မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က တဲပေါက်ဝကနေ ဖြာကျနေသော်လည်း စံအိမ်ကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ကျောခိုင်းပြီး ကွေးကွေးလေး အိပ်နေ လေသည်။ ခြေထောက်က သံကြိုးလေးက လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း "ဂလောက်" ခနဲ မြည်သံထွက်နေတာက သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးနေခြင်းကို သတိပေးနေသလိုပင်။
အရင်က နွယ်ကြိုးနဲ့ ချည်ထားရာကနေ အခု သူက ကြိုးကို သံကြိုး ပြောင်းကာ ချည်ထားလေသည်။
စံအိမ်တော့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ နားလည်မပေးနိုင်တော့ပါ။
"ထတော့... မနက်စာစားရအောင် "
သခင်က တဲထဲ ဝင်လာပြီး အသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်ကာ လက်ထဲမှာလည်း ဆန်ပြုတ်ပန်းကန် ပါလာလေသည်။ စံအိမ်ကတော့ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဆက်အိပ်နေလိုက်၏။
"ဟေ့ ... ငါ ပြောနေတယ်လေ... မင်းနိုးနေတာ ငါသိတယ်။ "
သခင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခုတင်ပေါ်တက်လာကာ စံအိမ့်ကိုယ်လေးအား ဆွဲလည့်လိုက်လျှင် စံအိမ် လန့်ပြီး တုန်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်တည်ငြိမ်သွားကာ သူ့မျက်နှာအား စူးစူးရဲရဲပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမအကြည့်တွေကြောင့် သခင့် မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားကာ
ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ဆောင့်ချလိုက်ပြီး သူမ လက်မောင်းကို ဆွဲထူလိုက်၏။
"မင်း ငါ့ကို စမ်းနေတာလား... ငါ့ဒေါသကို မင်း မခံနိုင်ဘူးနော် စံအိမ်"
"ခံနိုင်တယ်... သတ်လိုက်လေ ရှင် တတ်နိုင်တာ ဒါပဲ ရှိတာမလား။ ခြိမ်းခြောက်မယ်... အနိုင်ကျင့်မယ်... ပြီးရင် မုဒိမ်းကျင့်မယ်။
ဒါပဲ ရှင်တတ်တာလေ"
"ဖြောင်း"
စံအိမ့် စကားမဆုံးခင် သခင့်လက်ဝါးက သူမပါးပြင်ပေါ် ကျရောက်သွားကာ ပါးတစ်ဖက် ပူခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စံအိမ် ခေါင်းလည်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူမ မျက်ရည်တစ်စက်မှ မကျပဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းက စီးကျလာတဲ့ သွေးစကို လက်ခုံနဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး သခင့်ကို မဲ့ပြုံး ပြုံးပြလိုက်ကာ ...
"ထပ်ရိုက်လေ... ဒီဘက်ပါး ကျန်သေးတယ်"
စံအိမ် နောက်ထပ် ပါးတစ်ဖက်ကို ထိုးပေးလိုက်သည်။
သခင် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေကာ သူ့လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီးမှ လေထဲသို့ ထိုးဖောက်အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တောက် ... မင်း... မင်း ... အား ငါကွာ "
သခင် ကုတင်တိုင်ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ကျောက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။
သူထွက်သွားမှ စံအိမ့်ပါးပြင်ထက်မှ မျက်ရည်ပူတို့က စီးကျလာကာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးလည်း စူးအောင့်နေ၏။
"ဟာ ... ဟာကွာ ခွပ် ခွပ် ခွပ် "
သခင်အပြင်ရောက်သည်နှင့် တွေ့ရာ သစ်ပင်ကြီးအား လက်သီးနှင့်အကြိမ်ကြိမ်ထိုးပစ်လိုက်ကာ သွေးတွေ ရဲကာ တတောက်တောက် စီးကျလာတော့၏။
_______________
အခုတလော သခင်နဲ့ အမြဲရန်ပဲဖြစ်နေရတာကြောင့် သူကလည်း ထမင်းကျွေးချိန်နှင့် အိပ်ချိန်လောက်ကလွဲပြီး စံအိမ်ရှိတဲ့ တဲထဲ
ဝင်မလာပဲ အပြင်မှာသာနေလေသည်။
စံအိမ့်အတွက်လည်း အဆင်ပြေသွားတယ်ဆိုပေမယ့် ရေမချိုးရတာကြာလာတော့ လူက နေရထိုင်ရ ခက်လာလေသည်။
ဒါပေမယ့် သူ့ကိုလည်း စကားမပြောချင်။
ထို့ကြောင့် ရေမချိုးရပေမယ့် ကိုယ်လက်ဆေးဖို့အတွက်
သူမ ဘာသာ သူမ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး ရေအိုးစင်နားသွားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သံကြိုးက တိုလွန်းနေတာကြောင့် ရေအိုးစင်နား မရောက်ခင် တင်းသွားကာ ...
"ခွပ်"
စံအိမ် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လဲကျသွားကာ ဒူးခေါင်းက မြေကြီးနဲ့ ဆောင့်မိပြီး ပွန်းသွား၏။
"အ "
အသံကြားတော့ အပြင်ကနေ သခင် ချက်ချင်းဝင်လာကာ မြေကြီးပေါ် လဲကျနေတဲ့ စံအိမ့်ကို မြင်တော့ ချက်ချင်း ပြေးလာလေသည်။
"ဘာလုပ်တာလဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို မခေါ်တာလဲ"
"လွှတ်... ကျွန်မ ဘာသာ လုပ်နိုင်တယ်"
စံအိမ်က တွန်းဖယ်လိုက်လျှင် သခင်က အတင်း ပွေ့ချီလိုက်ကာ ...
"ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ပြော..."
"ရေချိုးချင်တယ် "
စံအိမ် ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောလိုက်လျှင် သခင် ဘာမှမပြောဘဲ သံကြိုးကိုဖြုတ်ကာ သူမကို ပွေ့ချီပြီး တဲရှေ့နားက ချောင်းကို ထွက်လာလေသည်။ ချောင်းနား ရောက်တော့ သူမကို ချပေးလိုက်ကာ ...
"ချိုးတော့... ငါ ဒီမှာ စောင့်မယ်"
"ရှင်... ဟိုဘက်လှည့်နေပေး"
"ဘာလို့ လှည့်ရမှာလဲ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ငါမြင်ဖူးပြီးသား။ *ိုးတောင် *ိုးပြီးသား... ဘာထပ်ရှက်နေစရာ လိုသေးလို့လဲ"
ရိုင်းစိုင်းလွန်းတဲ့ သခင့်စကားကြောင့် စံအိမ့် မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားကာ ...
"ရှင်... ရှင် တကယ် အောက်တန်းကျတယ်"
"အေး... ဟုတ်တယ် အဲ့အောက်တန်းကျတဲ့ ကောင်က မင်းလင်ပဲ မြန်မြန်ချိုး... မချိုးရင် ငါ ကိုယ်တိုင် ချိုးပေးလိုက်ရမလား"
သခင်က ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလာလျှင် စံအိမ် ကြောက်လန့်ပြီး ထဘီရင်လျားကို အမြန်လဲလိုက်ရသည်။ ရေချိုးနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သခင့်အကြည့်တွေက သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဝဲနေကာ မုဆိုးတစ်ယောက်က သားကောင်ကို ကြည့်နေသလို မျက်တောင်မခတ်။
စံအိမ်လည်း ရှက်လာတာကြောင့် မြန်မြန်ချိုးပြီး အထဲပြန်ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်လျှင် ...
"နေဦး..."
သခင် သူမ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ရေစိုနေတဲ့ စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးက သခင့်ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားပြန်သည်။
"ဖယ်... ဘာလုပ်တာလဲ"
" မွှေးတယ်ကွာ..."
သခင် စံအိမ့် လည်ပင်းသားလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်လျှင် စံအိမ် ရွံရှာလွန်းလို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
"သွားစမ်း... ခွေးကောင် ကျွန်မကို လာမထိနဲ့"
စံအိမ် သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သည်းနဲ့ ကုတ်ခြစ်ပစ်လိုက်ကာ သခင့် ရင်ဘတ်မှာ လက်သည်းရာ အရှည်ကြီး ထင်ကျန်ရစ်ပြီး သွေးစို့သွားတော့သည်။
"အာ့... မင်း... "
သခင် နာသွားပုံရ၏။
ဒါပေမယ့် သူ ဘာမျှ ပြန်မလုပ်ပဲ သူ့ရင်ဘတ်က သွေးစကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်ကာ ...
"ကောင်းပြီလေ... မင်း ဒီလောက် သွေးဆာနေမှတော့... ညကျရင် တွေ့ကြသေးတာပေါ့"
_________________
ညစာစားချိန် ရောက်တော့လည်း သခင်က ထုံးစံအတိုင်း ထမင်းခွံ့ကျွေးဖို့ ပြင်သည်။ စံအိမ် ပါးစပ်ပိတ်ထားတော့ သူက ဇွန်းကို "ဒေါက်" ခနဲ ပန်းကန်ထဲ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး စံအိမ့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ...
"မင်း ထမင်းမစားချင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား..."
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့လက်တွေက စံအိမ့် ပေါင်တံလုံးလုံးလေးတွေပေါ် ရောက်လာလျှင် စံအိမ် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရုန်းလိုက်သည်။
"ဖယ်စမ်း... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"
"ဘာလုပ်ရမှာလဲ... မင်း ဗိုက်မဆာဘူးဆိုတော့ တခြားဟာ ဆာနေသလားလို့ စမ်းကြည့်တာလေ"
သခင်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြောရင်း သူ့လက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ စံအိမ့် ပေါင်ကြားထဲကို အတင်းတိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားရာ စံအိမ် ဒူးနှစ်ဖက်ကို စေ့ထားပြီး လက်နဲ့ ကာကွယ်ထားရသည်။
"ရှင်... ရှင် တကယ် အရှက်မရှိတဲ့ကောင် ဖယ်စမ်းပါ... ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ"
"ဟားဟား... ရွံတယ် ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ကောင်ရဲ့ ဟာကိုပဲ မင်း ညတိုင်း မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသုံးနေရတာလေ မေ့နေလား"
သခင်က စံအိမ့် နားရွက်ဖျားလေးကို ကိုက်ဆွဲရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။သူ့ဝင်သက်ထွက်သက်နွေးနွေးက စံအိမ့် ဂုတ်ပိုးလေးကို လာရိုက်ခတ်နေတာကြောင့် စံအိမ် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲပြီး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရင်ဘတ်တွေ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။
"တဏှာရူး နှာဘူးကောင် ရှင် သေသွားရင် ကောင်းမယ်"
"အေး... ငါ သေသွားရင် မင်းမုဆိုးမဖြစ်သွားမှာပေါ့ "
သခင် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် စံအိမ့် အင်္ကျီရင်ဘတ်စကို ဆွဲဟလိုက်ရာ ဘရာစီယာအောက်က ပြူထွက်နေတဲ့ ရင်သားအိအိလေးတွေကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။
"လှလိုက်တာကွာ... မင်းက ဒေါသထွက်နေရင် ပိုလှတယ်"
သခင် လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူမ ခါးကို ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရင်သားတစ်ဖက်ကို အင်္ကျီပေါ်ကနေ အားပါပါ ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။
"အ နာတယ်... လွှတ်"
စံအိမ် အော်ဟစ်ပြီး သခင့်လက်ကို ကုတ်ဖဲ့သော်လည်း သခင်က မလွှတ်ပေးတဲ့အပြင် ပိုပြီးတောင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်နယ်လိုက်သေးသည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေက နို့သီးခေါင်းလေးကို အင်္ကျီသားပါးပါးလေးပေါ်ကနေ ဖိချေကစားနေ၏။
"မင်း ပါးစပ်ကသာ ငြင်းနေတာ... မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ငါ့ကို တောင့်တနေပြီမလား"
