အပိုင်း (၁၂)

"ငါ့ကိုလာမလိမ်နဲ့ ... မင်းတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း စကားပြောနေကြတာ ငါအကုန်မြင်တယ်။

ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့က အဲ့ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေမှတော့ မင်းကဘယ်သူ့ အပိုင်လဲဆိုတာ ဒီနေရာမှာတင် သက်သေပြရတာပေါ့"

"ဟင့်အင်း သခင်... မလုပ်ပါနဲ့... အပြင်မှာ ဝန်ထမ်းတွေ

ရှိတယ်..."

စံအိမ် ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်သော်လည်း သခင်က ဂရုမစိုက်။ အခန်းတံခါး Lock ချထားသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး

စံအိမ့် စကတ်တိုလေးကို ပေါင်လယ်အထိ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"အပြင်က လူတွေ ကြားလည်း ဘာဖြစ်လဲ။

မင်း ငါ့အောက်မှာ ဘယ်လိုအော်ပြီး ညည်းနေရလဲဆိုတာ သူတို့ သိသွားကြတာပေါ့"

သခင်က စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးကို နံရံနှင့် ကပ်ထားပြီး သူ့ကိုယ်ကြီးဖြင့် ဖိကပ်ကာ ပိတ်လိုက်လျှင် စံအိမ့် မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့နေ၏။ ထိုပုံစံလေးကပင် သခင့်ကို ပိုသွေးဆူစေသည်။

သခင်က စံအိမ့် မေးစေ့ကို မော့စေပြီး နှုတ်ခမ်းများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများ နာကျင်လာသည်အထိ ဖိကပ်နမ်းရှိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက်က စံအိမ့် စကတ်တိုလေးအောက်သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

"အွန်း... ဟင့်..."

စံအိမ့် ပေါင်တွင်းသား နုနုလေးများကို သခင့်လက်ကြီးက ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်လိုက်သောအခါ စံအိမ် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

သခင် သူမ ပေါင်တစ်ဖက်ကို ဆွဲမကာ သူ့ခါးတွင် ချိတ်လိုက်လျှင် စကတ်က ပေါင်လယ်ထိ လန်တက်သွားပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို သခင်က ဘေးသို့ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က... ဟိုကောင့်ကို မြင်တာနဲ့ ယားလာတာလား... ဟမ် "

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်..."

စံအိမ် ငြင်းဆန်ချိန်ပင် မရလိုက်။ သခင်က ဇစ်ကို ဖြုတ်ကာ အသင့်ပြင်ထားသော သူ့အချောင်းကြီးကို စံအိမ့်ရဲ့ စိုစွတ်နွေးထွေးနေသော နေရာလေးသို့ တေ့ကာ တစ်ချက်တည်း ထိုးခွဲဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။

"ဗြွတ်... အား..."

နံရံကို ကျောမှီထားရသဖြင့် စံအိမ် နောက်ဆုတ်စရာ

နေရာမရှိတော့ပဲ သခင့် အရာကြီးက ပြည့်ကြပ်စွာ တိုးဝင်လာသဖြင့် စံအိမ် အသက်ရှူမှားသွားကာ သခင့် ပခုံးကို အတင်းကုတ်တွယ်ထားလိုက်မိသည်။

"ကြပ်နေတာပဲကွာ... ရှီး..."

သခင်က စံအိမ့် ခါးလေးကို ထိန်းကိုင်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လျက် အနေအထားဖြင့်ပင် စည်းချက်ညီညီစတင်လိုက်သည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက တိတ်ဆိတ်နေသော ရုံးခန်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အ... အ... အင့် ဟင့် "

စံအိမ့် ခေါင်းလေး နောက်သို့ လန်သွားပြီး နံရံကို ခေါင်းဖြင့် မှီထားရသည်။

သခင့် ဝင်ထွက်မှု တိုင်းက နက်ရှိုင်းပြီး ထိမိလွန်းလှ၏။

သခင်က စံအိမ့် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်၊ နားရွက်ဖျားလေးကို ကိုက်ခဲလိုက်ဖြင့် စိတ်ရှိတိုင်း လုပ်နေလေသည်။

နံရံတွင် ကပ်လျက် အနေအထားနှင့် အားမရနိုင်တော့သဖြင့်

သခင်က သူ့အရာကို မကျွတ်စေဘဲ စံအိမ့်ကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ ...

"လာခဲ့... ဒီလောက်နဲ့ မပြီးသေးဘူး"

စံအိမ် ခြေထောက်နှစ်ဖက်က သခင့်ခါးကို ရစ်ပတ်ထားရလျက်သား သခင်က သူမကို အလုပ်စားပွဲဆီသို့ ခေါ်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖိုင်တွဲများ၊ စာရွက်စာတမ်းများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် "ဝုန်း" ခနဲ ပွတ်ဆွဲချလိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကုန်တော့သည်။

"ဒုန်း..."

သူမကို စားပွဲပေါ်သို့ ပက်လက်လှန် ချလိုက်ကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားကာ သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်၏။

"အခုမှ သေချာမြင်ရတော့တယ်... ကြည့်စမ်း... ငါ့ဟာကြီး မင်းထဲ ဝင်နေတာကို ကြည့်စမ်း"

အလင်းရောင်ကောင်းမွန်စွာရသည့် ရုံးခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံနေမှုက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း။

စံအိမ် ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း သခင်က သူမ မေးဖျားကို ဆွဲလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်စေလိုက်သည်။

"မျက်လုံး မလွှဲနဲ့... ငါ့ကို ကြည့်... မင်းကို *ိုးနေတာ ထက်အာကာ မဟုတ်ဘူး... ငါ... နေမင်းသခင်"

သခင်က စားပွဲစွန်းကို လက်ထောက်ကာ အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

စံအိမ့် ကိုယ်လုံးလေးမှာ စားပွဲပေါ်တွင် တုန်ခါနေပြီး ရင်သားအစုံမှာလည်း လှုပ်ရှားနေ၏။

"အင့်... အား... သခင်...နာတယ် အာ့ အာ့ အား..."

သူမ ညည်းသံများက သူ့ကို ပိုပြီး ဖီးလ်တက်လာစေကာ သူမ ခါးအောက်ပိုင်းကို ကော့တက်လာအောင် ဆွဲယူပြီး အဆက်မပြတ် ဆောင့်ချက်များဖြင့် တရစပ် ဆောင့်တော့သည်။

"ဖြောင်း... ဖြောင်း... အ... အ..."

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများနှင့် အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ

စံအိမ့် လက်ချောင်းများက စားပွဲစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခြေဖျားလေးများ ကွေးကောက်နေသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"CEO ... အစည်းအဝေးကိစ္စ လက်မှတ်ထိုးဖို့ ဖိုင်လာပေးတာပါ"

အပြင်မှထွက်ပေါ်လာသောအသံကြောင့် စံအိမ့် မျက်လုံးများ အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရသည်။

အော်ညဉ်းမိတော့မည့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အတင်းဖိပိတ်ထားရင်း သခင့်ကို မျက်ရည်စများနှင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သခင်... ဟင့်... လူ... လူလာနေတယ်... ရပ်လိုက်ပါတော့..."

သခင်ကတော့ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိရုံမက အရသာခံကာ ပို၍ အားပါပါ ဆောင့်လိုက်သည်။

"မရပ်ချင်ဘူး ....အဟက် ... "

သခင်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရင်း စံအိမ့် နို့သီးခေါင်းလေးများကို အားပါပါ ဆွဲညှစ်ပစ်လိုက်သည်။ စံအိမ်မှာ နာကျင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အသက်ရှူပင် မှားနေရ၏။

"ခဏစောင့်... ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်"

သခင်က အပြင်ဘက်သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောနေရင်းမှပင် သူ ခါးကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားကာ စံအိမ့်ကို အဆုံးစွန်အထိ နှိပ်စက်နေသည်။

စံအိမ်မှာတော့ တံခါးတစ်ချပ်သာ ခြားသော နေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သိနေသဖြင့် အသံမထွက်အောင် အံကြိတ်ထားရလွန်း၍ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းကာ သွေးကြောများပင် ထောင်တက်နေသည်။

"အွန်း... ဟင့်... အင့်..."

သခင်က စံအိမ့်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းကာ ကစားနေသည်။ သူမကို စားပွဲပေါ်တွင် ကုန်းခိုင်းလိုက်ကာ အနောက်မှနေ၍ တင်ပါးများကို ဖြောင်းခနဲ ရိုက်နှက်လိုက်၊ အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်ဖြင့် ရမ္မက်ဇောကို အရှိန်မြှင့်နေသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများ ပြုတ်ကျသံနှင့် အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက တံခါးအပြင်ဘက်အထိပင် ကြားနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေ၏။

"ပြီးတော့မယ်... အား... ပြီးတော့မယ်..."

သခင့် ဆောင့်ချက်များ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး ကြမ်းတမ်းလာကာ

သူ့ မျက်နှာတွင် ချွေးစက်များ သီးနေပြီး မျက်လုံးများက အရိုင်းဆန်နေ၏။ နောက်ဆုံး ပြင်းထန်သော ဆောင့်ချက်တစ်ချက်နှင့်အတူ သခင်က စံအိမ့် ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားပြီး ပူနွေးသော အရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

"အာ့... ရှီး....."

နှစ်ယောက်သား မောဟိုက်စွာဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကြကာ ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စာရွက်စာတမ်းများကြား၌ စံအိမ်တစ်ယောက် အသက်လုရှူနေရသည်။ သခင်က စံအိမ့် ကိုယ်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ရှုပ်ပွနေသော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်၏။

" မင်းရဲ့အရာ အားလုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ။ ဘယ်ကောင်မှ လာထိပါးခွင့် မရှိဘူး"

"..."

"အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်လိုက်..."

သခင်က ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် သူ့ရဲ့ ဝတ်စုံကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ခြေချိတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ စံအိမ်မှာတော့ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရင်း နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွပျက်စီးနေရရှာတော့သည်။

"ဝင်ခဲ့..."

သခင့်အမိန့်သံအဆုံးတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး အပြင်မှ ဝန်ထမ်းက ဝင်လာကာ အခြေအနေကို သတိထားမိဟန်တူသော်လည်း CEO ရဲ့ မျက်နှာထားကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ စားပွဲနားသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ဒီ... ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့ ဖိုင်ပါ CEO"

"အင်း "

ထိုဝန်ထမ်း၏ လက်ထဲမှ ဖိုင်အားလှမ်းယူကာ စံအိမ့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လျှက် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်၏။

"ရပြီ "

"ဟုတ်ကဲ့ "

ဖိုင်အားယူကာ ဝန်ထမ်းက ပြန်ထွက်သွားလျှင် သခင်က စံအိမ့်အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်၏။

ဒါပေမယ့် ထိုအပြုံး၏ နောက်ကွယ်တွင်... သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်မခံချင်သော အကြောက်တရားတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အပိုင်း (၁၃) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn