါးလေးက အလိုလို ကော့တက်သွားပြီး သခင့် အထိအတွေ့တိုင်းကို တုံ့ပြန်နေမိ၏။

"ပြွတ် ပြွတ် ပျလပ် "

နှုတ်ခမ်းကလည်း နို့တစ်ဖက်ကို အဆက်မပြတ် စို့နေသလို နောက်ထပ် နို့တစ်ဖက်ကိုတော့ လက်နှင့် ဖိညှစ်နယ်ချေနေလေ၏။

အားနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကလည်း အငြိမ်မနေပဲ သူမကိုယ်အနှံ့လိုက်လံပွတ်သပ်နေကာ ဖြူဝင်း နုဖတ်နေသော ပေါင်တံ သွယ်သွယ်လေးများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားလာချိန်တွင်တော့ စံအိမ့် ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားက အပြင်သို့ ခုန်ထွက်မတတ် မြန်ဆန်လာတော့သည်။

သခင် ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးကို ပွတ်သပ်နေရင်းကနေ သူမရဲ့ အရေးကြီးသော နေရာလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်၏။

"အ့..."

စံအိမ် အသက်ရှူ မှားမတတ်ဖြစ်သွားရပြီး သခင့်ပခုံးသားများကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

အရင်က သူ့ရဲ့ အကြမ်းပတမ်းအကြိမ်ကြိမ်ဆက်ဆံတာတွေ ခံခဲ့ရဖူးပေမယ့် အခု မနေဖြစ်တာကြာပြီဖြစ်တာကြောင့် လက်ချောင်းများ၏ အထိအတွေ့ကိုပင် မခံနိုင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း ထိခိုက် လွယ်နေ၏။

သခင်သူမ ကိုယ်လုံးလေး တုန်ယင်နေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ရာ အရင်ကဆိုလျှင် သူ့ ဆန္ဒများကို ဦးစားပေးတတ်သော်လည်း အခုတော့ သခင် အံကို တင်းတင်း ကြိတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ် သိတယ်... မင်း ကြောက်နေတာလား "

"ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ အတူမနေရတာ ကြာပြီဆိုတော့... နည်းနည်း..."

စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သခင့် နှုတ်ခမ်းများက သူမ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို အငမ်းမရ ဖိကပ် နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ သူ့လျှာဖျားက သူမ ခံတွင်းထဲသို့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး အချစ်များ တောင်းပန်မှုများ မြတ်နိုးမှုများ အားလုံးကို ထိုအနမ်းများမှ တစ်ဆင့် ပေးပို့နေ၏။

"ကိုယ် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်မှာပါ... ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား။ ကိုယ် မင်းကို နာကျင်အောင် ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး ။"

သူ့စကား အဆုံးတွင် သူမ ကိုယ် အနှံ့ကို နှုတ်ခမ်းများဖြင့် တရှိုက်မက်မက် လိုက်လံ နမ်းရှိုက်တော့သည်။ သူ့အနမ်းများက သူမရင်သား အိအိလေးများ ဗိုက်သား ချပ်ချပ်လေးများမှ တစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်သွားချိန်တွင်တော့ စံအိမ့်ထံမှ တိုးညှင်းသော ညည်းသံလေးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြန်တော့သည်။

"အာ့ ... အား ဟား ဟင်း အင်း "

သခင့် အပြုအစုကောက်းမှုကြောင့် ညဉ်းငြူသံနှင့်အတူ သူမ တွင်းဝမှ အရည်ကြည်လေးများ စိမ့်ထွက်လာကာ သူမအဆင်သင့်ဖြစ်လာလျှင် ပေါင်တံ သွယ်သွယ်လေး နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဆွဲဖြဲကာ

သူ နေရာကို ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် တင်းကျပ်လွန်းလှသော နေရာလေးထဲသို့ သူ့ရဲ့ ပူနွေး ကြီးမားလှသော အတံရှည်ကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

"အာ့... သခင်..."

မလုပ်တာကြာပြီဖြစ်တာကြောင့် အသည်းခိုက်မတက် နာကျင်သွားရကာ စံအိမ် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာပြီး သခင့် ကျောပြင်ကို လက်သည်းများဖြင့် စိုက်ဝင်မတတ် ကုပ်တွယ်လိုက်မိသည်။

"အား ... ရှစ် "

သူမအတွင်းသားလေးများက သူ့ကို ပထမဆုံး အကြိမ်လိုပင် တင်းကျပ်စွာ ဆီးကြိုနေသဖြင့် သခင် ကိုယ်တိုင်လည်း အံကို တင်းတင်း ကြိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းထားရသည်။

"ရှူး... ခဏလေးနော်။ ကြပ်နေလို့

စိတ်ကို လျှော့ထား... ကိုယ့်ကို ကြည့် မိန်းမ"

သခင်က လှုပ်ရှားမှုကို ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး

သူမရဲ့ မျက်ရည်စ ဝဲနေသော မျက်လုံးလေးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ကာ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းများက သူမ နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်မံ ဖမ်းယူ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အာရုံများကို အနမ်းများဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေး တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားပြီး သူအရွယ်အစားနှင့်ယဉ်ပါးသွားချိန်မှသာ သခင်က သူ့ ခါးကို စတင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

"အင်း... ဟင့်..."

