အပိုင်း (၆၀)

21...+🚨

"ဟင်း..."

နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေပြန်နေကာ ရင်ဘတ်လေးတွေ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နှင့် အမောဖြေနေရ၏။

သန့်ဇင်းလင်းကတော့ အမောဖြေနေရင်း သူမ မျက်နှာအနှံ့ကိုလည်း အနမ်းတွေခြွေနေလေသည်။

"ပြွတ် မွ ပြွတ်စ် "

သူကတော့ ပင်ပန်းလား မပင်ပန်းလားမသိပေမယ့် ရှင်ငြိမ်းကတော့ အရိုးတွေတောင် ကျိုးတော့မလို

အီဆိမ့်နေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ့လက်တစ်ဖက်က ရှင်ငြိမ်း ခါးလေးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲမလိုက်ကာ ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်၍ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လျက် အနေအထားမျိုး လုပ်ပစ်လိုက်လေသည်။

"အို... သန့်... သန့်ဇင်လင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ တော်ပြီလေ... ငါ တအား ပင်ပန်းနေပြီ။"

ရှင်ငြိမ်း မျက်လုံးလေး ပြူးသွားကာ သူ့ ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးကို လက်ဖဝါးလေးဖြင့် အတင်းထောက်ထားလိုက်မိ၏။

သန့်ဇင်လင်းကတော့ အောက်မှနေ၍ သူမကို မော့ကြည့်ကာ ညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ဘယ်က တော်ရမှာလဲ ဒီလောက် နှစ်တွေအများကြီး ငတ်နေခဲ့တဲ့ ကျုပ်က တစ်ခါတည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ။ "

"အို... ဒါပေမယ့်... ငါ တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး။"

"ရှူး... ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျား အပေါ်ကနေ နေပေး။ ကျုပ်ကို ပြန်ချစ်ပြလေ... နော်။"

သူ့စကားကြောင့် ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီလို မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားကြီးဖြင့် သူမက အပေါ်ကနေ ဆိုတော့ ရှက်သွေးများ ဖြာတက်သွားရသည်။

"အို... ငါ ငါမလုပ်တတ်ဘူး။ ဖယ်... အောက်ဆင်းမယ်။"

ရှင်ငြိမ်း ရှက်ရှက်ဖြင့် အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့ လက်အစုံက ရှင်ငြိမ်း တင်ပါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထိန်းထားလိုက်ပြီး အောက်မှ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် အပေါ်သို့ ပင့်တင်ကာ ထပ်မံ တိုးဝင်လိုက်ပြန်သည်။

"အာ့... အမေ့ နာတယ် အဟင့် အာ့ အာ့ "

ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာမှုကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းလေး မော့တက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ညည်းသံလေး ထွက်ကျသွားရသည်။

"အင်း... လုပ်ပေးလေ... ခင်ဗျား သဘောကျတဲ့ အတိုင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလိုက်။"

အပြောနှင့်အတူ သူ့ လက်များက ရှင်ငြိမ်း ရင်အုံလေးများကို ဆုပ်နယ်ချေမွလာရာ ရှင်ငြိမ်း အသိစိတ်များ လွင့်စင်သွားရပြန်သည်။

ရှင်ငြိမ်း လက်များက သူ့ပခုံးကျယ်ကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်မှ ပင့်တင်နေသော သူ့ထိုးဆောင့်မှုနှင့်အညီ အလိုက်သင့်လေး လှုပ်ရှားပေးလိုက်မိသည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အခန်းထဲတွင် ထပ်မံ ဆူညံလာပြန်သည်။ ရှင်ငြိမ်း ဆံနွယ်ရှည်ကြီးများက လှုပ်ရှားမှုအလိုက် ဝဲပျံနေပြီး မီးရောင်အောက်တွင် သူမ ကိုယ်လုံးလှလှလေးက သန့်ဇင်လင်းအတွက်တော့ ရမ္မက်ဆန္ဒများကို ပိုမို လောင်ကျွမ်းစေသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"အင်း... အဲ့လိုလေး... အရမ်းကောင်းတယ် ... ကျုပ် မိန်းမလေးက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။"

သူက အောက်မှ သူမ ရင်သားများကို အငမ်းမရ လှမ်း၍ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်ရာ ရှင်ငြိမ်း တစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သွားသလို တုန်တက်သွားပြီး ငြီးသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာရသည်။

"အာ့... အင်း... သန့်..."

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် သူ့လိုအင်ဆန္ဒများက အပြီးမသတ်နိုင်သေးပေ။ ရှင်ငြိမ်းမှာ အမောဆို့ကာ သူ့ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားလျှင် သူက ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်လုံးလေးကို အသာ ဆွဲလှည့်လိုက်ပြန်၏။

ဒီတစ်ခါတော့ ရှင်ငြိမ်းက ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား အနေအထား ဖြစ်သွားပြီး သူက အနောက်မှနေ၍ အုပ်မိုးထားလေသည်။

သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း ကျောပြင်အနှံ့နှင့် ဂုတ်သားလေးများကို အနမ်းများ ခြွေလာ၏။

"အင်း... သန့်ဇင်လင်း ... မလုပ်ပါနဲ့တော့... ငါ တကယ် မရတော့ဘူး။"

ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း သန့်ဇင်လင်း သူမ ခါးလေးကို ဆွဲပင့်လိုက်ပြီး အနောက်မှနေ၍ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ထပ်မံ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"အာ့... ဟင်း..."

ဒီအနေအထားက ပိုပြီး နက်တာကြောင့် ရှင်ငြိမ်း နာကျင်မှုနှင့် သာယာမှု ရောပြွမ်းနေသော ညည်းသံလေးများက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာရတော့သည်။

"အား ... ကောင်းတယ် မိန်းမ။

*င်လေးကလည်း ပြောင်ပြီး လုံးနေတာပဲ။

အရမ်းကောင်းတယ်။ အား ဟာ့ ရှစ် "

ပြင်းပြင်းပြပြ ညည်းတွားသံကြီးများနှင့်အတူ သူမ တင်ပါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မညှာမတာ ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ ဝင်ရောက်နေလေတော့သည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

အခန်ထဲတွင် အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့် ရမ္မက်ခိုးဝေနေသော အသက်ရှူသံများက ညဉ့်နက်သည်အထိ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေတော့သည်။ ဝေးကွာခဲ့ရသော နှစ်တွေအတွက် အချစ်ကြမ်းကြမ်းတွေဖြင့် အတိုးချကာ သိမ်းပိုက်နေသော သန့်ဇင်လင်းရဲ့ အလိုဆန္ဒများအောက်တွင် ရှင်ငြိမ်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် အရည်ပျော်ကျရင်း နစ်မွန်းနေရတော့၏။

__________________

တစ်ညလုံး အချစ်မုန်တိုင်းထန်ခဲ့ရသော ဒဏ်ကြောင့် ရှင်ငြိမ်းက အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ကာ

သန့်ဇင်လင်းကတော့ အစောကြီး ‌နိုးနေပြီး ဘေးတစောင်း လှဲလျောင်းရင်း ရှင်ငြိမ်းရဲ့ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ငေးနေလေရဲ့။

သန့်ဇင်လင်း စောင်ပါးလေးကို အသာ ဖယ်လိုက်ပြီး ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ ခွလျက်သား အနေအထားဖြင့် နေရာယူလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမ၏နဖူးပြင်လေးဆီသို့ ငုံ့ကာ ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"ပြွတ်စ်..."

ထိုမှတစ်ဆင့် ပိတ်ထားသော မျက်ခွံလေးများနှင့် နှာတံလေးဆီသို့ အနမ်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားလိုက်၏။

"အင်း..."

နှာခေါင်းဝသို့ ကျရောက်လာသော လေပူတွေနှင့် နှုတ်ခမ်းမှ အထိအတွေ့ကြောင့် ရှင်ငြိမ်း မျက်မှောင်လေး ကုတ်သွားရကာ ခပ်တိုးတိုး ညည်းလိုက်မိ၏။

"အဟက် "

ညဉ်းသံလေး ထွက်လာပေမယ့် နိုးမလာသေးတဲ့ အိပ်ပုတ်မလေးကြောင့် သန့်ဇင်လင်း ညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံးလိုက်ကာ ခါးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်နယ် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ခါးမှတစ်ဆင့် ဗိုက်သား ချပ်ချပ်လေးဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အထက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လည် ကျက်စားလိုက်လျှင် သူ့ အထိအတွေ့များကြောင့် သူမ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးလေး‌တွေ ပွင့်လာတော့သည်။

"ဟင်... သန့်ဇင်လင်း။"

အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ အပေါ်မှ အုပ်မိုးထားပြီး သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နေသော သန့်ဇင်လင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှင်ငြိမ်း အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"နိုးပြီလား... "

သူမ မျက်နှာလေးအား ရီဝေဝေအကြည့်များနှင့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပြီး လည်တိုင် ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ မျက်နှာအပ်ကာ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"အာ့... မလုပ်နဲ့ ... ဖယ်... ဖယ်တော့လို့ "

ရှင်ငြိမ်း သူ့ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးကို တွန်းဖယ်လိုက်လျှင် သူက ရှင်ငြိမ်း လက်ကောက်ဝတ်လေး နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဖိချထားလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားဖြင့် အပေါ်မှ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဘယ်ဖယ်ပေးရမှာလဲ... ခင်ဗျားလေးကို ကြည့်လို့မဝပါဘူးဆို။ ညက ပင်ပန်းသွားလား... "

မျက်နှာလေးကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ရာ ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် နီမြန်းကာ ပူထူသွားရသည်။

"အို... ဘာတွေ လာမေးနေတာလဲ။ ... ဖယ်တော့။ ရေသွားချိုးတော့မယ်။"

"မချိုးရသေးပါဘူး။ ခင်ဗျားကသာ ပင်ပန်းသွားတာ... ကျုပ်ကတော့ အခုထိ မဝသေးဘူး။ "

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများဆီသို့ အငမ်းမရ တိုးဝင်လာတော့သည်။

"အွန်း... ပြွတ်စ်..."

ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းလေးကို ယမ်းကာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ လျှာဖျားလေးက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းလွှာများကို အတင်း ထိုးခွဲဝင်ရောက်လာပြီး စုပ်ယူနေလေသည်။

"ပြွတ်စ်... အင်း... သန့်..."

"ပြွတ်စ် အွန့် အွန်း "

သန့်ဇင်လင်း သူမ နှုတ်ခမ်းလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အောက်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားကာ ရင်အုံလေးများကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"အာ့... သန့်ဇင်လင်း... မလုပ်နဲ့တော့လေ... တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး။"

ရှင်ငြိမ်း သူ့ ဆံပင်များကို ထိုးဖွဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးညှင်းစွာ တားဆီးလိုက်၏။

ညက တစ်ညလုံး သူ့စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံးအထိမခံနိုင်ဖြစ်နေရသည်။

"ခဏလေးပါပဲ ... ခင်ဗျားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပါလာပြန်ပြီ။ မရတော့ဘူး။ "

အက်ရှရှ အသံနှင့်အတူ ရှင်ငြိမ်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အထိမခံနိုင်သော နေရာတိုင်းကို သူ့ လက်ချောင်းများ၊ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ နှိုးဆွနေတော့ရာ ရှင်ငြိမ်း အသိစိတ်များ တစ်ဖန် လွင့်စင်သွားရပြန်သည်။

ရှင်ငြိမ်း မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ချလိုက်ရင်း သူ့ပခုံးကြီးအား တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဖက်တွယ်လိုက်မိကာ အချစ်မီးတောက်များက တစ်ဖန် ပြန်လည် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

အပိုင်း (၆၁) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn