အပိုင်း(၁၈)

ဒီနေ့ ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ ခမ်းနား ဘိုးဘိုးကြီးနဲ့ စက်ရုံလိုက်သွားဖို့အတွက် အိပ်ရာအစောကြီး ထနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မြန်မာပြည်ဖွား မြန်မာပြည်သား ဖြစ်ပေမယ့် မြင့်မားတဲ့ အရပ်၊ ကျစ်လစ်တဲ့ ကိုယ်ဟန်ကြောင့် အနောက်တိုင်းကျောင်းသူတစ်ချို့ကလည်း ခမ်းနားကို မျက်စိကျလျက်ရှိသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးထဲ ဘယ်မိန်းကလေးမှ ယမုံလောက်ကို လှသည်မထင်ပေ။

ယမုံကို ရူးမတတ်လွမ်းသည်။ ဒါပေမယ့် ဆက်သွယ်ဖို့ မကြိုးစားမိအောင် နေခဲ့မိသည်။ ယမုံ့အသံကြားရင် သူ မြန်မာပြည် ပြန်ချင်စိတ်ပေါက်လာမှာ အသေအချာပင်။ ဒီလိုဆို မဖြစ်ပေ။ အင်္ဂလန်ကို ထွက်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုက သူ့ဘဝတက်လမ်းအတွက် မဟုတ်လား။ ဖုန်းထဲက အမြဲသိမ်းထားတဲ့ ယမုံ့ဓာတ်ပုံလေးကို ထုတ်ကြည့်ပြီး ကြည်စင်စွာ ပြုံးနေတဲ့ ယမုံ့မျက်နှာလေးကို စခရင်ပေါ်က တစ်ချက် ဖိနမ်းပြီး ဖုန်းကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

'ခဏလေး သည်းခံပါ ယမုံ၊ မောင် နောက်ထပ် သုံးလေးနှစ်ပဲ ဒီမှာနေမယ်၊ ပြီးတာနဲ့ ယမုံ့ဆီ အရောက်ပြန်ခဲ့မယ်'

စိတ်ထဲက ရေရွတ်ပြီး မျက်လုံးတွေ ဖိမှိတ်ထားလိုက်သည်။

"မြေး… သွားရအောင်လေ၊ ဘိုးဘိုးတို့ နောက်ကျနေပြီ"

တုတ်ကောက်ကြီးထောက်လျက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာတဲ့ ဘိုးဘိုးကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ—

"ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဘိုးဘိုးကြီး"

ပြောရင်း ဘိုးဘိုးကြီးထိုင်ဖို့အတွက် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ဦးဧရာကျော် ကားနောက်ခန်းကို ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခမ်းနား မောင်းသူနေရာမှာ အမြန်ဝင်ထိုင်ကာ ခြံဝန်းထဲက ကားလေး မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

🍂🍂

ကားလေးသည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ၏ စိမ်းစိုလှပသော လမ်းမများအတိုင်း မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် စက်ရုံကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ဆိုက်ရပ်လိုက်သည်။ စက်ရုံကြီး၏ အဝင်ဝတွင် "AYA Group" ဟူသော ကမ္ပည်းစာတန်းကြီးက ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပေါ်လွင်နေပြီး စက်ရုံတွင်းမှ စက်ပစ္စည်းများ လည်ပတ်လှုပ်ရှားနေသည့် သံစဉ်များက လုပ်ငန်းခွင်၏ တက်ကြွမှုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ခမ်းနား ကားပေါ်က အမြန်ဆင်းကာ ဘိုးဘိုးကြီးအတွက် ကားတံခါး ဖွင့်ပေးပြီး တွဲခေါ်လိုက်သည်။ ဦးဧရာကျော်က စက်ရုံကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရင်း ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်ကာ ခမ်းနားဘက်သို့ လှည့်ပြောသည်။

"ကဲ… မြေး ခမ်းနား၊ ဒါ ဘိုးဘိုးတို့ မိသားစုရဲ့ သွေးချွေးတွေ၊ အားထုတ်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ AYA ရဲ့ အဓိကပင်မစက်ရုံပဲ။ လာ… ဘိုးဘိုး မြေးကို လိုက်ပြမယ်"

ဘိုးဘိုးကြီး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ခမ်းနားတစ်ယောက် စက်ရုံအတွင်းပိုင်းသို့ လိုက်ပါကြည့်ရှုရသည်။ ခေတ်မီဆန်းသစ်လှသည့် စက်မှုနည်းပညာများ၊ စနစ်တကျ လည်ပတ်နေသော ကုန်ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းများနှင့် တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်နေကြသည့် ဝန်ထမ်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ခမ်းနား၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်ရသလို တစ်ဖက်ကလည်း စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်အသိဖြင့် သွေးထဲသားထဲက တက်ကြွလာမိသည်။

စက်ရုံတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် အသက် (၅၀) ကျော်ခန့်၊ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး တည်ငြိမ်ထက်မြက်သည့် ပုံစံရှိသော လူကြီးတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ စက်ရုံတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲနေရသည့် စက်ရုံမှူး ဦးစိုးထွဋ် ပင်ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင် လာကြည့်မလားလို့ ကြိုမသိထားမိဘူးဗျာ"

ဦးစိုးထွဋ်က ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ နှုတ်ဆက်ရင်း ဘိုးဘိုးကြီးဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ယောက်ျားပီသ ချောမောပြီး မျက်နှာထားတည်ကြည်လှသော လူငယ်လေးကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။

ဦးဧရာကျော်က အသာအယာ ရယ်မောရင်း ဦးစိုးထွဋ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ—

"ဟုတ်တယ် စိုးထွဋ်ရေ… ငါလည်း ကြိုမပြောဘဲ ရုတ်တရက် ထလာခဲ့တာ။ ဒါနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်၊ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးအရင်း ခမ်းနားသွင်ပြင် တဲ့"

ဦးစိုးထွဋ်က ခမ်းနားကို အကဲခတ်သလို ကြည့်နေစဉ် ဘိုးဘိုးကြီးက အသံကို ပိုမိုပြတ်သားစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူက အင်္ဂလန်မှာ ပညာလာသင်နေတာ။ နောက်ပြီး… သူကပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီ AYA လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်မယ့် 'AYA ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ' လည်း ဖြစ်တယ်။ အခုကတည်းက လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံရအောင် စက်ရုံအလုပ်တွေကို မင်းဆီမှာ အပ်ပြီး သင်ခိုင်းမလို့ စိုးထွဋ်"

ဘိုးဘိုးကြီး၏ စကားကြောင့် ဦးစိုးထွဋ် မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ခမ်းနားကို လေးစားသမှုဖြင့် ကြည့်ကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ AYA လုပ်ငန်းစုကြီး၏ အနာဂတ်အရှင်သခင်လေးက မိမိရှေ့သို့ ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"မင်္ဂလာပါ သူဌေးလေး။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ မြေးကို အခုလို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ။ စက်ရုံပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အားလုံးကို ကျွန်တော် သေချာ စနစ်တကျ သင်ကြားပြသပေးပါ့မယ်"

ခမ်းနားက ဦးစိုးထွဋ်၏ လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ပြန်လည်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးစိုးထွဋ်။ ကျွန်တော့်ကို သူဌေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့ခင်ဗျာ၊ 'ခမ်းနား' လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ အလုပ်သင်လာဆင်းတာမို့ ဦးစိုးထွဋ်ကပဲ ဆရာတစ်ယောက်လို သေချာ လမ်းညွှန်ပြသပေးပါဦး ခင်ဗျာ"

နှိမ့်ချတတ်ပြီး ထက်မြက်လှသည့် ခမ်းနား၏ အပြောအဆိုနှင့် အမူအရာကြောင့် ဦးစိုးထွဋ်တစ်ယောက် ရင်ထဲက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သဘောကျသွားမိသည်။ ဦးဧရာကျော်ကတော့ မိမိမြေး၏ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်မှုနှင့် လူလူချင်း ဆက်ဆံတတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း စိတ်အေးသွားကာ သဘောကျစွာ ပြုံးနေမိတော့သည်။

🍂🍂

ဦးစိုးထွဋ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ခမ်းနားနှင့် ဘိုးဘိုးကြီးတို့သည် စက်ရုံ၏ အဓိကကုန်ထုတ်လုပ်မှုကဏ္ဍများကို စိတ်ဝင်တစား လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ စက်ရုံကြီးတစ်ခုလုံး၏ စနစ်တကျလည်ပတ်ပုံနှင့် ခေတ်မီစက်ကိရိယာများကို ခမ်းနား အလေးအနက် လေ့လာနေစဉ်—

"ဖေဖေ... ဖေဖေလို့!"

စက်ရုံရုံးခန်းဘက်ဆီမှ မောဟိုက်တုန်ယင်နေသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး အပြေးအလွှား လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမကတော့ စက်ရုံမှူး ဦးစိုးထွဋ်၏ သမီး စနိုး ပင် ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့က သူမရဲ့ မွေးနေ့ဖြစ်တာမို့ ဖေဖေ့ဆီက မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် အသည်းစွဲဖြစ်နေတဲ့ အိုင်ဖုန်းအသစ်ကလေး ပူဆာပြီး ဝယ်ခိုင်းရန် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ ဘာမင်ဂမ်မြို့မှာရှိတဲ့ စက်ရုံအထိ ဇွတ်လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဂါဝန်တိုလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ အဖေဖြစ်သူကို ရှာနေသည့် စနိုးက ထုတ်လုပ်မှုကဏ္ဍ (က) အရောက်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးဘေး၌ ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စနိုး၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားကာ ဖေဖေ့ကို ပူဆာမည့် စကားလုံးများပင် လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။

သူမ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် လူသည် မြင့်မားသော အရပ်အမောင်း၊ ကျစ်လစ်သော ကိုယ်ဟန်နှင့် ယောက်ျားပီသ ချောမောလွန်းသည့် မျက်နှာပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် ဦးစိုးထွဋ်၏ ရှင်းပြချက်များကို လက်ပိုက်ပြီး အလေးအနက် နားထောင်နေသော ထိုလူငယ်၏ တည်ကြည်ခန့်ညားလွန်းသည့် ရုပ်ရည်က စနိုး၏ အမြင်အာရုံကို လုံးဝဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

ထိုလူက စနိုးကို တစ်ချက်မျှသာ ခပ်စိမ်းစိမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြန်လွဲကာ ဘိုးဘိုးကြီးတို့နှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တည်ငြိမ်လွန်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ အေးစက်စက်မျက်ဝန်းတွေကြောင့် စနိုးတစ်ယောက် အသက်ရှူတောင် မှားချင်သလို ဖြစ်လာရသည်။ စည်းချက်မညီဘဲ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရမ်းသွားတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေနှင့်အတူ စနိုး လက်ရှိတွဲနေတဲ့ 'တေဇမိုး' ဆိုသူကို ပြေးသတိရမိတော့သည်။ တေဇမိုးနှင့် အခုရှေ့က လူငယ်ကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကော အရှိန်အဝါပါ မိုးနဲ့မြေလို အပြတ်အသတ် ကွာခြားလှသည် မဟုတ်ပါလား။

စနိုးတစ်ယောက် လက်ထဲက ကိုင်ထားတဲ့ အိတ်ကလေးကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိရင်း ဖေဖေ့ကို အိုင်ဖုန်းဝယ်ခိုင်းဖို့ လာခဲ့တဲ့အကြောင်းကိစ္စတွေပင် ရေဝေဝါးတား ပျောက်ပျက်ကုန်ကာ ထိုလူငယ်လေး ထွက်ခွာသွားရာ နောက်ကျောပြင်ကိုသာ မမှိတ်မသုန် ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။

"ဟော... သမီး ပါလား"

သမီးဖြစ်သူ၏ အသံကြောင့် ဦးစိုးထွဋ် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။ ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဥက္ကဋ္ဌကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီးခင်ဗျာ... ဒါက ကျွန်တော့်သမီးလေး စနိုး ပါ။ အခု ဘာမင်ဂမ်တက္ကသိုလ်မှာ တက်နေတာပါ ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

စနိုးက ဥက္ကဋ္ဌကြီးကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဖေဖေက သူဌေးလေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟို သူဌေးလေးနဲ့လည်း မိတ်ဆက်ပေး..."

ဦးစိုးထွဋ် စကားပင် မဆုံးသေး၊ ခမ်းနားက ထိုနေရာတွင် ရှိမနေတော့ပေ။ သူသည် သားအဖနှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ စနိုးကိုလည်း လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ပိုက်လျက်ဖြင့် အနားရှိ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း စက်ယန္တရားကြီးများဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စက်များလည်ပတ်ပုံကိုသာ အသေးစိတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုစူးစမ်းနေတော့သည်။