အပိုင်း(၃၅)

လွင်ပြင်မုန်း ပြန်ထွက်သွားသည်နှင့် ယမုံ သက်ပြင်းကို လေးလံစွာချလျက် ခေါင်းခါထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အလုပ်စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

​အခုချိန်ထိ နှလုံးသားထဲ အမြစ်တွယ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုသံယောဇဉ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ တင်းထားတင်းထား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလိမ်စတမ်း ဝန်ခံရလျှင် ယမုံ သူ့ကို အခုထက်ထိ ချစ်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း အခြားသူတစ်ယောက်ကို လက်မခံနိုင်သေးခြင်းက မထူးဆန်းပါဘူးလေ...။

​Ring.....Ring...

​စားပွဲပေါ်တင်ထားသည့် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ယမုံ ကောက်ယူကြည့်လိုက်တော့ အန်တီခင်မာလာဆီကမို့ ချက်ချင်း ကိုင်လိုက်မိသည်။

​"ဟလို... အန်တီ"

​ယမုံ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ အရင်ဆုံး ကြားလိုက်ရသည်က သက်ပြင်းချသံအလေးကြီးမို့ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ ဒေါ်ခင်မာလာထံမှ တုန်ရီသော စကားသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

​"ယမုံ... အန်တီ သမီးကို ဘယ်ကစပြီး ဘယ်လိုပြောရမှန်း တောင် မသိတော့ဘူးကွယ်"

​ယမုံ စိတ်ကို အတည်ငြိမ်ဆုံး ထိန်းပြီးမှ...

​"ပြောပါ အန်တီ၊ အန်တီပြောမှ ယမုံ သိမှာမို့။ သတိုးလေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်"

​"ဟုတ်တယ် သမီးရေ... အခုမနက်တင် အိမ်ကို ကောင်လေးတစ်ယောက် လာသွားတယ်။ နာမည်က တေဇမိုး တဲ့"

​"ရှင်...!"

​အန်တီခင်မာလာ ပြောလိုက်သည့် နာမည်ကြောင့် ယမုံ့ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားရကာ သွေးခဲသွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ဟုတ်တယ် သမီးရေ... ခမ်းနား အိမ်မှာမရှိလို့ တော်သေးတာ။ သတိုးက သူ့ကလေးဖြစ်ကြောင်း၊ စနိုးနဲ့ သူပတ်သက်ခဲ့တဲ့ သက်သေတွေရှိကြောင်း ပြောပြီး အတင်းအကျပ် လာတောင်းတော့တာပဲ။ အန်တီလည်း အဲ့ဒီအချိန် အိမ်မှာ အလုပ်သမားကောင်လေးတွေ ရှိနေလို့ သမီးရယ်... မဟုတ်ရင် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်မလဲ မသိဘူး"

​ဒေါ်ခင်မာလာ၏ စကားကြောင့် ယမုံ့စိတ်အစုံ ထူပူညစ်ညူးသွားရသည်။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးကိုတော့ ထို တေဇမိုး ဆိုသူ့ထံ လုံးဝ ထည့်မပေးနိုင်သည်မို့...

​"အန်တီ... ကလေးကို အဲ့ဒီ တေဇမိုးဆိုသူနဲ့ ဘယ်လိုမှ ပြန်မထည့်ပေးလိုက်ပါနဲ့နော် အန်တီ..."

​ဒေါ်ခင်မာလာထံမှ သက်ပြင်းချသံ ရှည်ကြီးတစ်ချက် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်...

​"အန်တီတို့ လူချင်းတွေ့ပြီး သေချာစကားပြောမှ ဖြစ်လိမ့်မယ် ယမုံ"

​🌷🌷🌷🌷

​ယမုံ့ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်တော့ အပင်ရိပ်တစ်ခုအောက်တွင် ကားလေးကို ထိုးရပ်လိုက်ရင်း ခမ်းနား ကားထဲကနေ ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေမိသည်။

​သူ့အတွက်တော့ ယခုလို နေ့ရက်တိုင်းက ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ နေ့လယ်နားချိန် ရောက်သည်နှင့် ကုမ္ပဏီမှ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့ကာ ယမုံ့ပန်းဆိုင်ရှေ့တွင် လာ၍ စောင့်ကြည့်နေမိခြင်းက အကျင့်တစ်ခုလိုပင်။

​ဟိုတစ်နေ့က... ယမုံ့ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည့် Green Leaf ပိုင်ရှင် လွင်ပြင်မုန်းကို မြင်လိုက်ရစဉ်က ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တင်းကြပ်စို့နင့်သွားရသည့် နာကျင်မှုက ယခုထက်ထိ ကျန်ရှိနေဆဲ။ ပထမတစ်ခါကလည်း ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ။ အခု ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မြင်လိုက်ရပြန်တော့ ခမ်းနား စိတ်ထဲ ဘယ်လိုမှ နေမရထိုင်မရအောင် ပူလောင်လာခဲ့ရသည်။

​'ပစ်ထားတုန်းက ပစ်ထားပြီး အခုမှ ဘာလာဖြစ်နေတာလဲ' ဟု ယမုံက စိမ်းစိမ်းကားကား မေးလာခဲ့လျှင်ပင် သူ ဆွံ့အစွာ ခံရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း... သူ့နှလုံးသားကတော့ ယမုံ့အနားက တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိ‌ေနမှာကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့။

​ခဏအကြာတွင် ယမုံ ဆိုင်ထဲမှ အလောတကြီး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခမ်းနား ကားမှန်ကို အသာပြန်တင်ကာ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။ ယမုံက ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ထားသည့် ကားပေါ်သို့ တက်ကာ မောင်းထွက်သွားလေရာ... သူလည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ယမုံ့ကားနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချန်ကာ လိုက်လာခဲ့မိသည်။

​ယမုံ သွားနေသည့် လမ်းကြောင်းက အိမ်ပြန်လမ်း မဟုတ်သဖြင့် ခမ်းနား ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားကာ မျက်ခြေမပြတ်အောင် နောက်ကနေ အသာကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်း လူရှင်းသည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှေ့က လမ်းကွေ့လေးတစ်ခုထဲသို့ ယမုံ့ကားလေး ချိုးဝင်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော အိမ်တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

​ခမ်းနားလည်း ကားကို အဝေးကပင် ရပ်ထားခဲ့ပြီး ခြေသံဖွဖွဖြင့် နောက်ကနေ အသာလိုက်သွားမိသည်။

​ယမုံ... ဘယ်သူ့ဆီကို အလောတကြီး လာရတာပါလိမ့်?

​ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ယမုံ့ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင်... အိမ်ထဲမှ ယောက်ျားတစ်ယောက် လှမ်းထွက်လာသည်မို့ ခမ်းနား မနီးမဝေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်သို့ အသာကပ်ကာ စောင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

​ထိုလူက ဟူဒီအနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းစွပ်ကိုပါ အုပ်ထားသည့်အတွက် မျက်နှာကို သည်းသည်းကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။ သို့သော် ထိုလူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် မသင်္ကာဖွယ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်အငွေ့အသက်များက ခမ်းနား၏ ရင်ကို ဒိန်းကနဲ တုန်လှုပ်သွားစေကာ... လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်မိသွားစေတော့သည်။

​$$$$$$$$

​ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ယမုံ့ကို မြင်တော့ ဟူဒီအနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့ တေဇမိုးက ဂျင်းဘောင်းဘီအိတ်ထဲ လက်နှစ်ဖက်လုံး နှိုက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တွန့်ရုံမျှ ပြုံးပြလာသည်။

​"ရောက်လာပြီပဲ... ယမုံ။ ကျွန်တော်က ယမုံ မလာတော့ဘူး အောက်မေ့နေတာ"

​သူမထက် အသက်ငယ်သော်လည်း ရိုသေမှုမရှိဘဲ နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ကာ ပြောဆိုနေသည့် တေဇမိုး၏ လေသံက ရိတိတိနိုင်လွန်းလှသည်။

​"ရှင် ဘာလို့ အန်တီခင်မာလာတို့အိမ်အထိ သွားပြီး ကလေးကို လိုက်တောင်းနေရတာလဲ တေဇမိုး! ရှင် စနိုးအပေါ် ဘယ်တုန်းက တာဝန်ကျေခဲ့ဖူးလို့လဲ။ စနိုးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ပစ်ထားခဲ့ပြီးတော့ အခုမှ ဘာကိစ္စ ကလေးကို လာတောင်းနေရတာလဲ။ မင်းသာ အစကတည်းက တာဝန်ယူတတ်ခဲ့ရင် ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုးတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး!"

​ယမုံက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သော်လည်း တေဇမိုးက ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက လက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်ကာ ယမုံ့နား တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

​"စနိုးအပေါ် တာဝန်မကျေဘူးဆိုတာက ခင်ဗျားအမြင်လေ ယမုံ။ စနိုးက ကျွန်တော့်ကို ပစ်ချပြီး သူဌေးဆီ ပြေးကပ်တာ... ကျွန်တော် မသိလိုက်ရဘူး။ နောက်ပိုင်း သူ ကိုယ်ဝန်ရှိတာကို ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပြောမှ သိခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက ခမ်းနားသွင်ပြင်ကို အပိုင်ဖမ်းပစ်လိုက်ပြီလေ... ခင်ဗျား မသိဘူးမလား"

​ယမုံ တေဇမိုးကို ကြည့်ရင်း လက်သီးကလေး ဆုပ်ထားကာ...

​"ပြီးခဲ့တာတွေကို ပြန်မပြောနဲ့! အခုပြောနေတာ ကလေးကိစ္စ တေဇမိုး"

​ယမုံ့စကားကြောင့် တေဇမိုးက ခေါင်းမော့ရယ်လိုက်ကာ...

​"ဘာလဲ... အနာဟောင်းကို ပြန်ဆွသလို ဖြစ်သွားလို့လား။ ဆောရီးဗျာ... ခမ်းနားသွင်ပြင်က ယမုံနဲ့ ချစ်သူတွေဖြစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ ခင်ဗျားမှာ ခမ်းနားသွင်ပြင်ကို ချစ်နေတဲ့ အငွေ့အသက်က ရှိနေဦးမှာပဲလေ"

​"မင်း... မဆိုင်တာတွေ မပြောနဲ့! ကလေးကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ အေးအေးဆေးဆေးနေပါ တေဇမိုး"

​ယမုံ့စကားကြောင့် တေဇမိုးက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း...

​"အခု ကလေးက ကျွန်တော့်သွေးသားပဲလေ။ ယမုံက ကလေးကို မပေးချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘက်က တောင်းဆိုတာလေးတွေကိုတော့ ယမုံ လိုက်လျောရမှာပေါ့"

​တေဇမိုးက ပြောရင်းဆိုရင်း ယမုံ့ပခုံးကို အတင်းဆွဲကိုင်ကာ သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

​"လွှတ်... တေဇမိုး! နင် ငါ့ကို လာမထိနဲ့!"

​"ဘာဖြစ်တာလဲ ယမုံရဲ့... ကျွန်တော်တို့က ဝေးဝေးလံလံလူတွေမှ မဟုတ်တာ။ မရီးနဲ့ မတ်ပဲလေ။ ခမ်းနားသွင်ပြင်နဲ့ စနိုး လက်ထပ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တော်စပ်မှုက ဒီလိုရှိတာ အမှန်တရားပဲမဟုတ်ဘူးလား..."

​သူမကို အဓမ္မ ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်နေသည့် တေဇမိုး၏ လက်ခုပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ယမုံ ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင်...

​"မင်းလက်ကို ဖယ်လိုက်စမ်း တေဇမိုး!"