စံအိမ့် နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ကျလာသော အသံလေးများက အခန်းထဲတွင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုးသွင်းမှုတိုင်းတွင် စံအိမ် တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသလို ခံစားရပြီး သခင့်လည်တိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားမိ၏။

"အင်း ... ဟား အာ့ ရှစ် ကောင်းတယ် ဟား "

အစပိုင်းတွင် ညင်သာသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဆွဲဆောင်မှု

ကြောင့် သခင့် လှုပ်ရှားမှုများက အရှိန်ရလာကာ ပြင်းထန် ကြမ်းတမ်းလာတော့သည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ ပေါင်တံ နှစ်ဖက်ကို သူ့ ခါးတွင် ရစ်ပတ်စေကာ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ အားပါပါဖြင့် ဆောင့်ဝင်နေတော့သည်။ စံအိမ့် တစ်ကိုယ်လုံး သခင့် ဆောင့်ချက်များကြောင့် ခုတင်ပေါ်၌ အပေါ်အောက် လူးလွန့်နေပြီး သူမ နှုတ်ဖျားမှလည်း ညည်းသံလေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျနေတော့သည်။

"အား... မိန်းမက အရမ်း လုပ်လို့ကောင်းတာပဲကွာ။ ကိုယ် ရူးတော့မယ်...ကိုယ်ငတ်နေခဲ့တာ။

မင်းကလွဲလို့ ကိုယ်ဘယ်သူ့ကိုမှ မ*ိုးချင်ခဲ့ဘူး။

ကိုယ်*ီးက မင်းနဲ့မှ တောင်တာ အား ဟား "

သခင့် ညည်းတွားသံများက ရမ္မက် ဆန်လွန်းလှကာ သူ ဆောင့်ချက်တိုင်းက စံအိမ့် ကိုယ်တွင်းရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများအထိ ထိခတ်မိနေသဖြင့် စံအိမ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားသလို ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထကာ ဆက်တိုက် ကော့တက်သွားရသည်။

စံအိမ့်လက်သည်းများကလည်း သူ့ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ကုတ်တွယ်ထားမိ၏။

"အား ... အာ့ အာ့ နာတယ် အင့် ဖြည်းဖြည်း အားအား အာ့"

စံအိမ့် ထံမှ ညဉ်းသံ ခပ်စိပ်စိပ်ထွက်လာလျှင် သခင် သူမနို့လေးကို ကုန်းစို့က ချော့မြူပေးလိုက်သည်။

အောက်ကလည်း အဝင်အထွက်မပြတ်နှင့် ဖိဖိဆောင့်နေလေ၏။

"အား မိန်းမ ကောင်းတယ် ... "

ကွဲအက် ဩရှနေတဲ့ အသံကြီးနဲ့ ညဉ်းရင်း ခါးကို ကိုင်ကာ မီးကုန်ယမ်းကုန် ထိုးသွင်းနေတော့သည်။

ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်က သူမ မက်မွန်သီးလုံးလုံးလေးကိုလည်း မလစ်ဟင်းစေပဲ ဆုပ်ကိုင်ဖိချေလိုက်သေး၏။

"အား ... အင့် အင့် "

စံအိမ်မှာလည်း သခင့်ရဲ့ ပြင်းပြသော လှုပ်ရှားမှုများအောက်တွင် အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်နေရကာ နောက်ဆုံး သူမ အတွင်းသားလေးများက သခင့် အရာကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ညှစ်ယူလိုက်ချိန်တွင်တော့ သခင်လည်း အားရပါးရ ညည်းတွားလိုက်ရင်း သူ့ရဲ့ ပူနွေးလှသော အချစ်ရည်များကို စံအိမ့် တွင်းပေါက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင်းလေးထဲထိ ကုန်အောင် ပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

သခင် အမောတကော အသက်ရှူရင်း စံအိမ့် ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားပြီး သူမ လည်တိုင်လေးကို အနမ်းဖွဖွလေးများဖြင့် ထပ်မံ ချွေချနေကာ စံအိမ်လည်း သူမ ရင်ခွင်ထဲမှ သူ့ ဆံပင်များကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးရင်း နှစ်ဦးစလုံး နှလုံးခုန်သံများက ဒိန်းဒိန်းနှင့် မြန်ဆန်နေလေ၏။

အပိုင်း (၅၅) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn