အပိုင်း (၁၀)

🔞🔞🔞

ပါတီပွဲမှ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သခင် စံအိမ့်လက်ကို ဆွဲကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ‌တန်းဝင်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် စံအိမ့်ကို အခန်းထောင့်ရှိ လူတစ်ရပ်စာ မှန်ချပ်ကြီးရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"အာ့ ... နာတယ်..."

"နာပါစေ... ဒီထက်ပိုပြီး နာကျင်ရမှာ။ "

စံအိမ့်နောက်ကျောမှ ဇစ်ကို "ဇိ" ခနဲ ဆွဲချလိုက်ရာ အနက်ရောင် ကတ္တီပါဂါဝန်ကြီးက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး ပုံကျသွားကာ

မှန်ထဲတွင်တော့ အတွင်းခံဘရာစီယာနှင့် ပင်တီအနက်ရောင်လေးသာ ကျန်ရှိတော့သည့် စံအိမ်ရဲ့ ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ကြည့်စမ်း... မှန်ထဲကို ကြည့်စမ်း ... ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်သူပိုင်တာလဲ"

သခင်သည် အံဆွဲထဲမှ လက်ထိပ်နှင့် ကြိုးများကို ထုတ်ယူလိုက်လျှင် စံအိမ့်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... သခင်... ကြိုးတွေနဲ့တော့ မလုပ်ပါနဲ့..."

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း "

သခင်က စံအိမ့်လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ လက်ထိပ်ခတ်လိုက်ပြီး မှန်ဘောင်ရှိ ချိတ်တန်းတွင် ကြိုးဖြင့် တွဲချည်လိုက်သည်။ ထိုအခါ စံအိမ်မှာ မှန်ကို မျက်နှာမူလျက် လက်မြှောက်ကာ အပြစ်ပေးခံရမည့် အကျဉ်းသားလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားရရှာ၏။ သူမ ရင်သားအစုံမှာ မို့မောက်ကြွတက်နေပြီး ခါးသိမ်သိမ်လေးနှင့် တင်ပါးအိအိများက သခင့်ရှေ့တွင် ဟာလာဟင်းလင်း။

"ရွှမ်း..."

"ဖြောင်း..."

"အား..."

ပထမဆုံး ကြာပွတ်ချက်က စံအိမ့်ရဲ့ ဖြူဝင်းသော တင်ပါးအိအိပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ချက်ချင်းရဲတက်လာကာ သူမ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။

နာကျင်မှုက ပူခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော ရမ္မက်စိတ်ကိုပါ နှိုးဆွလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သခင်က စံအိမ့် နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း နားရွက်နားသို့ ကပ်ကာ လေသံမာမာဖြင့်...

"နာလား... မှတ်ထား။ မင်းရဲ့ အသားစိုင်၊ မင်းရဲ့ အရည်ပြား၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အထိ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်တယ်။ "

ပြောပြောဆိုဆို သခင်က စံအိမ့် အတွင်းခံများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ကာ မှန်ထဲတွင် သူမ အလှတရားများ အကုန်ပေါ်လွင်သွားပြီး ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာလေး နီရဲနေတော့သည်။ သခင်က သူမ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးများကို အတင်းအကျပ် ဖြဲကားလိုက်ကာ ...

"ကြည့်ထား... ငါ မင်းကို ဘယ်လို *ိုးမလဲဆိုတာ မှန်ထဲမှာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ထား"

သခင် သူ့ရဲ့မာန်ဖီထကြွနေသော အချောင်းကြီးကို စံအိမ့်ရဲ့ စိုစွတ်နုနယ်နေသော တွင်းပေါက်လေးဝသို့ တေ့လိုက်ပြီး တရှိန်ထိုး ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

"ဗြွတ်... အား... "

"ရှစ်... ပြည့်ကျပ်နေတာပဲ... အင့်..."

"ကောင်းလား... ဟမ်... ငါ့ဟာကြီး ဝင်လာတာ ကောင်းလား..."

သခင်က စံအိမ့်ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆောင့်ချက်များကို စတင်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ပုံရိပ်က ရှက်ရွံ့ဖွယ်။

စံအိမ့် ခေါင်းလေး နောက်သို့ လန်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားသော်လည်း ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးများက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဖြောင်း... ဖြောင်း...ဖတ် ဖတ် "

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ သခင်က စံအိမ့် တင်ပါးများကို ကြာပွတ်ဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက် ရိုက်နှက်လိုက်သေးသည်။ နာကျင်မှုနှင့် ရမ္မက်တို့ ရောယှက်နေသော ခံစားမှုကြောင့် စံအိမ့် ခြေချောင်းလေးများ ကွေးကောက်သွားရသည်။

"ပြောစမ်း... မင်း ဘယ်သူ့မိန်းမလဲ... အား... ပြောစမ်း"

သခင်က အားကုန် ဆောင့်သွင်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင့်... သခင့်မိန်းမပါ... အား... သခင်တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ပါတယ်..."

စံအိမ့် အဖြေက သခင့်ကို ပို၍ သွေးဆူစေကာ သူမဆံပင်များကို ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို ကိုက်ခဲစုပ်ယူလိုက်ကာ အမှတ်အသားများ ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ ... ဒီည မင်းကို ငါ အိပ်ခွင့်မပေးဘူး။ မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက နေရာလပ်မကျန် ငါ့အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နေစေရမယ်"

"အာ့ ...သခင်... ဖြည်းဖြည်း... စံအိမ် နာနေပြီ..."

"ကြည့်ထား... မှန်ထဲမှာ မင်းဘယ်လောက် ထန်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ထား"

သခင်က သူမ ပခုံးသားလေးကို သွားဖြင့် အငမ်းမရ ကိုက်ခဲလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က စံအိမ့် ရင်သားအိအိများကို အားပါပါ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ပစ်လေသည်။

ထို့နောက် ကြာပွတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး စံအိမ့်ကို မှန်ပေါ်တွင် လက်ထောက်ကာ ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ စံအိမ့် တင်ပါးအစုံမှာ အနောက်သို့ ပြဲကားထွက်လာပြီးပြီး သူမရဲ့ ရှက်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်က မှန်ထဲတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်နေ တော့၏။

သခင် သူ့ရဲ့ မာန်ဖီထကြွနေသော အချောင်းကြီးကို စံအိမ့်ရဲ့ စိုစွတ်နီရဲနေသော တွင်းပေါက်လေးဝသို့ တေ့ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တစ်ဆုံး ထိုးသွင်းနေ၏။

"ဗြွတ်... အ... အား... သခင်..."

နက်ရှိုင်းလွန်းသော ထိတွေ့မှုကြောင့် စံအိမ် ခေါင်းလေး နောက်သို့ လန်သွားကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။သခင်က သူမ၏ခါးသိမ်သိမ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စည်းချက်မှန်မှန်ဖြင့် အားကုန် ဆောင့်ဝင်နေ၏။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အခန်းတွင်း၌ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော သခင့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စံအိမ်ရဲ့ နာကျင်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်ရသည်မှာ ရင်ဖိုစရာ ကောင်းလှသည်။ သခင်က ဆောင့်နေရင်းမှ စံအိမ့် တင်ပါးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်နှက်လိုက်ရာ စံအိမ့် အော်ညဉ်းသံများမှာ ပို၍ စိပ်လာတော့သည်။

"အင့်... အင့်... အား... သခင်... စံအိမ် မခံနိုင်တော့ဘူး... အား..."

သခင့်မျက်ဝန်းများတွင် ရမ္မက်မီးတောက်များ တောက်လောင်နေကာ စံအိမ့်ကို မှန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်စေကာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို သူ့ခါးတွင် ချိတ်ခိုင်းလိုက်ပြီး မှန်၌ ကပ်လျက်သား အနေအထားဖြင့် သခင်က အောက်မှနေ၍ အားပါပါ ပင့်ဆောင့်လိုက်တိုင်း စံအိမ့် ရင်သားအစုံမှာ သခင့်ရင်ဘတ်နှင့် ပွတ်တိုက်မိကာ တုန်ခါနေလေသည်။

"မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ စံအိမ်... ငါ့တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အပိုင်..."

သခင် စံအိမ့် နှုတ်ခမ်းများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ရင်း နောက်ဆုံး အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်လျှင် ရမ္မက်လှိုင်းများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ သူ့ရဲ့ ပူနွေးလှသော ရမ္မက်ရည်များကို စံအိမ့် ကိုယ်တွင်းသို့ တစ်ရှိန်ထိုး ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

စံအိမ်မှာတော့ သခင့်ရင်ခွင်ထဲတွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် မှီတွယ်လျက်သားဖြင့် တုန်ယင်နေရှာကာ မှန်ချပ်ကြီးပေါ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချွေးစက်များနှင့် ရမ္မက်ရည်များက ပေကျံနေလေ၏။

သခင် သူမနားသယ်စပ်ကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရင်း သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားတော့သည်။

အပိုင်း (၁၁) ဆက်ရန် ...

(အမှောင်ခန်းတွေချည်းပဲ တအားများနေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ မျက်နှာလည်းပူသလို အားလည်းနာပါတယ်။

လိုလို့ထည့်ထားတာမို့ နားလည်ပေးဖို့ပဲ မျက်နှာပူပူနဲ့တောင်းဆိုပါရစေရှင့်)

Author -Anna Lynn