တောင်ပေါ်သားလေးရဲ့ရင်ခုန်သံ
ဗိုက်ဆာတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခေါ်လာရပေမယ့် ကားပေါ်ရောက်ထဲက မောင်ရဲ့အကြည့်တွေက မရိုးသားမှန်း ခွန်းအနည်းငယ်တော့ ရိပ်မိခဲ့ကာ
ကွန်ဒိုရောက်တာနဲ့ mini markကနေ ဝယ်လာတဲ့ပစ္စည်းတွေကို နေရာချကာ ချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း
“မ!!!!”
အေပရွန်လေး ဝတ်ထားကာ ဆံပင်လေးကို စုချီ ကာ လုံးတင်ထားတဲ့ ခွန်းရဲ့ ပုံစံလေးက
စိုင်းကို အကြည့်မလွှဲနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်လွန်းနေတာမို့ ခွန်းရဲ့ ခါးလေးကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်တဲ့အချိန်
“ဘာလုပ်တာလဲ လွှတ်နော်”
ရင်ခွင်ထဲကနေ အတင်းရုန်းကန်နေတဲ့ ပေါက်စလေးကို
“မလွှတ်ချင်ဘူး”
“မလွှတ်ရင် ဘယ်လိုဟင်းချက်မလဲ”
“မချက်နဲ့တော့”
သူဘဲ ခနကတော့ ဗိုက်ဆာတယ် အခု ချက်ပေးနေပြန်တော့လည်း မချက်နဲ့တော့ ဆိုကာ အမျိုးမျိုးပြောင်းလဲနေတဲ့ စိုင်းကြောင့်
“မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ စိုင်းနွမ်းခမ်း”
“ဟာ မကလည်း နာမည်အပြည့်အစုံကြီးမခေါ်ပါနဲ့”
“မင်းနာမည်မဟုတ်လို့လား”
“ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် အဲ့တာသူများတွေခေါ်ဖို့လေ မ ခေါ်ဖို့က မောင် ဆိုတဲ့ နာမ်းစားဘဲ”
“မခေါ်ချင်ပါဘူး”
“မွ!!”
နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာစွာနေတဲ့ ခွန်းရဲ့ လည်ဂုတ်သားလေးကို နမ်းလိုက်တဲ့ စိုင်းကြောင့်
“ဟာ…”
“မကို မောင် အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ မ သိလား”
“…….”
လွမ်းနေတယ်ဆိုတာထက် ပိုတဲ့ ခံစားချက်က ခွန်းရင်ထဲမှာ ရေလှိုင်းတစ်ခုလို လှုပ်ခက်နေတုန်း
မောင်ဆီက ဖုန်းလေးတောင် မဆက်နိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို မကြားရမချင်း ခွန်း ဘက်က လွမ်းပါတယ်ဆိုတဲ့အဖြေကိုတော့ မပေးချင်တာကြောင့် ခွန်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး
“မ စိတ်ဆိုးနေမယ်ဆိုတာ မောင် သိပါတယ် မကို ဂတိပေးတဲ့အတိုင်း မောင်ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားပါတယ် အဲ့ရက်တွေမှ ဆက်တိုက် အရေးကြီးကိစ္စတွေကြည့် ပေါ်လာလို့ပါ မရယ်”
“အခု မင်းပေးတဲ့အကြောင်းပြချက်က ခိုင်လုံတယ်လို့ ထင်လား”
“မထင်ပါဘူး မ စိတ်ဆိုးနေမယ်ဆိုတာ မောင်သဘောပေါက်တယ်”
“မဆိုးပါဘူး”
“မလိမ်ပါနဲ့ မရယ်”
“လိမ်စရာလား စိတ်ဆိုးရင် ဆိုးတယ်ပြောမှာ”
