အပိုင်း (၅၃)

မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ပြီးစီးသွားချိန်တွင်တော့ အတော်လေး ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ကာ ပင်ပန်းလွန်းတာကြောင့် နေထိုက်စံလေးမှာ ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူ့အဖေရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်တိုက်လာသော လေညင်းက မျက်နှာပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ လာရောက် ထိတွေ့နေကာ သခင့်လက်တစ်ဖက်က စံအိမ့်လက်ဖဝါးလေးအား ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။

သခင်က သူမတို့သားအမိကို အရင်က သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်နေခဲ့တဲ့ အိမ်ကိုပဲ ခေါ်သွားလေသည်။

" အရင်က ဒီနေရာမှာ ကိုယ် မင်းကို မျက်ရည်တွေပဲ ပေးခဲ့မိတယ်။ အခုတော့... ဒီနေရာလေးမှာပဲ အလှပဆုံး အမှတ်တရ အသစ်တွေ ကိုယ် ပြန်ဖန်တီးပေးပါ့မယ်။ "

သခင် သားလေးကို ရင်ခွင်ထဲ အသာပွေ့ချီရင်း စံအိမ့်ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်လျှင် စံအိမ် ရင်ထဲ နွေးခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းလေးကို အသာညိတ်ပြလိုက်၏။

သခင်က သားလေးကို သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားသော ကလေးအခန်းလေးထဲရှိ ခုတင်ပေါ်သို့ သွားသိပ်လိုက်ပြီး စံအိမ့် လက်ကို ဆွဲကာ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ခန်းမကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ

အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် စံအိမ့် ရင်ခုန်သံများ အဆမတန် မြန်ဆန်လာရတော့သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ခုတင်ကြီး တစ်ခုလုံးထက်တွင် နှင်းဆီပွင့်ဖတ် အနီရောင်များကို အသည်းနှလုံး ပုံသဏ္ဍာန် ခင်းကျင်းထားပြီး အခန်းထောင့် နံရံများဆီမှ ဖယောင်းတိုင် မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးများက လေထု တစ်ခုလုံးကို ရိုမန်တစ် ဆန်လွန်းအောင် ဖန်တီးပေးထား၏။ နှင်းဆီရနံ့ သင်းသင်းလေးက အခန်းထဲတွင် အပြည့်။

စံအိမ် မင်္ဂလာဂါဝန် အရှည်ကြီးကို မကာ အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေစဉ် အနောက်ဘက်မှ သခင့် ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးက ကပ်လျက်သား ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ပင်ပန်းသွားပြီလား..."

သခင့်ရဲ့ ဩရှရှ အသံက သူမ နားထင်စပ်လေးနားမှ ကပ်၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးမားသော လက်မောင်း အစုံက စံအိမ့်ရဲ့ သေးသွယ်သော ခါးလေးကို အနောက်မှနေ၍ တင်းကျပ်စွာ သိမ်းဖက်လိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... မပင်ပန်းပါဘူး။"

စံအိမ် ခပ်တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်ရင်း သခင့် ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးကို မှီတွယ်လိုက်မိသည်။

သခင့် နှာတံစင်းစင်းက စံအိမ့်လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားပြီး သူမ နားရွက်ဖျားလေးများကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ငုံထွေးကာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"အို..."

စံအိမ့် နှုတ်ဖျားမှ တိုးညှင်းသော ညည်းသံလေး ထွက်ကျလာပြီး ကိုယ်လုံးလေး တစ်ချက် တွန့်သွားကာ သခင့်ထံမှ ရနေကျ ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းနှင့် ယောကျ်ားပီသသော ကိုယ်သင်းနံ့က သူမအသိစိတ်များကို ရစ်မူးလာစေသည်။

"ဂါဝန်က လေးနေတယ်မလား... ကိုယ် ချွတ်ပေးမယ်နော်။"

သခင် ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမ ကျောပြင် အနောက်ဘက်ရှိ ဂါဝန်ဇစ်လေးကို အသာအယာ ဆွဲချလိုက်ကာ ဇစ်ပွင့်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ဖြူဝင်းနုဖတ်နေသော ကျောပြင်လေးက အခန်းထဲရှိ လေအေးအေးနှင့် ထိတွေ့သွား၏။ သို့သော် ထိုအအေးဓာတ်က စက္ကန့်ပိုင်းသာ ခံလိုက်ပြီး သခင့်ရဲ့ ပူနွေးနေသော လက်ဖဝါးများက စံအိမ့်ဝတ်လစ်စလစ် ပခုံးသားလေးများကို လာရောက် အုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ စံအိမ့် တစ်ကိုယ်လုံး မီးစနှင့် ထိုးခံလိုက်ရသလို ပူထူသွားရတော့သည်။

သခင် ဂါဝန်ကို အသာအယာ လျှောချလိုက်ပြီး စံအိမ့်ကို သူ့ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်၏။

ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် သခင့် မျက်ဝန်းနက်ကြီးများက အလိုဆန္ဒများ မြတ်နိုးမှုများဖြင့် အရောင်လက်နေကာ သူမ မေးစေ့လေးကို လက်ညိုးနှင့် လက်မ သုံးကာ အသာပင့်တင်လိုက်ပြီးနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို သူ့ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် နမ်းရှိုက်တော့သည်။

အစပိုင်းတွင် အနမ်းများက ဖွဖွယွယွ နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းလှသော်လည်း အနည်းငယ် အကြာတွင်တော့ သခင့် အနမ်းများက ပြင်းပြလာကာ ကြမ်းတမ်းလာတော့သည်။ သူ့ လျှာဖျားက သူမ နှုတ်ခမ်းလွှာများကို ပွင့်ဟစေပြီး ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အငမ်းမရ စုပ်ယူနေတော့သည်။

"အွန်း..."

