အပိုင်း (၂၂)

"မိပြီ "

ရုတ်တရက် ပိတ်ထားသော မျက်လုံးအစုံက "ဖျတ်" ခနဲ ပွင့်လာကာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အပြုံးများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

"ရှင်..."

စံအိမ် လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သခင့် လက်တစ်ဖက်က စံအိမ့် လည်ဂုတ်ကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆွဲယူကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ အတင်း ဆွဲချပစ်လိုက်သည်။

"ဗွမ်း..."

စံအိမ် ကိုယ်လေးက သခင့်ရင်ခွင်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားပြီး နှစ်ယောက်သား ရေစပ်ထဲ လုံးထွေးသွားကြသည်။

"လူယုတ်မာ... လွှတ်..."

စံအိမ် အော်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သခင်က အခွင့်အရေး မပေးပဲသူမ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အကြမ်းပတမ်း ဖိကပ်ကာ စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။

"အွန်း... အွတ်..."

စံအိမ် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရကာ သခင့် လျှာဖျားက သူမ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်မွှေနှောက်နေပြီး စံအိမ် လက်သီးဆုပ်များဖြင့် သခင့် ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်၊ ကုတ်ဖဲ့သော်လည်း သခင်က ဂရုမစိုက်။ မာကျောနေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းလှန်ဖို့ရာ အားချင်းက မမျှ။

အတန်ကြာမှ သခင်က နှုတ်ခမ်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာချင်း မခွာသေးပဲ နှာခေါင်းချင်း ထိလုနီးပါး ကပ်ထားပြီး အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများက ရောယှက်နေ၏။

"တကယ့် ချက်ကောင်းပဲကွာ ... မင်း ကိုယ့်ကို သတ်ဖို့ ကြံနေတာလား "

"သတ်ချင်တယ်... ရှင်က လူလိမ် ... ဖယ်... အခု ဖယ်"

စံအိမ် ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်‌ေပမယ့် သခင်က သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို ရေထဲတွင် ပက်လက်လှန်ချလိုက်ပြီး သူက အပေါ်မှ အုပ်မိုးလိုက်သည်။

သခင် တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး စံအိမ့် မျက်နှာပေါ်ကျနေသော ရေစိုဆံနွယ်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်ကာ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို နှာခေါင်းဖြင့် အတင်း ထိုးနှစ်ကာ နမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်၏။

ရေစိုနေသော ဂါဝန်ပါးလေးက စံအိမ့် ခန္ဓာကိုယ်အကောက်အကွေးတိုင်းကို ပေါ်လွင်စေပြီး သခင့် စိတ်ရိုင်းများကို ပိုမို ဆွပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

"အ... မလုပ်နဲ့... ဟင့်အင်း ... ဒီနေရာကြီးမှာ မလုပ်နဲ့ "

စံအိမ် အသံကုန်ဟစ်ပြီး တောင်းပန်သော်လည်း သခင်က မကြားချင်ယောင် ဆောင်ကာ သူ့လက်ကြမ်းကြီးများက ရေအောက်မှနေ၍ စံအိမ့် ဂါဝန်စကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ပေါင်တန်ဖြူဖြူလေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ပြောပြီးသားလေ ... မင်းကိုငါပိုင်တယ် ငါလုပ်ချင်တဲ့နေရာမှာ ဆွဲလုပ်မှာလို့ ... မင်းက လိမ်မှ မလိမ္မာပဲ။ "

"ဟင့်အင်း မရဘူး... အား... လွှတ်..."

စံအိမ် ခြေထောက်များဖြင့် ကန်ကျောက်သော်လည်း ရေထဲမို့ အားမပါလှ။

"ဗြိ... ဗြိ..."

စံအိမ့် အော်ဟစ်တောင်းပန်သံများမှာ လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သခင့် လက်များက သူမ၏ ပန်းရောင်ဂါဝန်ပါးလေးကို ရင်ဘတ်မှနေ၍ အားကုန်ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ရာ ကြယ်သီးလေးများမှာ ချောင်းရေထဲသို့ လွင့်စင်ကျသွားတော့သည်။

"အား... လူယုတ်မာ မလုပ်နဲ့... တဏှာရူး ဖယ်စမ်း"

စံအိမ်ရဲ့ ဖြူဝင်းဥနေသော ရင်သားအစုံမှာ ဘရာအောက်ကနေ ပေါ်ထွက်လာကာ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသကြောင့် စံအိမ့် တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲတုန်ယင်နေသော်လည်း သခင်ကတော့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးအစုံမှာ အရူးအမူး ရမ္မက်ဇောများဖြင့် အရောင်တောက်လာ၏။ စံအိမ့် လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်လုံးကို သူ့လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် စုစည်းချုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းရင်းဘက်သို့

ဖိကပ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဝိုင်းစက်အိစက်နေသော ရင်သားတစ်ဖက်ကို အားရပါးရ ဆုပ်နယ်ညှစ်ချေပစ်လိုက်သည်။

"အင့်... နာ... နာတယ်... လွှတ်ပါတော့..."

စံအိမ် ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ရေထဲတွင် တွန့်လိမ်သွားရကာ သခင့်လက်ဖဝါးကြမ်းကြီးများက နူးညံ့လှသော သူမအသားဆိုင်များကို မညှာမတာ ဆုပ်ခြေနေမှုကြောင့် နာကျင်မှုနှင့်အတူ အပြင်မှာဆိုတဲ့အသိကြောင့် ရှက်စိတ်တို့ကလည်း ဒွန်တွဲလာသည်။

သခင်က ငုံ့ကိုင်းလိုက်ပြီး နီရဲတင်းမာနေသော နို့သီးခေါင်းလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် အငမ်းမရ ငုံခဲကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။

"ပလပ်... ပြွတ်စ်... အား..."

စံအိမ် ခေါင်းလေး နောက်သို့ လန်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားရသည်။ သူမ အော်ညည်းသံမှာ ချောင်းရေစီးသံနှင့် ရောထွေးသွား၏။ သခင်က နို့တစ်ဖက်ကို ညှစ်ကာ ကျန်တစ်ဖက်ကို အဆက်မပြတ် စို့ပေးနေပြီး သူ့ ဒူးတစ်ဖက်က စံအိမ့် ပေါင်ကြားထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ကာ နေရာယူထားလေသည်။

"မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော၊ စိတ်ရော အကုန်လုံး ငါ့အပိုင်ပဲ။ ထွက်ပြေးချင်တဲ့မင်းကို အပြစ်တော့ပေးရမယ်။ "

သခင့်အသံက အက်ရှရှနှင့် ခက်ထန်နေကာ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် စံအိမ့် ခါးအောက်ပိုင်းမှ အတွင်းခံလေးကိုပါ အတင်းဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီကိုလည်း ကမူးရှူးထိုး ချွတ်ချလိုက်သည်။ ရေထဲတွင် နှစ်ယောက်သား အဝတ်ဗလာဖြင့် ပူးကပ်သွားကြချိန်၌ စံအိမ့် ပေါင်သားနုနုလေးများမှာ သခင့်၏ တင်းမာလှသော ဖိုအင်္ဂါနှင့် ထိတွေ့မိကာ ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာရသည်။

"ဟင့်အင်း ...မလုပ်ပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ တကယ် မပြေးတော့ပါဘူး... အား "

စံအိမ့် စကားမဆုံးခင်မှာပင် သခင်က သူမ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို အားဖြင့် ဆွဲကားလိုက်ပြီး မာကျောလှသော အရာကြီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်သည်။

"ဗြိ...ဗွမ်း ... အား... "

စံအိမ် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကာ ပါးစပ်လေး ဟသွားရသည်။ နာကျင်မှုက သူမ ခါးရိုးမှသည် ဦးနှောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

သခင်က စံအိမ့် ငိုသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆောင့်တင်တော့သည်။ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက ချောင်းစပ်တွင် တဖြောင်းဖြောင်း မြည်ဟည်းနေကာ ရေများကလည်း သူတို့ လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ တဖွဲဖွဲ လွင့်စင်နေသည်။

"အင့် .... အာ့ အာ့ အာ့ "

"ရှစ် ... မိုက်တယ် ... အား ... ကောင်းလား ...ဟား "

သခင်က မေးရင်း စံအိမ့် နားရွက်ဖျားလေးကို သွားဖြင့် ကိုက်ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။ သူ့ ဆောင့်ချက်များက ပိုပြင်းထန်လာပြီး စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးမှာ ရေထဲတွင် ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြင့် လွင့်ပါနေရကာ စံအိမ်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် သခင့် ပခုံးသားကြီးများကို လက်သည်းများဖြင့် အားကုန် ကုတ်ဖဲ့ကာ အော်ဟစ်နေမိ၏။

"အ... အား... ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာ... အင့်... အင့်..."

သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းသော ဆောင့်ချက်များအောက်တွင် စံအိမ် ရုန်းကန်ဖို့ အားအင်များ ကုန်ခမ်းလာပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

"ဟား ရှစ် ... မင်းက အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်ကွာ... ပြွတ်စ်... ဖတ်..."

သူမ နှုတ်ခမ်းကို အနမ်းကြမ်းကြီး တစ်ချက်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အဆုံးသတ် ဆောင့်ချက်များကို စက်သေနတ်ပစ်သလို တရစပ် လုပ် တော့သည်။ ချောင်းရေပြင်မှာ သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်လှသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဂယက်ထနေပြီး အတန်ကြာ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ပြီးနောက် သခင် သူမကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားကာ သူ့ရဲ့ ပူနွေးလှသော အချစ်ရည်များကို စံအိမ့် ကိုယ်ထဲသို့ အားကုန် ပန်းလွှတ်လိုက်တော့သည်။

အလျှံအပါယ် ဖြစ်နေတဲ့ အချစ်ရည်များက သူမကိုယ်ထဲမှ လျှံထွက်လာကာ ချောင်းရေထဲ မျောပါသွားလေ၏။

"ပြီးပြီမလား ... ဖယ် "

စံအိမ် အံကြိတ်ကာ သူ့ကိုယ်ကြီးအား တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

အပိုင်း (၂၃) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn