အပိုင်း(၁၉)

ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဦးဧရာကျော်က ဦးစိုးထွဋ် မိတ်ဆက်ပေးသည့် သမီးဖြစ်သူ စနိုးကို ကြည့်ကာ သဘောကောင်းသည့် လူကြီးတစ်ဦးပီပီ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဩော်... သမီးလေးက ပညာတတ်လေးပဲ၊ တော်တယ် စိုးထွဋ်ရေ"

ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ချီးမွမ်းစကားဆိုနေသော်လည်း စနိုးတစ်ယောက် စကားလုံးအချို့ကို ယောင်နံနံဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မိပြီး စိတ်က အနားမှာ ရှိမနေခဲ့ပေ။ စနိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် စွဲညှိကပ်ပါသွားသည်က ရှေ့က 'သူဌေးလေး' ဆိုသည့် လူငယ်ဆီမှာပင် ဖြစ်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ အလှအပနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် ကျောင်းမှာရော၊ အပေါင်းအသင်းကြားမှာပါ အမြဲတမ်း ငေးမောခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုထိုလူကတော့ သူမကို ရှိသည်ဟုပင် မှတ်ယူပုံမရ။ ထိုအေးစက်စက် မျက်ဝန်းအိမ်နှင့် ထည်ဝါလွန်းသည့် ကျောပြင်ကျယ်ကြီးက စနိုး၏ စိတ်အာရုံကို သံလိုက်တစ်ခုလို အပြင်းအထန် ဆွဲငင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မိမိကို လုံးဝဥပေက္ခာပြုကာ စက်ယန္တရားကြီးများဆီသို့သာ အာရုံစိုက်နေသည့် ထိုသူဌေးလေး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း စနိုး ရင်ထဲတွင် တားမရဆီးမရဘဲ စွဲလမ်းလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ရုန်းကြွလာမိတော့သည်။

"ကဲ... သမီးလေးက ကိစ္စရှိလို့ လိုက်လာတာ ထင်တယ်၊ ငါ ရှေ့က သွားနှင့်မယ်။ မင်း သမီးနဲ့ စကားပြောပြီးမှ လိုက်လာခဲ့လိုက် စိုးထွဋ်ရေ"

ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဦးဧရာကျော်က လူကြီးလူကောင်းပီပီ ရိပ်မိစွာဖြင့် ပြုံး၍ ပြောဆိုကာ ခမ်းနားရှိရာ စက်ရုံတွင်းဘက်သို့ အသာအယာ လျှောက်ထွက်သွားလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် စနိုးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးစိုးထွဋ်တို့ သားအဖနှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စနိုးသည် အနောက်တိုင်းတွင် ရောက်ရှိနေကာ ပညာသင်ကြားနေသူပီပီ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် ရဲရဲဝံဝံ ဖော်ပြတတ်သည့် စတိုင်ရှိသည်။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလုပ်ခွင်ဖြစ်သောကြောင့် စည်းလွတ်ဝါးလွတ် ဖြစ်သည်အထိ မဟုတ်ဘဲ၊ ထက်မြက်ပြီး လိုချင်တာကို မရရအောင် ပူဆာတတ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖခင်၏ လက်မောင်းကို အသာဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပူဆာတော့သည်။

"ဖေဖေ... စောစောက သူဌေးလေးက ဘယ်သူလဲဟင်။ နာမည်က... ဘယ်သူလဲ။ ဖေဖေကလည်း သမီးနဲ့ သေသေချာချာ မိတ်ဆက်မပေးလိုက်ဘူး"

သမီးဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် အမေးကြောင့် ဦးစိုးထွဋ် အံ့ဩသွားပြီး စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။

"သမီးက ဘာလုပ်မလို့လဲ စနိုးရဲ့။ သူက ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးအရင်း၊ ဒီလုပ်ငန်းစုကြီးရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ။ အခု လုပ်ငန်းသဘော လာလေ့လာတာ"

"အာ... ဒီလုပ်ငန်းစုရဲ့ ဆက်ခံသူဆိုတော့ ပိုတောင် မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားသင့်တာပေါ့ ဖေဖေရဲ့"

စနိုးက နှုတ်ခမ်းလေး အသာစူကာ မျက်ဝန်းတောက်တောက်လေးများဖြင့် ဖခင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"သမီး သူ့ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားသွားပြီ ဖေဖေ။ ရုပ်ရည်တင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ အမူအရာက တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ သူ့ကို ကျောင်းမှာလည်း မြင်ဖူးတယ်ဖေဖေ၊ သမီးတို့ ဘာမင်ဂမ်တက္ကသိုလ်မှာပဲ တက်နေတာဆိုတော့ ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားအောင် ဖေဖေ ကြားကနေ အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ဖန်တီးပေးရမယ်နော်... လာမယ့် အပတ် စက်ရုံပါတီမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်နည်းနည်းနဲ့ပေါ့... ဖေဖေ သမီးအတွက် မိတ်ဆက်ပေးမယ်မလားဟင်"

ဦးစိုးထွဋ်တစ်ယောက် သမီးဖြစ်သူ၏ ပွင့်လင်းပြတ်သားပြီး အပိုင်တွက်ချက်တတ်သည့် အပြောအဆိုကြောင့် သက်ပြင်းကို အသာချမိသော်လည်း၊ တစ်ဖက်ကလည်း ဂုဏ်သရေရှိလှသည့် ထိုလူငယ်နှင့် မိမိသမီးလေး သင့်မြတ်သွားပါက မဆိုးဟု တွေးမိကာ ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်သည့် အပြုံးမျိုးသာ ပြုံးပြလိုက်ပါတော့သည်။

🌻🌻🌻🌻🌻

ကျောင်းပိတ်ရက် ပြီးဆုံး၍ ဘာမင်ဂမ်တက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းဖွင့်ရက် ရောက်ရှိလာသောအခါ စနိုးတစ်ယောက် ကျောင်းဝန်းထဲတွင် စိတ်မပါလက်မပါ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးတွင် စက်ရုံ၌ စတွေ့ကတည်းက နှလုံးသားကို လှုပ်ခါသွားခဲ့သည့် ခမ်းနားသွင်ပြင်၏ အေးစက်စက်မျက်ဝန်းများနှင့် ထည်ဝါလွန်းသော အရှိန်အဝါတို့ကသာ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။

စုံစမ်းရသလောက် ခမ်းနားက သူမတို့ထက် နှစ်ပိုကြီးသည့် စီနီယာတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ဤအသိက စနိုးကို ပို၍ ရူးသွပ်စွာ စွဲလမ်းစေခဲ့သည်။ သူ့လို ယောက်ျားမျိုးနှင့် ယှဉ်လျှင် လက်ရှိတွဲနေသည့် တေဇမိုး ဆိုသည်မှာ ကလေးကစားစရာမျှသာ ရှိတော့သည်ဟု စနိုး ခံစားရသည်။ တစ်ဖက်သတ် စွဲလမ်းစိတ်က ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တေဇမိုးနှင့် အမြန်ဆုံး အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ကျောင်းကဖေးထဲတွင် တေဇမိုးက စနိုးအတွက် ကော်ဖီခွက်ကို အပြုံးလေးဖြင့် ချပေးရင်း အနားမှာ ဝင်ထိုင်သည်။

"စနိုး... မနေ့က ဖုန်းခေါ်တာလည်း မကိုင်ဘူး။ အိုင်ဖုန်းအသစ်ကော ရခဲ့ရဲ့လား၊ ကိုယ်တို့ နှစ်နှစ်ပြည့် ချစ်သူသက်တမ်းအတွက် လက်ဆောင်..."

"တေဇမိုး... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်"

စနိုး၏ အေးစက်ပြတ်သားလှသည့် စကားကြောင့် တေဇမိုး ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်များ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။

"ဘာ... ဘာပြောတယ် စနိုး။ ကိုယ် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ ဘာ့ကြောင့် လမ်းခွဲဖို့ စကားကို ပြောထွက်ရက်တာလဲ"

"နင် ဘာမှ အမှားမလုပ်ပါဘူး။ ငါ့ဘက်က နင့်အပေါ် စိတ်ကုန်သွားလို့။ ပြောရရင်... ငါ နင့်ထက် ပိုချစ်ရမယ့်သူကို တွေ့ရှိသွားလို့ တေဇမိုး၊ အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီမှာတင် ရပ်ကြရအောင်"

ဝေ့ဝိုက်မနေဘဲ ဒဲ့တိုးပြောချပစ်သည့် စနိုး၏ စကားကြောင့် တေဇမိုး ရင်ထဲ ဒေါသနှင့် အရှက်က ဒွန်တွဲကာ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက စနိုးကို အသည်းအသန် ချစ်ခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလား။

"မင်း တကယ်ပြောနေတာလား စနိုး။ အသစ်တွေ့လို့ အဟောင်းကို သက်သက်မဲ့ ပလစ်ချင်တာပေါ့လေ။ မင်းပြောတဲ့ ငါ့ထက်ပိုချစ်ရမယ့်သူဆိုတာကကော မင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်မယ် ထင်နေလား"

တေဇမိုးက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲခုံကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သဖြင့် ကဖေးထဲရှိ ကျောင်းသားအချို့က သူတို့ထံ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ စနိုးကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်သလို မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ရုံမျှသာ လုပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုင်မြဲအတိုင်း ထိုင်နေသည်။

"သူ ပြန်ကြည့်မကြည့်က ငါ့အပိုင်း။ နင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး တေဇမိုး။ နောက်ပြီး... ကျောင်းထဲမှာ ငါ့ကို လာပြီး ပြဿနာမရှာဖို့ သတိပေးပါရစေ။ ငါတို့ ပြီးသွားပြီ"

စနိုးက အိတ်ကို ကောက်လွယ်ကာ တေဇမိုး၏ ရှေ့မှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒေါသအဟုန်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ကျန်ခဲ့သည့် တေဇမိုး၏ အကြည့်များကို သူမ အမှုမထားတော့။ ယခု စနိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ဖေဖေပြောပြသည့် ခမ်းနားသွင်ပြင် ဆိုသူ၏ အနားကို မည်သို့ကပ်ရမည်ဆိုသည့် အတွေးတစ်ခုသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

🌻🌻🌻🌻🌻

ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဦးဧရာကျော်၏ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ သီးသန့်ရုံးခန်းထဲတွင် စက်ရုံမှူး ဦးစိုးထွဋ် အပါအဝင် ပင်မစက်ရုံ၏ အဆင့်မြင့်တာဝန်ရှိသူများ စုံညီစွာ ရောက်ရှိနေကြသည်။ ယနေ့သည် စက်ရုံ၏ အပတ်စဉ်တိုးတက်မှုများနှင့် ရှေ့လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဆွေးနွေးသည့် အရေးကြီးအစည်းအဝေးရက် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သည်ကတစ်ကြောင်း၊ အခြေအနေပေးသည်ကတစ်ကြောင်းကြောင့် ဦးစိုးထွဋ်သည် သမီးဖြစ်သူ စနိုးကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးကလည်း မိမိအောက်ခြေက သစ္စာရှိဝန်ထမ်း၏ သမီးဖြစ်ရုံမက အင်္ဂလန်မှာပင် ကျောင်းတက်နေသည့် ကလေးမလေးမို့ သဘောကောင်းစွာဖြင့် ဧည့်ခန်းတွင် နားနေရန် ခွင့်ပြုပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစည်းအဝေးပြီးဆုံး၍ လူကြီးများ ရုံးခန်းထဲမှ တစ်ယောက်တစ်လဲလဲ ထွက်လာကြချိန်တွင် ဦးစိုးထွဋ်က စနိုးကို အချက်ပြကာ အထဲသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်သည်။

ရုံးခန်းကျယ်ကြီး၏ အလယ်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဦးဧရာကျော်နှင့်အတူ အစီရင်ခံစာစာရွက်များကို သေချာစစ်ဆေးနေသည့် ခမ်းနားသွင်ပြင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စနိုး၏ ရင်ခုန်သံများ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ ယနေ့တွင် ခမ်းနားက အနက်ရောင်ရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည်ကို တံတောင်ဆစ်အထိ သေသပ်စွာ ပင့်တင်ထားပြီး စစာရွက်စာတမ်းများကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ ပုံစံက ပို၍ပင် တည်ငြိမ်ခန့်ညားလွန်းနေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီးခင်ဗျာ..."

ဦးစိုးထွဋ်၏ ခေါ်သံကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးက စာရွက်များထဲမှ မျက်နှာလွှဲကာ ပြုံး၍ မော့ကြည့်သည်။ ဘေးနားရှိ ခမ်းနားကလည်း လုပ်ငန်းခွင်အလေးအနက်ထားတတ်သည့် အကျင့်အတိုင်း မျက်နှာထားတည်ကြည်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ဩော်... စိုးထွဋ်။ သမီးလေးပါ စောင့်နေတာလား။ လာ... လာကြ"

ဥက္ကဋ္ဌကြီးက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆီးကြိုပြီးနောက် ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် မြေးဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်နှာသာပေးသည့်အနေဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ခမ်းနား... ဒါက စက်ရုံမှူး ဦးစိုးထွဋ်ရဲ့ သမီး စနိုး တဲ့။ သမီးလေးကလည်း မင်းတက်နေတဲ့ ဘာမင်ဂမ်တက္ကသိုလ်မှာပဲ တက်နေတာ။ မင်းထက် နှစ်နှစ်ငယ်တော့ ဂျူနီယာပေါ့။ ကျောင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြင်ပမှာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကျွမ်းထားတော့ အကူအညီလိုရင် အဆင်ပြေတာပေါ့"

ဘိုးဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် လမ်းကြောင်းပေးကာ မိတ်ဆက်ပေးလာသော်လည်း ခမ်းနားသည် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ တည်ငြိမ်အေးစက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် စနိုးဘက်သို့ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြရုံမျှသာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုမျှလောက်သော အမူအရာလေးကပင် စနိုး၏ ရင်ထဲကို ဗြောင်းဆန်သွားစေရန် လုံလောက်လွန်းနေခဲ့သည်။ စနိုးကတော့ ထိုအေးစက်စက် အရှိန်အဝါအောက်၌ ရင်ခုန်စွာဖြင့် တက်ကြွစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်မိသည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုခမ်းနား၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်နော်။ ညီမက စနိုးလို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင့်။ အခုလို သေသေချာချာ မိတ်ဆက်ခွင့်ရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျောင်းမှာလည်း အစ်ကို့အကြောင်းတွေ ကြားဖူးပါတယ်"

စနိုး၏ ဖော်ရွေစွာဆိုတတ်သည့် နှုတ်ဆက်စကားကို ခမ်းနားက အသိအမှတ်ပြုရုံမျှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း လက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းများကိုသာ ပြန်ငုံ့ကြည့်နေလိုက်သည်။

ခမ်းနား၏ အပြုအမူကြောင့် ဦးစိုးထွဋ်စိတ်ထဲ စိုးထိတ်လှသလို၊ စနိုးကမူ သူမကို ဒီလို ဂရုမစိုက်လေ ပိုစိတ်ဝင်စားလေမို့ ခေါင်းငုံ့ပြုံးလိုက်မိသည်။

ခမ်းနားက စနိုးကို ထပ်မံအာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ဘိုးဘိုးကြီးဘက်သို့ ချက်ချင်းပြန်လှည့်ကာ စားပွဲပေါ်က စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်လျက် လုပ်ငန်းခွင်ကိစ္စကိုသာ ဆက်လက်စကားစလိုက်တော့သည်။ မိမိကို စိမ်းသက်စွာဖြင့် လုံးဝဥပေက္ခာပြုထားသည့် ခမ်းနား၏ အပြုအမူကြောင့် စနိုး ရင်ထဲ တနုံ့နုံ့ဖြစ်ကျန်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဒီလိုဥပေက္ခာပြုလေ ပိုလိုချင်လေမို့ သူ့ကို ရအောင်ယူမည်ဆိုသည့် ခေါင်းမာစိတ်ကတော့ ပို၍ ပြင်းထန်လာမိတော့သည်။