21...+🚨
"ရှင်ငြိမ်း..."
"ဟင်..."
"ကျွန်တော့်ကို ဒယ်ဒီက တအားပြန်ခေါ်နေပြီ။ ကုမ္ပဏီကို ပစ်ထားခဲ့တာလည်း တော်တော်ကြာနေပြီဆိုတော့ အလုပ်တွေလည်း ပုံနေပြီတဲ့။"
"ဟုတ်လား... အဲ့တာဆိုလည်း ပြန်တော့လေ။"
"ဟင်..."
သူမရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားကြောင့် သန့်ဇင်လင်း အလိုမကျဖြစ်သွားရသည်။
"ဟင်... ခင်ဗျားက မလိုက်ဘူးလား။"
"အို... ဘယ်လိုလုပ် လိုက်လို့ရမှာလဲ။ ဆိုင်က ပစ်ထားခဲ့လို့မှ မရတာ။"
"ဟာ... အဲ့ဒါဆို ခင်ဗျားက နေခဲ့မှာပေါ့။"
သူ့အသံက ချက်ချင်းပင် မကျေနပ်သည့် လေသံသို့ ပြောင်းသွားလေသည်။
"အင်းပေါ့..."
"ရှင်ငြိမ်း မမိုက်ဘူးဗျာ "
သန့်ဇင်လင်း ဆူပုတ်ပုတ်ဖြင့် အော်လိုက်ရာ သူမက ပြန်မော့ကြည့်လာ၏။
"ဟင်... ဘာလို့လဲ။"
"ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ခင်ဗျားကို ပစ်ထားခဲ့နိုင်မှာလဲဗျ။"
တော်ကြာ သူမရှိတုန်း ဟိုခွေးသူခိုး စစ်မက်ရှင်က သူ့မယားလေးကို သုတ်သွားမှဖြင့်... ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့ရက်မှာလဲ။
"အဲ့ဒါတော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူးလေ။ "
"ဟာ... ဆိုင်ကို ဟိုမှာ ပြောင်းဖွင့်ရအောင်လေဗျာ။ ဆိုင်ခန်း အကောင်းစား ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးမယ်။"
"အို... ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ဒီမှာက ဖောက်သည်တွေနဲ့ အခြေကျနေပြီကို။ ရုတ်တရက်ကြီး ရွှေ့ဖို့က မလွယ်ဘူး။"
"အဲ့တာဆိုလည်း ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ပစ်ထားခဲ့လို့ မရဘူးလားလို့။ သူတို့ကို ဦးစီးခိုင်းထားပြီး ကျွန်တော်တို့ တစ်လတစ်ခါဖြစ်ဖြစ် ပြန်လာကြည့်ကြမယ်လေ ရှင်ငြိမ်းရဲ့။"
သန့်ဇင်လင်း သူမ လက်လေးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတင်း ဂျစ်တိုက်နေတော့သည်။
"မဖြစ်လို့ပေါ့... ကိုယ်တိုင် မကြီးကြပ်ရင် အဆင်မပြေဘူးလေ။"
"ကျစ်... ခင်ဗျား လျှောက်ပြောနေတာ။ ကျွန်တော်နဲ့ ပြန်မလိုက်ချင်လို့မလား။"
သန့်ဇင်လင်း မျက်မှောင်ကြီး ကြုတ်ကာ သူမကို ရစ်တော့သည်။
"မဟုတ်ပါဘူးဆို..."
"ဟုတ်တယ်... ဘာလဲ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အတည် ပြန်မပေါင်းချင်ဘဲ ပလေးချင်တာလား။ "
"ကျစ်... သန့်ဇင်လင်းရယ်။ နင်ကတော့လေ... ငါ ဘယ်လို ပြောရမလဲ။"
ရှင်ငြိမ်း စိတ်ရှုပ်ရှုပ်ဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ တကယ် ခက်ပါသည်။
"ဘယ်လိုမှ မပြောနဲ့... လိုက်ခဲ့။"
"ဟင်း ...အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်...ငါ... လူကြီးတွေကို ရင်မဆိုင်ရဲသေးဘူး။ "
"ဟာ... ဘာရင်မဆိုင်ရဲစရာ ရှိလို့လဲဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပေါင်းနေကြတာ သိရင် ဒယ်ဒီတို့က ပျော်တောင် ပျော်နေကြဦးမှာကို။"
"အဲ့တာတော့ အဲ့တာပေါ့... ဒါပေမယ့်... ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးပဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်လာခဲ့တာလေ။ ဘာမှ မပြောဘဲ လုပ်ချင်ရာ လျှောက်လုပ်လာခဲ့တာ။ အခုမှ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ပြန်သွားရမှာလဲ..."
ထိုအချိန်က သူမ အရာအားလုံးကို ကျောခိုင်းခဲ့မိတာ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ လူကြီးမိဘတွေကို အရိုအသေမဲ့ရာများ ကျသွားမလားဆိုပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရ၏။
"ဒါတော့... ရှင်ငြိမ်းမှာလည်း ရှင်ငြိမ်း ခံစားချက်နဲ့ပဲလေ။ ခင်ဗျား နာကျင်ခဲ့ရလို့ ထွက်သွားခဲ့တာကို ဘယ်သူက အပြစ်တင်ရက်မှာလဲ။ အဓိက တရားခံက ကျွန်တော်ပါဗျာ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... လူကြီးတွေက နားလည်ကြမှာပါ... နော်။"
"ဟူး... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ "
"ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ စိတ်လည်း မချဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့ ခွဲပြီး အလွမ်းဒဏ်လည်း မခံနိုင်တော့ဘူး။ "
"အင်းပါ ... ၂ရက် ၃ရက်တော့ စောင့်ပေး။
ငါပြင်စရာရှိတာတွေ တစ်ခါတည်း ပြင်ခဲ့ဦးမယ်။ "
"တကယ် ... တကယ်နော် "... တကယ်နော် "
ရှင်ငြိမ်းက လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုသည်နှင့် သူက ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်သွားလေသည်။
"အွန်း ..."
"ဟာ ... ကျွန်တော့် မယားလေးက ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ "
"ဟဲ့ ... အဲ့ မယား မယားနဲ့ ဘာကြီးလဲဟာ။
မခေါ်နဲ့ ကြားရတာ ရိုင်းတယ်။ "
"ဘာရိုင်းရမှာလဲ။
ဒီနာမ်စားက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ခေါ်လို့ရတဲ့ သီးသန့်နာမ်စားလေး။ "
"အရူး။ "
"မယားတရူးလို့ပြော။ "
"ဟယ် ..."
သူ့အပြောတွေကို ရှင်ငြိမ်းမှာ တုမပြောနိုင်တော့ပဲ ဆွံအနေရတော့သည်။
___________________
၂ရက် ၃ရက်ဆိုပေမယ့် ဆိုင်ကိစ္စအဝဝကို စိတ်ချရသည်အထိ ပစ်ထားခဲ့လို့ရအောင် ၅ရက်လောက် သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ ရှင်ငြိမ်း သူနှင့် ကလောကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။
ရှင်ငြိမ်းကသာ လူကြီးတွေကို တွေးပူကာ ကြောက်နေမိပေမယ့် သူပြောသလိုပင် ရှင်ငြိမ်းကိုတွေ့တော့ လူကြီးတွေက ဘာမှမပြောသလို ဘာမှလည်းမမေးပဲ ရှင်ငြိမ်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်အဆင်ပြေသွားသည်ကိုပဲ ဝမ်းသာနေကြလေသည်။
ရှင်ငြိမ်း သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ရှင်ငြိမ်းကို
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မရှိလို့ဖြစ်တာဆိုပြီး ဆုံးမ ဩဝါဒတွေခြွေလေသည်။
--------_________________-----------
"ရှင်ငြိမ်း အိပ်ပြီလား။ "
သန့်ဇင်လင်း အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး တံခါးကိုအသာပိတ်ကာ ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်လျှင် သူမက ဘေးတစောင်းလှဲအိပ်နေရာမှ သူ့ကို လှည့်ကြည့်၏။
"မအိပ်သေးပါဘူး။ "
"တော်သေးတာပေါ့။ "
"ဘာလို့လဲ ... ပြောစရာရှိလို့လား။ "
"အင်း ... ပြောစရာတော့မရှိပါဘူး။
လုပ်စရာရှိတာ။ "
သူက ရှင်ငြိမ်းကို ရီဝေဝေနှင့်စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလာတဲ့အထိ ဘာမှန်းမရိပ်မိသေးပေ။
"ဟင် ... ဘာလုပ်စရာလဲ။ "
"လင်မယား "
"ဟင် ..."
"အဟက် ... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပေါင်းပြီးမှ တစ်ခါမှ
မလုပ်ရသေးဘူးလေဗျာ။ "
အမှန်ပါ။
သူမနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေပေမယ့် နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်တွေရှုပ်နေတာကြောင့် သူ့မှာ ထိုကိစ္စကို အစပျိုးဖို့ အခွင့်အရေးကို မရခဲ့ပေ။
"အို ..."
သူ့စကားကြောင့် ရှင်ငြိမ်း အသည်းလေးအေးခနဲဖြစ်သွားကာ မျက်နှာလေးက နွေးခနဲဖြစ်သွားရ၏။
သူကတော့ ပြုံးစစနှင့် ရှင်ငြိမ်းအနားတိုးကပ်ကာ ကိုယ်လုံးလေးကို သိုင်းဖက်လာတော့သည်။
အနားကပ်လာမှ သူ့ဆီက အရက်နံ့ပါရလိုက်၏။
"ကျွန်တော်တို့ ဝေးခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေအတွက်ပါ အတိုးချပြီး ယူတော့မှာ။"
ရှင်ငြိမ်း နားရွက်ဖျားနားသို့ တိုးကပ်ကာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများဆီသို့ အငမ်းမရ တိုးဝင်လာလေတော့သည်။
"ပြွတ်စ်... အွန်း..."
သူ့အနမ်းတွေက ညင်သာမနေတော့ပဲ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်လွန်းလှကာ သူ့ လက်ချောင်းများက ရှင်ငြိမ်း ဆံနွယ်များထဲသို့ ထိုးသွင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်က ရှင်ငြိမ်း ခါးသိမ်သိမ်လေးကို သူ့ဘက်သို့ အတင်းဆွဲကပ်လိုက်လေသည်။
"အွန်း... သန့်... သန့်ဇင်လင်း..."
နှုတ်ခမ်းထက်မှ အနမ်းတို့က ကြာရှည်လာလျှင်
သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်းနှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့် လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ ရွေ့သွားလေသည်။
"အာ့..."
ပူနွေးပြီး ရမ္မက်ခိုးတွေ ပြည့်နှက်နေသော သူ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ခပ်တိုးတိုး ညည်းသံလေး ထွက်ကျသွားရသည်။
" ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေခဲ့ရလဲ သိလား။"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူက နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရာ
နှစ်ယောက်ကြားတွင် အဟန့်အတား ဘာမှမရှိတော့ပဲ အသားချင်း ထိတွေ့သွားလျှင် နှစ်ယောက်စလုံး ဓာတ်လိုက်သွားသလို တုန်တက်သွားရသည်။
သူ့ ဘယ်ဘက်ရင်အုံပေါ်မှ ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာပုံ တက်တူးလေးက ရှင်ငြိမ်း ရင်ဘတ်လေးနှင့် ဖိကပ်သွားချိန်တွင် ရင်ခုန်သံများက တစ်ထပ်တည်း ကျသွားလေတော့သည်။
"အာ့... နာတယ် သန့်ဇင်လင်း..."
"ဆောရီး ... ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ့မယ်..."
ပါးစပ်ကသာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်မယ်ပြောပြီး အောက်ကတော့ မလျှော့။
ဆောင့်ဆောင့်ပြီး ထိုးသွင်းနေလေသည်။
"အင့် အင့် အား အား အာ့ ဟာ့ "
"ဟင်း... သန့်... သန့်ဇင်လင်း..."
ရှင်ငြိမ်း ညည်းတွားသံလေးများနှင့်အတူ အခန်းထဲတွင် အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ထိုစဉ် သန့်ဇင်လင်း သူ့ လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီး ရှင်ငြိမ်းကိုယ်ပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ နားသယ်စပ်လေးနားသို့ ကပ် လေပူတွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။
" ကျုပ် အခုလို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ချစ်ပေးတာကို ခင်ဗျား အရမ်း သဘောကျနေပြီမလား။"
သူ့ရဲ့ရမ္မက်ခိုးဝေနေသော အသံဩဩကြီးနှင့် စကားများကြောင့် ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာလေး တစ်ခုလုံး ပူထူသွားကာ နီရဲသွားရကာ လက်ဖဝါးလေး နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာလေးကို အမြန်အုပ်ထားလိုက်မိ၏။
"အို... ဘာ... ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ တော်... တော်တော့။ ပါးစပ်ကလည်း ... ရှက်စရာကြီး။"
"အဟက်... ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် ချစ်နေတာလေ။ ဘာလို့ ရှက်နေရတာလဲ။"
သန့်ဇင်လင်း ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် သူမ လက်ကလေးတွေကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ဖိချုပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်မှနေ၍ ပိုမို ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆတ်ခနဲ တိုးဝင်လိုက်၏။
"အာ့... အင်း... ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါဆို...အင့် အင့် အား နာတယ်။ "
"မဖြည်းနိုင်တော့ဘူး။ "
သူမ လည်တိုင်လေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း တစ်ချက် စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး ညစ်ကျယ်ကျယ် အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။
"ခင်ဗျား တစ်ကိုယ်လုံးက ကျုပ် အပိုင်ပဲ... ကျုပ် စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းပစ်မှာ။ ဒီထက် ပိုပြီး အသံလေးတွေ ထွက်လာအောင် ကျုပ် လုပ်ပေးရဦးမလား။"
သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဆောင့်သွင်းနေသလို ရှင်ငြိမ်းလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် မှေးခနဲဖြစ်ဖြစ်သွားရသည်။
ရှင်ငြိမ်း ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သူ့ကို တုံ့ပြန်နေပြီဖြစ်၏။
"ကြိုက်လား ကျုပ်*ိုးပေးတာ ကြိုက်လား ကောင်းလား ကျုပ်*ီးကြီးနဲ့ အ*ိုးခံလို့ကောင်းလား... ပြောလေ ... ကျုပ်ကို ဘယ်လောက် လိုချင်နေပြီလဲ။ "
သူ့နှုတ်မှ ဆင်ဆာမဲ့ စကားတွေ ထွက်လာသလို
တမင်သက်သက် အရှိန်ကို ပြန်လျှော့လိုက်ကာ ခပ်ဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားရင်း သူမ အဖြေကို စောင့်နေလိုက်သည်။
တဝက်တပျက်ဖြင့် ရပ်သွားတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ ရင်ဘတ်လေး နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသက်ရှူတွေ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်လာရသည်။
"အို... မ... မပြောတတ်ဘူး။ အဲ့လိုတွေ မမေးနဲ့လေ။"
"မပြောရင် ကျုပ်ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်ထားမှာနော်... ။"
သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
ရှင်ငြိမ်းမှာ ရှက်လွန်း၍ မျက်ရည်လေးများပင် စို့လာရသည်။ သို့သော် သူမ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ရဲ့ပြင်းပြသော အထိအတွေ့ကို တောင့်တနေပြီ ဖြစ်ရာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ မျက်လွှာလေးချ၍ ခပ်တိုးတိုးလေး ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
"အင်း... လို... လိုချင်တယ်။ သန့်ဇင်လင်းကို... အရမ်း လိုချင်နေပြီ... ရပြီလား။ ဆက်... ဆက်လုပ်တော့..."
"အဲ့ဒါမှ ကျုပ် မယားလေးကွ။"
သန့်ဇင်လင်း သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး သူမ နဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ အတားအဆီးမဲ့ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်စလိုက်၏။
"အာ့ အာ့ အား ဟာ့ အာ့ "
"အား ... ရှစ် ကောင်းတယ်။
ခင်ဗျား ပူစီလေးက မ*ိုးတာကြာလို့ထင်တယ်။
ပိုကြပ်သွားပြီ။ "
"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."
မညှာမတာ ထိုးသွင်းမှုများနှင့်အတူ ပါးစပ်က အရှက်မဲ့ပေါက်ကရတွေ ပြောပြီး ရှင်ငြိမ်းမှာ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါပြီးနေရ၏။
သူကတော့ မပြီးနိုင်မစီးနိုင်လုပ်နေရင်း အတော်ကြာမှ သူ့သု-တ်ရည်တွေ ရှင်ငြိမ်း တွင်းလေးထဲသို့ ဒလဟောထွက်ကျလာကာ ပြီးသွားတော့သည်။
"အား ... ကောင်းတယ်။ "
အပိုင်း (၆၀) ဆက်ရန် ...
(အရမ်းမှောင်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။
မျက်နှာပူပူနဲ့ နောက်တစ်ပိုင်း ဆက်မှောင်ပါဦးမယ် 🌚🚨)
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）