တောင်ပေါ်သားလေးရဲ့ရင်ခုန်သံ
စိုင်း ရဲ့လက်တွေက ခွန်း ညီမလေးရဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေတာမို့
“အာ့ မလုပ်နဲ့တော့ အာ့ မရဘူး မရဘူး”
“အရည်တွေ ရွှဲနေပြီ မ”
တိမ်စိုင်လေးတွေကိုလည်း အတင်းစို့ထားသလို လက်တစ်ဖက်ကလည်း ခွန်းရဲ့ ညီမလေးကို နှိုက်ကာ ပွတ်ချေနေတာမို့
မောင်ရဲ့ပြုစုမှုတွေအောက်မှာ အထိမခံနိုင်လွန်းတဲ့ ခွန်း ဒူးတွေပင် တုန်ချင်လာပြီ
“အာ့ စိုင်း အားးးအ့”
“မောင်လို့ ညီးပေးကွာ”
“……”
မောင်လို့ ညီးခိုင်းမှ အသံမထွက်ဘဲ အံ့ကြိတ်ကာ ခံနေတဲ့ မကို
“အ့ မောင် အားးးအရမ်းမနိုက်နဲ့ မောင် အားးးး”
မောင်ရဲ့ လက်ခလယ်က ခွန်းရဲ့ အပေါက်လေးထဲကို တအားဖိနိုင်လိုက်တာမို့
မောင့်ပုခုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး မောင်လက်ကို ကစားမရအောင် ပေါင်ကို စိလိုက်တော့
“မ ပေါင်ကားထားနော် ပိုကြမ်းမိလိမ့်မယ်”
“ခြိမ်းခြောက်နေတာလား”
“မခြိမ်းခြောက်ပါဘူး အကောင်းဆုံးပြုစုနိုင်ကြောင်းသက်သေပြချင်တာ”
ဆိုကာ အိပ်ယာပေါ် ပွေ့ချီသွားပြီး ရုတ်တရက် ခွန်းရဲ့ ပေါင်နှစ်ခေါင်းကို သူ့ပခုံးပေါ်တက်လိုက်ပြီး
“ဘာလုပ်မလို့လဲ မောင်”
ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းရောက်လာတဲ့ စိုင်းကို အတင်းတွန်းထုတ်ကာ
“အလွမ်းတွေဖြေမလို့လေ”
“မလုပ်ပါနဲ့ မောင်ရဲ့ အ့ မလုပ်နဲ့ မောင် ဟင့်အင်း မလုပ် ဟင့် အာ့”
ပန်းပွင့်အလွှာလေးတွေကို တစ်ချက်ချင်းစုပ်ယူစားသုံးနေတာမို့
အိပ်ယာခင်းတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်လုံးချေဆုပ်ကိုင်ထားကာ ခါးလေးကော့ပြန်တက်နေတဲ့ ခွန်း
“မ အရည်တွေ တအားများနေပြီ ကောင်းလား”
စားသုံးတာကို ခနရပ်ကာ လက်ခလယ်လေးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ထိုးသွင်းတာကို ခံလိုက်ရတာမို့
“အာ့..နာ။ နာတယ် မောင် ဟင့် အားး”
စိုင်းရဲ့ရီဝေတဲ့အကြည့်တွေ စိုင်းနှုတ်ခမ်းသားတွေရဲ့အပြုအစုအောက်မှာ ခွန်း သာယာမှိန်းမှောနေရင်း
“အ့ မောင် ကျင်နေပြီ အ့ မောင် နာတယ် အ့”
“မပြီးသေးနဲ့နော် မ မပြီးနဲ့”
ခွန်းရဲ့အထိမခံနိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ သာယာမှုတွေ ဆက်တိုက်ပေးနေပြီး မပြီးခိုင်းတာကြောင်း
“မရတော့ဘူး အားး မအောင့် အ့ မအောင့်နိုင်ဘူး အာ့့့”
“အင်းးးးမရယ် ကျစ် အာ့းးး”
“မောင့် အားးးမောင် အ့”
ညီတော်မောင်ကို ခွန်းအတွင်းထဲ ထိကပ်သွင်းလိုက်တာမို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဆာလောင်မှုတွေက
အထွဋ်အထိပ်ပင်
“ဒီတွင်းပေါက်လေးကိုလည်း အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာမရယ်”
“အ့….မောင်”
တွင်းရဲ့ထိပ်ဝလေးရှိသေးတာကို လွန့်လှူးနေပြီဖြစ်တဲ့ ခွန်းကြောင့်
“စိတ်လျော့ထား မ တဆုံးထိ ဖိသွင်းလိုက်တော့မယ်”
“အ့….သေပါပြီ မောင်ရယ် နာတယ် အာ့ အားးးး”
“အားးးshitt!!!ကောင်းလိုက်တာ မရယ် နွေးနေတာဘဲ”
အသွင်းအထုပ်လေးကို ပုံမှန်လုပ်နေတဲ့ မောင်က ရပ်တန့်လိုက်တာမို့ ခွန်း မောင့်မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်တော့
“လက်ထပ်ရအောင်”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ဆိုတဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဖိပြီး ဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့ မောင်ရဲ့အရှိန်ကြောင့် သားအိမ်ကို ထိကပ်သွားတာမို့
“အ့ ဘာလုပ်တာတာလဲ အ့ ကျွတ် ကျွတ် အားးး”
“နာသွားလား အစမို့ ပြော လက်ထပ်မယ်လို့”
“မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ”
“နေ့ ရော ညရော ဒီလိုလေးဘဲ မရဲ့ အပေါက်လေးထဲ စိမ်ထားချင်တာ အ့ shitt!!!”
“အ့ ဖြေးဖြေး ကွာ”
“အရမ်းချစ်တယ် မရယ် လက်ထပ်ကြစို့”
“ဟင့် အင်းးးးအားးးဖြေပါဦး”
ညီတောင်မောင်ကို တဆုံးထိ ဆွဲထုပ်ပြီးမှ ဖိဆောင့်ပြန်သွင်းတဲ့အရှိန်ကြောင့်
ခွန်း ပါးစပ်လေးဖွင့်ဟကာ နာကျင်မှုကနေ သာယာမှုအသွင်ပြောင်းနေပေမယ့်
“မ မောင် ထပ်ကြမ်းမိလိမ့်မယ်ကွာ လိမ္မာတယ် မောင်တို့ လက်ထပ်ကြစို့ကွာနော်”
“ဟင့်အင်းးး”
“ဆိုးလိုက်တာ မရယ်”
“အားးးမလုပ်နဲ့ မရဘူး အားးးမောင်ရေ ဟင့်အင် မောင် မလုပ်နဲ့”
ခွန်းရဲ့ခါးကို ဖိကိုင်ကာ မောင်ညီလေးကို တစ်ဆုံးထိသွင်းပြီး ခွန်း အရာလေးထဲမှာ မွှေနေတာမို့
ခွန်းဘယ်လိုမှ မနေနိုင် နီရဲပြီး ခံစားလို့ကောင်းနေတဲ့ မောင်ရဲ့မျက်နှာက ကြည့်လို့ကောင်းသလို
လွန့်လှူးနေတဲ့ မရဲ့ ပုံစံတွေကလည်း စိုင်းရဲ့ပြုစုမှုတွေအောက်မှာ ကျရှုံးနေတဲ့အလားးး
“အ့…အားးအရှိန် အရှိန် လျော့ပေးတော့ မမွှေနဲ့တော့
လက်ထပ်…အ့ ဟင့် လက်ထပ်မယ်လို့…အားး”
“သေချာတယ်နော် မ”
“အ့ အင်းး အင်းး”
“တူတူ ပြီးကြစို့ မရယ် အားးးးမရယ် ဟာအားးးကျစ် အားးးး”
ခွန်းရဲ့ လည်ပင်းသားလေးကို ဖိကိုက်ကာ နမ်းရှိုက်
ရင်း မွေ့ယာလေးထပ် မနဲ့မောင်ရဲ့ အသက်ရှုသံ ခပ်ပြင်းပြင်းတွေနဲ့အတူ ပြီးဆုံးခြင်း စိုစွတ်မှုတွေက
“အ့ မောင် ခနနေဦး”
ခွန်း အတွင်းထဲကနေ သူရဲ့ညီလေးကို ထုတ်ဖို့ပြင်နေတဲ့ မောင်ကို ပြန်ဆွဲဖက်လိုက်ကာ
“ဘာလို့လဲ မ”
“ဟင့်အင် ခနနေဦး”
သူလည်ပင်းကို အတင်းဖက်ထားတဲ့မကြောင့် ဘာသဘောလဲဆိုတာ သိတာမို့
“မက အရည်တွေ လျှံထွက်လာမှာ စိုးလို့လား”
အပိုင်း(၁၄)(၁၅)တင်ပြီး ဒီအပိုင်းတွေ ဆက်ရေးတင်မလို့ပေမယ့်
ပန်လည်ပင်း ခွဲတဲ့နေရာက ပြန်ရောက်လာလို့ အသားစက ကင်ဆာစစ်ရမယ်ဆိုလို့
ကင်ဆာသာ ဖြစ်ရင် ဒီတစ်ပုဒ်နောက်ဆုံးရေးမယ် ဆုံးဖြတ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာပါ
ခု ရိုးရိုးယောင်တာဆိုတဲ့အဖြေ ရလာမှ စာတွေပြန်ရေူနိုင်တာပါ
ဒီရက်ပိုင်းတွေ တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်နေရပါတယ်
ခု စိတ်အဆင်ပြေသွားပြီမို့
မှောင်တာလေးတွေ ပိုရေးပါ့မယ်🥰🥰🥰
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）