​ဟိန်းထွက်လာသည့် အမိန့်သံနှင့်အတူ အနားသို့ ရောက်လာတဲ့ ခမ်းနားကြောင့် ယမုံ့ရင်ထဲ ကြောက်စိတ်ပြေသွားတာတော့ အမှန်ပင်။ တေဇမိုး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခမ်းနား၏ အားပြင်းလှသော လက်သီးချက်က တေဇမိုး၏ မေးရိုးဆီသို့ ဒိန်းခနဲ ဆောင့်ဝင်သွားတော့သည်။

​ခွပ်... !

​နာကျင်မှုကြောင့် တေဇမိုး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားစဉ်... ခမ်းနားက ယမုံ့ကို သူ့အနောက်သို့ အသာဆွဲပို့ကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က လူကို သွေးအေးအေးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"နောက်ထပ်တစ်ခေါက် မင်းသူ့ကို ထိရင်... မင်းလက်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ရိုက်ချိုးမိလိမ့်မယ် တေဇမိုး"

​ခမ်းနား၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ခပ်ကြိတ်ကြိတ် စကားသံကြောင့် တေဇမိုး လဲကျရာကနေ မေးရိုးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ထလာသည်။ ပြီးနောက် ခမ်းနားကို ရွဲ့သလို လှောင်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း...

​"ဟက်... ဘယ်သူများလဲလို့၊ ဂျိုတပ်ခံလိုက်ရတဲ့ AYA လုပ်ငန်းစုကြီးရဲ့ သူဌေးပဲ။ ဘယ်လိုလဲ... အချစ်ဦးနဲ့ ပြန်တွေ့လိုက်ရတော့ ခံစားချက်တွေက လတ်ဆတ်နေတုန်းပဲလား..."

​ယမုံ တေဇမိုးကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမက ဘာဆိုင်လို့ ကြားထဲက ပါလာရပြန်တာလဲ။ သူမသာ ဝင်မပါရင်လည်း ခမ်းနားတို့ဘက်က အနေသာကြီးမို့ ဒီကလေးကို တေဇမိုးလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာမျိုးလည်း ယမုံ လုံးဝလက်မခံနိုင်ပြန်ပေ။

​တေဇမိုး၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားကြောင့် ခမ်းနားရော ယမုံပါ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

​ခမ်းနား၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် တင်းမာသွားကာ သွားအံကို ကြိတ်ထားမိသည်။ 'ဂျိုတပ်ခံရတယ်' ဆိုသည့် စကားလုံးက ယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရှက်ရစေရုံတင်မက၊ ယမုံ့ရှေ့တွင် ပြီးခဲ့တဲ့ အဖြစ်ဆိုးကို ဗြောင်ကျကျ အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် ရင်ဘတ်ထဲ ပူလောင်သွားရသည်။ သို့သော် ယမုံ့ရှေ့တွင် ဒီထက်ပို၍ မသိမ်ငယ်ချင်တော့သဖြင့် ဒေါသကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ရင်း တေဇမိုးကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

​ယမုံ့မှာမူ... ရင်ဘတ်ထဲ စူးခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ခမ်းနားကို အခုထိ ချစ်နေဆဲဆိုသည့် အမှန်တရားကို တေဇမိုးက လှောင်ပြောင်စရာအဖြစ် ပြောချလိုက်သည့်အခါ ရှက်စိတ်နှင့် နာကျင်မှုက ဒွန်တွဲလာရသည်။

​"မင်း ဆက်မပြောရင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ် တေဇမိုး"

​ခမ်းနားက အသံကို နှိမ့်ကာ သတိပေးလိုက်သော်လည်း တေဇမိုးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်သည်။

​"အဟက်... ကလေးကိစ္စ အမှန်တရားကို လိုင်းပေါ်တင်လိုက်ရင် AYA လုပ်ငန်းစုကြီးရဲ့ သူဌေးတစ်ယောက် အများပြောစရာများ ဖြစ်နေမလားပဲ..."

​"တေဇမိုး!"

​ဒီတစ်ခါ ဒေါသတကြီး အသံထွက်လာသူကတော့ ယမုံပင် ဖြစ်လေတော့သည်။