“အဲ့တာဆို ဘာလို့ ဆေးရုံမှာ ပြန်တွေ့တုန်းက မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလဲ”
စိုင်းရဲ့ အမေးကို မျက်နှာ လွှဲသွားတဲ့ ခွန်းရဲ့ မျက်နှာလေးကို
သူဘက် ပြန်လှည့် ယူကာ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို စတင် အနမ်းခြွေလိုက်တော့
“အွန့်”
စိုင်း လွမ်းနေခဲ့ရတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးက ခုထိ ချိုနေတုန်း
“အရမ်းချိုတာဘဲ”
“ဖယ်”
မိန်းကလေးတွေအများကြီးနဲ့ပတ်သတ်ခဲ့ဖူးပေမယ့်
တစ်ခုမှမဖြစ်ဖူးတဲ့ ခံစားချက် စိတ်အခြေအနေက
ခွန်းရှင်နံသာဆိုတဲ့ မ နဲ့တွေ့မှာ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ သံလိုက်တစ်ခုလို စိုင်းရဲ့ထိန်းချုပ်မှုဆိုတာ တောင့်မခံနိုင်လောက်အောင်မို့
“မဖယ်ချင်တော့ဘူး မ မောင်တို့…”
ရီဝေဝေအကြည့်နဲ့ စိုင်းရဲ့ ပုံစံက ခွန်းအတွက် ဆွဲလန်းရာလေးဆိုပေမယ့်
“မရဘူး နော်”
စိုင်း ခွန်းကို ပွေချီလိုက်ကာ ရေအရင် ချိုးချင်တာမို့ တန်းခေါ်သွားမိတာ ရေချိုးခန်းကိုပင်
“ဖယ် အောက်ချပေးနော် ငါ့ ကွန်ဒိုထိလာပြီး မင်းက စော်ကားချင်နေတာလား စိုင်းနွန်းခမ်း”
“စော်ကားချင်တာမဟုတ်ပါဘူး ချစ်ချင်တာပါ”
ရေချိုးခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ ရေပန်းကို ဖွင့်လိုက်ကာ
“အရမ်းချစ်တယ် မ ရယ်”
“အွန့်”
ခါးလေးကို ဆွဲဖက်ပြီး အတင်းဖိကပ်နမ်းနေတဲ့ မောင်ကြောင့် ခွန်း အသက်တောင် လုရှုနေရတဲ့အထိ
တစ်ဖြေးဖြေး အပေါ်ကို ရွေ့တက်လာတဲပ မောင်ရဲ့ လက်တွေက ခွန်း ရင်သားလေးကို ဖိညစ်လိုက်တာမို့
“အ့ တော်ပြီနော်”
“နို့ ငတ်နေတာကြာပြီလေ”
Braချိတ်ကို လျှပ်တပြတ်ချွတ်လိုက်တဲ့ မောင့်ရဲ့လက်တွေက တကယ်ကို မြန်ဆန်လွန်းကာ
“ချွတ်လိုက်ပြီ မ လက်တွေဖယ်ပေး”
ရင်ဘတ်လေးကို အုပ်ထားတဲ့ မ ရဲ့လက်တွေကို ဖယ်ခိုင်းပေမယ့် အကြည့်လွှဲကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာမို့
“ဒါဆို ရပြီ”
ခွန်းရဲ့ ပင်တီလေးထဲကို လက်လေးတိုးဝင်လိုက်ကာ
ခွန်း ညီမလေးကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ထုံကျင်သွားတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့်
ခွန်းလက်တွေ ပြေလျော့သွားတဲ့ အချိန်မှ braကို ဆွဲချွတ်လိုက်ကာ အကျီကို လှန်ပြီး
“အ့ နာတယ် ဖြေးဖြေးလို့”
“ပြွတ်..နှုတ်ခမ်းတင်မကဘူး မရဲ့ ထိပ်သီးလေးတွေကလည်း ချိုလိုက်တာ”
“အားးးဖြေးဖြေးပါဆိုကွာ”
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）