"မတောင့်တဘူး... စောက်ရူးရဲ့ လွှတ်စမ်းပါ... နှာဘူးကောင်ရဲ့ "
စံအိမ် ဆဲဆိုရင်း ရုန်းကန်သော်လည်း သခင်က သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ချီပြီး သူ့ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်လေသည်။
ထိုအခါ စံအိမ့် တင်ပါးအိအိလေးတွေက သခင့် ပေါင်ရင်းနဲ့ ထိကပ်သွားပြီး သခင့်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ အရာကြီးကိုပါ ထိတွေ့မိလိုက်၏။
"တွေ့လား... မင်း ဖင်လုံးလုံးလေးတွေက ငါ့ညီလေးကို လာနှိုးနေတယ်လေ"
သူမ တင်ပါးတွေကို အောက်ကနေ ပင့်တင်ပြီး ပွတ်သပ်ကာ ညှစ်ချေလိုက်သည်။
စံအိမ် ရှက်လွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာ၏။
"ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေတာ... "
"အဟက် ... မင်းထင်ချင်သလိုထင် "
သခင်က ပြောရင်း စံအိမ့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း အောက်ဆင်းလာကာ ရင်ဘတ်ကြားထဲ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။
"အ... မလုပ်နဲ့... ယားတယ် ဖယ် အာ့"
စံအိမ် ကိုယ်လေး တွန့်လိမ်သွားရကာ သခင့် လျှာဖျားက ရင်သားကြားမြောင်းလေးကို လျှောက်သွားနေပြီး အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်နေလေသည်။
"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း... မင်း မငြိမ်ရင် ငါ အကုန်ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မှာနော်"
အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေ ပြုတ်သွားတော့ ဘရာအောက်ကနေ ရင်သားဖွေးဖွေးလေးတွေက လွတ်လပ်စွာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ သခင် ဘာမှမပြောဘဲ ဘယ်ဘက်ရင်သားကို ငုံ့ပြီး အငမ်းမရ စို့ယူပစ်လိုက်၏။
"ပြွတ်... ပလပ်..."
"အာ့... နာတယ် ... နာတယ်လို့ အဟင့် သွားနဲ့ မကိုက်နဲ့"
စံအိမ် သခင့် ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သခင်က နို့သီးခေါင်းလေးကို သွားနဲ့ ဖွဖွလေး ကိုက်ခဲထားရင်း မော့ကြည့်လာလေသည်။
တံတွေးစိုရွှဲနေသော နို့သီးခေါင်းလေးက လေနဲ့ထိကာ မာထောင်နေ၏။
"မင်း နို့တွေက ချိုတယ်ကွာ... ငါ့အတွက် သက်သက် ဖန်တီးထားသလိုပဲ"
"ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ... ရှင့်ပါးစပ်က အဲ့လို စကားမျိုးပဲ ထွက်လာတတ်လား"
"တခြားဟာလည်း ထွက်တတ်ပါသေးတယ်... မင်း လိုချင်လို့လား"
သခင် ညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်က စံအိမ့် ထဘီကြားထဲ လျှိုဝင်သွားကာ ပေါင်တန်ဖြူဖြူလေးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း အပေါ်တက်လိုက်သည်။
"အို... မလုပ်နဲ့ ဟင့်အင်း အဲ့နေရာ မကိုင်နဲ့ "
စံအိမ် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို အတင်း စေ့ထားလိုက်လျှင် သခင်က အတင်း ဖြဲဖို့ မကြိုးစားဘဲ ပေါင်လယ်လောက်မှာတင် လက်ကို ရပ်ထားပြီး ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
"ဖယ် ... ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ။ "
"မလွှတ်ပေးဘူး... ဒီညတော့ မင်း ငါ့အပိုင်ပဲ"
သခင် ပြောရင်း စံအိမ့် နှုတ်ခမ်းကို လှမ်းနမ်းဖို့ ပြင်လိုက်လျှင် စံအိမ်က မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့ ပါးပြင်ကိုသာ နမ်းမိ၏။
"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ရှောင်ရှောင်... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရင်ခွင်ထဲပဲ ရောက်လာရမှာ"
သခင် စံအိမ့်ကို ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ကြီးနဲ့ အုပ်မိုးလိုက်၏။ တဲအိမ်လေးထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရုန်းကန်သံ၊ ဆဲဆိုသံနဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေသာ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
အပိုင်း (၂၅) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）