ဦးပိုင်တဲ့ရစ်လုံးလေး
“မညလို့ မရတော့ဘူး ကိုယ်တော်တော်ဖြစ်နေပြီ”
တိုးဝှေ့လာတဲ့ဦးရဲ့လက်တွေက တေး ရဲ့ ပိုင်နက်တွေကို ကျူးကျော်လာတာမို့
“ဦး”
မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှာ မျက်ရည်စလေးတွေ တွဲခိုနေတဲ့ တေးလေးက ဘယ်လောက်ကြောက်နေမလဲဆိုတာ
ခန့်သိပေမယ့်
“တေး အဆင်သင့်မဖြစ်သေးရင် ကိုယ်… အွန့်”
နောက်ဆုတ်တော့မယ့် ခန့် လည်ပင်းလေးကို ဖက်ကာ ဦးဆောင်နမ်းလိုက်တဲ့ တေးကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မှု နှစ်ဆမြှင့်တက်လာတဲ့ ခန့်
“အိနေတာဘဲကွာ”
နှုတ်ခမ်းသားတွေကို အလွတ်မပေးသလို တေးရဲ့ တိမ်စိုင်လေးတွေကိုလည်း စိတ်ကြိုက် နယ်စုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဦးကြောင့်
“အ့ ဦး နာတယ်”
“အွန်း မနာတော့အောင် လုပ်ပေးမယ်”
တိမ်စိုင်ပေါ်က လက်တွေ ဖယ်သွားပေမယ့် ဦးရဲ့အာဂတွင်း ပူပူလေးက တေး တိမ်စိုင်လေးတွေကို စုပ်ယူပြန်တော့
အားနဲ့ဆွဲလိုက်တိုင်း အလိုက်သင့် ကျောကော့အောင် မှိန်းမှောနေရတဲ့ တေး
“အ့ ဦး မကိုက်နဲ့ကွာ”
“ဦး ဘက်ပြောင်းတော့”
“ဦး ဖြေးဖြေးနော်”
အချိန်တော်ကြာအောင် ကလေးကြီးကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခွင့်ပေးထားကာ
“ဦး တေးရဲ့ တေးရဲ့”
အောက်လေးကို ငုံကြည့်ကာ ပြာပြာသလဲဖြစ်နေတဲ့ တေးကြောင့် ခန့် အလန့်တကြား တေး ပိုက်နက်လေးကို ကိုင်မိတော့
“ပြီးသွားတာလား တေး”
“ဟင်!!!”
“အဟက်”
တေး ဘဝရဲ့first timeက သူရဲ့အပြုအစုလေးအောက်တင် ပြီးဆုံးသွားတာကြောင့် ကျေနပ်နေတဲ့ ခန့်ကို
“ဦး တော်ပြီ”
တေးအပေါ်က အုပ်မိုးထားတဲ့ ခန့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်လေးနဲ့ တွန်းဖယ်နေတာမို့
“ဟိတ် မင်း ပြီးသွားတိုင်း ကိုယ့်ကို တန်းလန်းကြီးထားခဲ့လို့ရမလား”
“ရတယ်”
“နိုး လုံးဝမရဘူး ကိုယ်လည်း ပြီးချင်တယ်လေ”
တေးရဲ့ ပိုင်နက်ကို အတင်းကျူးကျော်လာတဲ့ ဦးရဲ့ညီတော်မောင်က 2XLကြီးမို့
“အ့ ဦး မရလောက်ဘူးနော် ဦးဆိုဒ်က”
“အစမို့လို့ ခနသည်းခံပေးနော်”
ညို့မျက်ဝန်းနဲ့ပြောနေတဲ့ ဦးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ တေး စိတ်တွေက မလွန်ဆန်နိုင်
ဦးရဲ့ ကျောပြင်ကို တေးလက်တွေနဲ့ကုတ်ခြစ်ရင်းနဲ့ဘဲ
2XLကြီးက တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်သွားတော့
“အ့ ဦးးး”
“အ့ ကောင်းလိုက်တာကွာ”
ပထမဆုံး အထိအတွေ့ဖြစ်တဲ့ ကောင်မလေးမို့ ခန့်တစ်ညလုံး ချော့မြူရင်း ညတာရှည်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရတော့သည်။
—————————
မျက်နှာလေးပေါ် နေရောင်ခြည်လေးက အလင်းဖြာကျလာတာနဲ့ လွန့်လူးကာ ထလာတဲ့ တေးလေး
“အားးးကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်”
ခြေထောက်တွေကလည်း အားမရှိသလို သားအိမ်ကလည်း တအားနာနေတာမို့
“လူယုတ်မာ ဦးမြတ်ရှိန်ဝါခန့် စားပြီး နားမလည်လာလုပ်နေတာ ထလာရင်တော့ ဘေးမှာ ရှိနေရမှာလေ ခုတော့”
အိပ်ယာနိုးနိုးချင်း တေးဘေးမှာ ဦ်းမရှိလို့ တေး တော်တော်လေးကို ဒေါသထွက်သွားကာ
အတင်း အားယူထကာ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ အောက်
ထပ်ကို ဆင်းတော့ breakfast ဝိုင်းမှာ ဦးရှိနေသေးတာမို့
“ဦး!!!!”
“ဟင်”
လှေကားရင်းကနေ အော်လိုက်တဲ့ တေးရဲ့အသံကြောင့် ခန့် လန့်သွားကာ
“ဦး ဒါဘာလုပ်တာလဲ”
ခန့်ရဲ့ ဘေးဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ချက်ချင်း ရန်စလုပ်နေတဲ့ တေးကို
“မနက်စာ စားနေတာလေ”
“မနက်က ဘာအချိုးချိုးသွားတာလဲလို့မေးတာ”
“မနက်က???”
“ဦး စားပြီးနားမလည်လုပ်တာကိုပြောနေတာလေ”
“အဟွတ် အဟွတ်”
ဘေးနားမှာ အိမ်အကူဝန်ထမ်းတွေ ရှိနေကြသလို ဝန်းရံလည်းရှိနေတာမို့ ခန့် နားရွတ်တွေ နီတဲ့အထိ ရှက်သွားကာ
ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ သူတွေကလည်း ခန့်နဲ့တေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိနဲ့မို့ ခန့် သောက်လက်စ ကော်ဖီခွက်ကို ဘေးချပြီး
“ဝန်းရံ ကုမ္မဏီသွားမယ်”
“ဗျာ ဟုတ်”
ဖြေရှင်းမယ် ချော့မယ် ထင်ထားပေမယ့် တစ်လုံးမှ အဖက်မလုပ်တဲ့ ဦးကြောင့်
“ဦး တေး ပြောနေတာကြားလား”
အိမ်ပေါက်ဝရောက်နေတဲ့ ဦးရဲ့ရှေ့ကနေ ပိတ်ရပ်ပြီး မေးလိုက်ပေမယ့်
“ငါ အလုပ်မလားဘူး ဘေး ဖယ်”
“ဟာ…”
~~~~~~~~~~~~~~~
“တေး နင် မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
“ဟုတ်ပ နင်ချစ်လှပါချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ ဦးကို အပိုင်ရထားတာလေ နင်ရုပ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
သံသာတေးဆိုတာ အပေါင်းအသင်း အရမ်းများတဲ့သူလေးဖြစ်သလို သူငယ်ချင်းတိုင်းရဲ့ အချစ်တော်လေးလည်းဖြစ်သည်။
သူငယ်ချင်းတွေကို အမြဲ စနောက်နေတက်တဲ့သူလေးက ဒီနေ့ သူကိုယ်တိုင် ငြိမ်နေတာမို့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း မနေတက်တော့
“တေး ဘာဖြစ်တာလဲ ငါတို့ကိုပြော”
“ဒီလိုဟာ………….”
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိလွန်းတဲ့တေးလေးက စိတ်ထဲရှိသမျှ ဖွင်ချလိုက်ကာ
“ဟာ အဲ့တာကြီးကတော့ နင့် ဦးက မမိုက်ပါဘူး”
“ဟုတ်ပ မယူခင်က လျစ်လျူရှုတာကို မပြောပါဘူး ခုက ယူပြီးပြီလေ”
“တေး နင့် ဦးက မမြတ်ကို မမေ့နိုင်သေးတာလား”
မမြတ်ဆိုတဲ့ ဦးရဲ့ အချစ်ဦးနာမည်ကြားတာနဲ့ မျက်နှာက တော်တ်ောလေး ပျက်ယွန်သွားတဲ့ တေး
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）