စံအိမ် အသက်ရှူ မှားလာသဖြင့် သခင့် ပခုံးကျယ်ကြီးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားမိကာ သူ့လက်တစ်ဖက်က သူမ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆွဲဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ ဆံနွယ်များကြားသို့ ထိုးသွင်းကာ သူမ ခေါင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆွဲမော့ထားသဖြင့် အနမ်းများက ပိုမို နက်ရှိုင်း ပြင်းထန်လာ၏။

သခင် သူမကို နမ်းရှိုက်နေရင်းကပင် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များ ခင်းကျင်းထားသော ခုတင်ကြီးပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ့ အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်ကာ အောက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး စံအိမ့် အနားသို့ တိုးကပ်သွားလေသည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ရင်အုပ်ကြွက်သားများနှင့် သခင့်ရဲ့ ယောကျ်ားပီသလှသော ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက အလင်းရောင်ခပ်မှိန်မှိန်အောက်တွင် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေကယ စံအိမ့် မျက်လွှာလေး အလိုလို ကျသွားကာ ရင်ထဲတွင် ဗုံတီးနေသလို တဒိန်းဒိန်း ခုန်ပေါက်လာရ၏။

သခင် ကုတင်ပေါ်တွင် သူချပေးထားတဲ့အတိုင်း ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေသော သူမ အရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားလိုက်ကာ သူ့ဒူးတစ်ဖက်ကို မွေ့ရာပေါ်သို့ ထောက်လိုက်ပြီး သူမ ကိုယ်လုံး သေးသေးလေးကို အုပ်မိုးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ပူနွေးနေသော သူ့ နှုတ်ခမ်းများက စံအိမ့်နဖူး၊ မျက်တောင်၊ ပါးပြင်တို့မှ တစ်ဆင့် လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာကာ အသက်ရှူငွေ့ ပူပူများက လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားတိုင်း စံအိမ့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထကာ ဆတ်ခနဲ တုန်ယင်သွားရသည်။

လည်တိုင်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက် စုပ်ယူလိုက် လုပ်နေသဖြင့် စံအိမ့် နှုတ်ဖျားမှ ထိန်းမရသော ညည်းသံတိုးတိုးလေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာရသည်။

"အာ့... သခင်..."

သူမ ညည်းသံလေးက သခင့်အတွက် ပိုဖီးလ်တက်လာစေကာ

သူ့ လက်တစ်ဖက်က စံအိမ့်ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အတွင်းခံ အဝတ်အစားလေးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်။ ထိုအခါ နှစ်ယောက်လုံး ဝစ်လစ်စလစ်ဖြစ်သွားကြကာ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းလည်း အတားအဆီးမဲ့ ထိကပ်သွားကြတော့သည်။

သခင်က သူမ အပေါ်မှ အုပ်မိုးလျက် သူ့ နဖူးပြင်ကို စံအိမ့်နဖူးနှင့် အသာထိကပ်ထားလိုက်ကာ ...

"စံ... ကိုယ့်ကို ကြည့်စမ်း။"

သခင့် ဩရှရှအသံက အမိန့်ပေးသံဆန်သော်လည်း မြတ်နိုးမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေကာ စံအိမ် ရှက်သွေးဖြာကာ မှိတ်ထားသော မျက်တောင်ကော့လေးများကို အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်လျှင် သူမကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားတော့မည့်အလား ရမ္မက်ဇောများ တောက်လောင်နေသည့် သခင့် မျက်ဝန်းနက်ကြီးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားရသည်။

သခင် သူလက်ချောင်းများဖြင့် သူမပါးပြင်လေးအား ခပ်ဖွဖွပွတ်သပ် ပေးလိုက်ကာ ထိုမှတစ်ဆင့် လည်တိုင်သို့ လျှောဆင်းကာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာကာ ရင်သားအစုံကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်လိုက်လျှင် စံအိမ် တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တိုးညှင်းသော ညည်းသံလေး ထွက်ကျလာတော့၏။

"အွန်း... သခင်..."

"ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ ... ဒီည ကိုယ့်ကို ဘာမှ တားဆီးဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့နော်။"

သခင် ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမ ရင်သားအစုံကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် အငမ်းမရ စုပ်ယူပစ်လိုက်ရာ သူမ ခါးလေးက အလိုလို ကော့တက်သွားပြီး သခင့် အထိအတွေ့တိုင်းကို တုံ့ပြန်နေမိ၏။

"ပြွတ် ပြွတ် ပျလပ် "

အပိုင်း (၅၄) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn