အပိုင်း ၁၂

ငွေ့ရည် အတန်းထဲဝင်တော့ သူမ ပါးရိုက်ခဲ့သည့် မိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူမကို မြင်လိုက်ချိန်မှာ ထိုယောကျာ်းရဲ့မျက်နှာကို ပြေးမြင်မိတယ်။ရင့်သီးတဲ့ စကားလုံးတွေက တစ်လုံးချင်းစီ နားထဲမှာ ကြားယောင်လာတယ်။သူမရဲ့ အသွေးအသားထဲကနေ ရှက်စိတ် ဒေါသစိတ်တွေက စုပုံလာတော့သည်။ထို့ကြောင့် သူမလေးက ငွေ့ရည်ကို ပြုံးပြပေမယ့် ငွေ့ရည်ကတော့ ထိုမိန်းကလေးကို အမုန်းမဖက်ပေမယ့် ဟန်ဆောင်ပြီးတောင် မပြုံးပြနိုင်ခဲ့ပေ။

ကြွေရုပ်ပျို သူမရဲ့ရှေ့က ပန်းငွေ့ရည်ကို ညိုးငယ်သော ဂရုဏာမျက်နှာကလေးနဲ့ မဝင့်မရဲ ကြည့်ပြီး

"ဟိုနေ့ကအတွက် ကြွေရုပ် တောင်းပန်တယ်...ကြွေရုပ်ကြောင့် ဖြစ်တာဆိုတော့ ကြွေရုပ်ကပဲ နောက်ထပ် သူ့အစားတောင်းပန်ပါတယ်နော်...''

ငွေ့ရည် နူတ်ခမ်းလေးကွေးသွားယောင်လေးခပ်ယဲ့ယဲ့လေးမဲ့လိုက်ပြီးနောက် ကြွေရုပ်ရဲ့ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ

"မလိုဘူး...မင်းအမှားဆိုပေမယ့် တောင်းပန်ရမယ့်သူက မင်းမဟုတ်ဘူး...ငါ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်ရော နူတ်နဲ့ရော စော်ကားသွားတဲ့ သူကပဲ ငါ့ကိုတောင်းပန်ရမှာမဟုတ်လား..

နောက်ပြီး ငါက မင်းအပေါ်ကို အရင်လက်ပါမိတဲ့အတွက်လည်း တောင်းပန်တယ်...''

"မဟုတ်တာ...ကြွေရုပ်အမှားပါ..ကြွေရုပ်ကသာ တောင်းပန်ရမှာပါ..ဒီက တောင်းပန်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး...နောက်ရက်ကြရင် ကို့ကို ခေါ်လာပြီး တောင်းပန်ခိုင်းပါ့မယ်..''

"ငါ့ရှေ့မှာ ဒူထောက်တောင်းပန်ချင်တောင် ခွင့်မလွှတ်နိူင်တဲ့အတွက် လာတောင်းပန်ခိုင်းဖို့မလိုဘူး ကလေးမ...''

ငွေ့ရည်ဘက်ကနေ ကြွေရုပ်ရဲ့မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်တော့၏။

"ကြွေရုပ်တောင်းပန်ပါတယ် မမရယ်...ကြွေရုပ်ကြောင့် ကို့က မမအပေါ်ကို မလုပ်သင့်တာလုပ်လိုက်မိတာပါ...ကြွေရုပ်ကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်..''

ငွေ့ရည်လည်း သူမရှေ့ကနေ မျက်ရည်တွေဝဲရစ်လျှက် လေးတွဲသည့်အသံအက်အက်ကလေးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်လာတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ သူမကပဲ လက်လျော့လိုက်ရသည်။

"ကဲပါ.. မင်းက ဒီလောက်တောင် တောင်းပန်ချင်နေတာဆိုတော့လည်း မင်းတောင်းပန်တာကိုလည်း ငါ လက်ခံတယ်..မင်းကောင်လေး လာတောင်းပန်တဲ့အခါလည်း သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လက်ခံပေးသင့်လား မပေးသင့်ဘူးလားဆိုတာ ငါ စဥ်းစားပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား..ခုတော့ စာသင်တော့မယ်..''

"ရှင်...''

ကြွေရုပ်ပျို မျက်လုံးလေးပြူးပြီး ငွေ့ရည်ကို ကြည့်နေတော့သည်။ပြီးမှ..။

"မမက ကြွေရုပ်တို့ကို ဆရာမကြီးချိုချိုလှိုင်အစား စာသင်ပေးမယ့် ဆရာမလေးပန်းငွေ့ရည်လားဟင်...''

"အင်း...''

ရှေ့ရက်တွေက ကြွေရုပ်နေမကောင်းတာနဲ့ ကျောင်းမလာဖြစ်တော့ ပန်းငွေ့ရည်က ဆရာမဆိုတာကို မသိချေ။ဆရာမကြီးအစားလာသင်ပေးမည့် ဆရာမကြီးရဲ့ပတည့်ဆိုတော့ ဖေဖေတို့အရွယ်လောက်ရှိမယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့မိတာ။ခုတော့ ကြွေရုပ်တို့နဲ့ အသက်သိပ်မကွာတဲ့သူ ဖြစ်နေ၍ သူမ အံ့သြသွားရသည်။

*************** ****************

မင်းခန့် ကျောင်းကပြန်ရောက်တာနဲ့ ကုမ္ပဏီကိုဝင်ပြီး အားတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်လာလုပ်လေ့ရှိသည်။ခုလည်း ကျောင်းကပြန်လာပြီး ကုမ္ပဏီကိုသာ တန်းလာခဲ့သည်။မေမေ မပင်ပန်းအောင် အားအချိန်တွေမှာ ဖေဖေ့အလုပ်တွေကို နိုင်သလောက် လုပ်ကိုင်ပေးသည်။

သူ ကုမ္ပဏီကအပြန် အိမ်ကိုမပြန်ဘဲ ပန်းငွေ့ရည် ရဲ့အိမ်နေရာသာ ရောက်လာခဲ့သည်။ မင်းခန့် သူ့ကားရှေ့ကနေ ခပ်နွဲ့နွဲ့လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သူမရဲ့ နောက်ကျောကကြည့်နေတာတောင် လှလွန်းနေတာကြောင့် ကားထဲကနေ မင်းခန့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

"ခင်ဗျားအတွက် ကျုပ်က နေ့ရက်တိုင်းအတွက် ပြသာဒါးဖြစ်စေရမယ်...''

ငွေ့ရည်ဖုန့်းပြောနေစဥ် သူမနောက်က တစ်ယောက်ယောက်လာနေသလိုခံစားရတာ ကြောင့် ပန်းငွေ့ရည် ဖုန်းချလိုက်ပြီး နောက်ဘက်ကိုယောင်ရမ်းလှည့်အကြည့်

"အမေ့!..အွန့်...''

ထိုခဏလေးအတွင်းမှာ ပန်းငွေ့ရည်၏ အသိစိတ်တွေလွင့်ပျယ်ကာ မင်းခန့်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲတွင်ပုံခနဲလဲကျသွားတော့၏။မင်းခန့်လည်း သူမကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ သူမကိုကားထဲထည့်ပြီးနောက် ကားတံခါးကိုပိတ်လိုက်၏။သူ့ဘေးက ဆေးရှိန်ကြောင့် မေ့သွားတဲ့ သူမကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်ခွံကလေးတွေပိတ်လျက် သတိမေ့နေတဲ့ ပုံစံလေးက အပြစ်ကင်းသောကလေးလိုပင်။မျက်တောင်ရှည်လေးတွေက ကော့စင်းလျက် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးမှာ ပန်းနုရောင်သန်းကာ လှပစွာအသက်ဝင်နေ၏။သူမရဲ့ ခေါင်းလေးဟာ သူ့ရဲ့ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိနေပြီး ဆံနွယ်ရှည်တွေက သူမရဲ့ ရင်ညွန့်ပေါ်ဝဲဖြာကျနေသည်။

မင်းခန့် သူစီစဥ်ထားသည့် နေရာကို ရောက်တာနဲ့ ကားဖွင့်ပြီး သူမကိုကားထဲကနေ ပွေ့ချီခေါ်ခဲ့သည်။အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ သူမကိုယ်လေးကို အိပ်ရာပေါ် အသာချလိုက်တော့သည်။တုတ်တုတ်မလှုပ်တဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ခက်ထေ့ထေ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ နဖူးစပ်ပေါ်က ဆံမျှင်တွေကို သူ့လက်နဲ့ သက်တင်ပေးလိုက်သည်။ပန်းနုရောင်သမ်းနေတဲ့ လှပလွန်းသည့် နူတ်ခမ်းသားဖူးဖူးလေးကို လက်ညိုးကလေးနဲ့ ဆော့ကစားနေ၏။

"ဖြန်း!.."

ပန်းငွေ့ရည် သတိလည်လာသည်နှင့် သူမအပေါ်ကိုငုံ့မိုးထားသည့် မင်းခန့်ကိုမြင်လျှင် မြင်မြင်ချင်း ရင်ဘတ်ကိုဆောင့်တွန်းပြီး ပါးပြင်ကိုရိုက်ချပစ်လိုက်၏။

"ခင်ဗျား!.."

ရိုက်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ဒေါသနှင့်မျက်နှာတပြင်လုံးနီရဲခက်ထန်ကာ မင်းခန့်ရဲ့လက်တစ်ဖက် မြောက်တက်သွားလေသည်။

"ငါ့အသားကိုထိကြည့်စမ်းပါ..လူယုတ်မာအကောင်...အောက်တန်းစားကောင်ရဲ့... ''

စောစောက စိတ်ဝိဉာဥ်ပြန့်လွင့်နေပြီး မျက်ခွံတံခါးပိတ်ထားသည့်အောက်ကနေ ယခုအခါမှာတော့ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသောမျက်လုံးစိမ်းတွေနဲ့ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲကြည့်၍ အော်ပြောသည်။

"နင့်အကြံပက်စက်လှချည်လား အောက်တန်းစားကောင်ရဲ့..ငါက မိန်းမလိုမိန်းမရအကောင်လို့ နားတယ်ပေါ့လေ..အခုနင့်လုပ်ရက်က ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရက်မဟုတ်ဘူး..''

"ကျုပ်က ခင်ဗျားပြောသလိုမဟုတ်ဘဲ ယောကျာ်းပီသကြောင်း ပြမလို့လေ..ဘာလဲ ခုမှကြောက်နေတာလား...ခင်ဗျားက အရင် ကျုပ်ကို စိန်ခေါ်သွားတာဆိုတာမမေ့နဲ့အုန်း...''

မိန်းမကျင့်မိန်းမကြံနဲ့... လူယုတ်မာကောင်...အောက်တန်းစားကောင်... ''

"ဘာ!.."ခင်ဗျား ကျုပ်ကိုအဲလိုမပြောနဲ့...''

မင်းခန့် မျက်နှာဟာ စောစောက ရိုက်ခံရတာထက်ပို၍နီရဲသွားတော့သည်။မင်းခန့်ရဲ့အသံက တောနက်ထဲက ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ဟိန်းသံလို ဟိန်းထွက်လာ၏။ မျက်လုံးတွေကလည်း

ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အရောင်ပြောင်းလာ၏။ ငွေ့ရည်လည်း မင်းခန့်ရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ကြောက်စိတ်ကလေးဝင်သွားပေမယ့်..။

"ပြောတော့ဘာဖြစ်လဲ...ငါရဲ့စကားတွေက အမှန်တွေဆိုတော့ ငါ့ရဲ့စကားလုံးတိုင်းက နင့်ရင်ကို စိုက်ဝင်သွားတဲ့ အဆိပ်လူးမြှားတွေဖြစ်နေလို့ နင်က မခံနိုင်ဖြစ်နေတယ်ပေါ့လေ..''

"တောက်...ဟာကွာ.."

ပန်းငွေ့ရည် အအော်ခံလိုက်ရတော့ဒေါသနှင့်အတူ မင်းခန့်ရဲ့ ပါးကို နောက်တစ်ခါ ဖြတ်ရိုက်ပစ်လိုက်၏။

ကတ်ကတ်လန်အောင် သူ့ကို ရန်စွာနေတာကြောင့် မင်းခန့်ရဲ့သီးခံနိုင်မှုကုန်ခမ်းသွား၏။ ထိုအခါ သူမမျက်နှာကို ညာလက်နှင့်အုပ်ကိုင်ပြီးဖိတွန်းပစ်လိုက်သည်။

"နင်!..နင်!..အား!.."

"ဒုတ်.."

ငွေ့ရည် မင်းခန့်ရဲ့ လက်ကိုကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့နှာခေါင်းကို သူမခေါင်းနဲ့ အားထည့်ပြီး ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ထိုအခါမင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမီးပွင့်သွား၏။နှာခေါင်းရိုးကိုဖြတ်ထိုးခံလိုက်ရတာ မိန်းကလေးရယ်လို့သက်သက်သာသာမဟုတ်ပါ။နှာခေါင်းထဲကနေ သွေးတွေလျှံကြလာတော့သည်။မင်းခန့် ပူထူသွားသည့် သူ့မျက်နှာကြောင့် သူမကို ခဏမေ့သွားသည်။

ပန်းငွေ့ရည်လည်း သွေးတွေကိုမြင်လိုက်ရတာဖြစ်၍ လန့်သွား၏။ထိုအချိန် အိပ်ရာပေါ်က ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်ပြေးမှာလဲ...''

"နင်...နင် မယုတ်မာနဲ့နော်.. ရှေ့တိုးမလာနဲ့နော်.. အသက်ချင်းလိုက်ပစ်လိုက်မယ် ဘာမှတ်နေသလဲ..''

"ဟား...ဟား...ကြည့်ရသေးတာပေါ့..''

မင်းခန့်ကိုကို သူမကို ဟားတိုက်ရယ်မောရင်းကြည့်နေလိုက်သည်။

ခင်ဗျား...ကျုပ်ဆီက ပြေးလို့မလွတ်ဘူး...လာခဲ့စမ်း!..ခင်ဗျား.."

"အား!.."

မင်းခန့် သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဆောင့်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။ထိုအခါ ပန်းငွေ့ရည်ရဲ့ ကိုယ်လေးက မင်းခန့်ရဲ့ ကိုယ်ထဲဝင်သွားလေသည်။မင်းခန့် သူမရဲ့ ကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။ထို့နောက် မင်းခန့် အပေါ်ကနေတက်ခွဖိချုပ်ပစ်လိုက်၏။

"နင်..နင်.. မယုတ်မာနဲ့နော်.. ငါ့ကိုလွတ်ပေး...''

"အဟက်!...ခင်ဗျားပဲပြောတာ ကျုပ်ကလူယုတ်မာဆို.. ဒီတော့ယုတ်မာတာဆန်းသလား"

မင်းခန့် ခက်ထေ့ထေ့လေးပြုံး၍ သူမလည်တိုင်ဖွေးဖွးကို မျက်နှာကပ်၍ဖိကပ်နမ်းပစ်လိုက်သည်။

"အဲလိုမလုပ်ပါနဲ့... ငါမကြိုက်ဘူး...ငါ တောင်းပန်တယ်..ဒီလိုတော့မလုပ်ပါနဲ့...''

မင်းခန့် သူမက မျက်ရည်တွေနဲ့အတူစောစောကလိုအသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ တောင်းပန်နေသည့်အသံနဲ့ သူ့ကို ပြောတာကို အာရုံမထားဘဲ သူမရဲ့ နူတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ထိကပ်ပြီး နမ်းလိုက်၏။ထို့နောက်..။

"ဗြုတ်..ဗြုတ်..''

"အား!.."

ပန်းငွေ့ရည်၏အော်သံက ရှက်ရွံခြင်းကြောင့် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။မင့်ခန့် သူမရဲ့အကျီနှိပ်ဆီတွေကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်တာကြောင့် သူမရဲ့ ဖုံးကွယ်အပ်သောအရှက်တရားတွေဟင်းလင်းပွင့်သွားလေ၏။သူမလက်နှစ်ဖက်စလုံးကို သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ချုပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးကလေးတွေကို နောက်တစ်ချိန် စုပ်ယူနမ်းပစ်လိုက်သည်။

ပန်းငွေ့ရည် သူမပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် သူမ သူမဘဝ ပျက်စီးခံရတော့မည်ကို တွေးပြီး မျက်ဝန်းထောင့်ကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။သူမက မီးနဲ့သွားကစားမိခဲ့တာကိုး...။

ပန်းငွေ့ရည် သူ့ရဲ့အနမ်းတွေကြောင့် ဆက်၍ အော်လို့မရတော့ဘဲ မျက်လုံးကလေးများ မှိတ်ပြီး အရှုံးပေးလိုက်တော့သည်။

မင်းခန့် ငွေ့ရည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။ထို့နောက် သူမရဲ့ လည်တိုင်လေးကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီးနောက် နူတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးစုပ်ယူနမ်းလိုက်တော့သည်။ သူမရဲ့

အပေါ်ကနေ နှုတ်ခမ်းတွေကိုလုံးဝအလွှတ်မပေးဘဲ စိတ်ရှိတိုင်းတအားနမ်းရှိုက်နေမိလေ၏။

သူ့ကို ယောကျာ်းမပီသတဲ့ကောင် မိန်းမလိုမိန်းမရအကောင်လို့ သူမပြောသည့် စကားတွေအတိုင်း သူဟာ ယောကျာ်းပီသကြောင်းပြပြီး သူမရဲ့ဘဝကို အလိုမတူပဲ ဒေါသအလျောက််အရယူခဲ့မိသည်။

အပိုင်း ၁၂

အခန်းမှတ်ချက်များ (0）