Bububai ဝတ္ထု ကျွန်မအတွက်ဆို ခမ်းနားမှုတွေပေးတဲ့ဦး အခန်းစာရင်း

အပိုင်း(၁၃)

မျက်လုံးပေါ် ပုဝါအနီလေးစည်းကာ လှပတဲ့ ဟော်တယ်အမြင့်ကြီးဆီ ပီတိလေးကို ခေါ်လာတဲ့ ဦး

“ဦီး ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ

“အကျီလှလှ လဲခိုင်းမှတော့ လှတဲ့နေရာလေးဘဲ ခေါ်သွားမှာပေါ့”

မျက်လုံးပေါ်က ပုဝါလေးကို ဖယ်လိုက်တော့

“ဝါးးး လှလိုက်တာဦး”

ဦးပိုင်တဲ့ sky Group Hotel အပေါ်ခေါင်မိုးထပ်တစ်ထပ်လုံးကို ပန်းတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး ပန်းတွေကြားထဲမှာ စားပွဲလေးနဲ့ထိုင်ခုံလေးနှစ်လုံး

“ဖြောက်…..”

ဦး လက်ဖျောက်တီးလိုက်တော့ ပေါ်လာတဲ့အရာလေးတွေက

“ရွှီးးးးးဒို င် း………..”

ဆိုတဲ့ မီးရှုးမီးပန်းလေးတွေက အသဲပုံလေးတွေပေါ်လိုက် လှပတဲ့ ပန်းပွင့်တွေ ပေါ်လိုက်နဲ့ ရင်သက်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်သည်။

“ဦး ဒါတွေက ဘာအတွက်လဲဟင်”

“ကလေးနဲ့ကိုယ် လက်ထပ်တာ ရက်၁၀၀ပြည့်ပြီ

ပြီးတော့ ကိုယ်ကလေးကို စပြီး ချစ်ခဲ့တဲ့နေ့လေး ဆိုလည်း မမှားဘူး”

“ဦးက Romantic ဆန်လိုက်တာ ငိုတောင် ငိုချင်လာပြီ”

ရုတ်တရက်မထင်မှတ်ထားတဲ့အချိန် ထလုပ်လိုက်တဲ့ ပွဲလေးမို့ ရင်ခုံမှု အံ့ဩမှူတွေ အပြည့်နဲ့မို့ ပီတိလက်လေးတွေတောင် အေးစက်ပြီး တုန်နေတာအမှန်

“ကလေးအတွက် ကိုယ့်ရဲ့လက်ဆောင်”ဆိုကာ

3ct GIAလက်စွပ်လေးစွပ်ပေးပြီး လက်လေးကို အနမ်းလေးပေးကာ နဖူးလေးကိုပါ အနမ်းခြွေတော့သည်။

“ဦးရယ် မဂ်လာလက်စွက်လဲ ရှိတာကို”

“မိန်းကလေးတွေက စိန်ဆို ဘယ်လောက် ဝတ်ရ ဝတ်ရ ကြိုက်တယ် အဲ့တော့ စိန်လေးနဲ့ အမှတ်တရ ချန်ရတာပေါ့”

ဦးပြောတဲ့စကားကြောင့် ကိုယ်တိုငိကလည်း စိန်ကြိုက်သူမို့ မငြင်းနိုင်တော့ပါ။

Dinner လေးစားပြီးတာနဲ့ လေကအေးတာမို့ Hotel အခန်းလေးထဲ ပြန်ဝင်ကာ မြှင့်မားလှတဲ့ အထပ်မြင့်ကြီးပေါ်က

ချစ်တဲ့သူလေးရဲ့ ခါးကိုဖက်ရင်း ဝိုင်ခွက်လေးကို လှုပ်ခါသောက်နေတဲ့ ဦးတို့အတွဲလေး

“ဦး အိပ်ကြတော့မလာ”

“ကလေးက အိပ်တောင်အိပ်ချင်ပြီလား”

ဆိုကာ ပီတိလေးရဲ့ လည်ပင်းသားလေးကို စတင်နမ်းရှိုက်လာတဲ့ ဦး

“ဦးနော် ရိုးရိုးအိပ်ဖို့ပြောတာ”

“ခု ရိုးရိုးအိပ်ရင်အိပ်မပျော်တော့ဘူး ဆန်းဆန်းလေးတွေ ဖြစ်ပြီးမှ မောပြီး အိပ်ပျော်တော့တာ လာ”

မွေယာထက်ကို ပွေ့ချီသွားပြီး ချလိုက်ကာ အနမ်းတွေနဲ့စတင်နေတဲ့ဦးကို မတုန့်ပြန်ဘဲ ငြိမ်နေကာ

ဦီးရဲ့ နမ်းလေးတွေက အာခတွင်းထဲမှာ ကျူးကျော်ရုံတင်မကတော့ သူရဲ့ဖြူဖွေးပြီး ထပ်ဖျားလေးမှအနီရောင်သန်းနေတဲ့ ချယ်ရီသီးလေးတွေကိုပါ

စတင်တို က်ခို က်နေတာမို့ မတုန့်ပြန်ဘဲမနေနိုင်အောင် သူမလေးစိတ်မှာလဲ အရိုင်းစိတ်လေးစတင် ဝင်လာပြီး

“အ့ ဦး မ ကို က်နဲ့ နာ တယ်”

ဖိချေရုံတင်မက ချယ်ရီသီးလေးတွေကို ဆွဲကာ ကိုက်လိုက်တာမို့ လူက ထူပူတက်သွားရသည်။

“မကိုက်ပါဘူး အရမ်းချိုသွားလို့ အရှိန်များသွားတာ”

ချိုရအောင် ဘာမှအရသာမထွက်ဘဲ သူလုပ်ချင်တာလုပ်ပြီး လျှောက်ပြောနေတဲ့ ဦးပါ

“ကိုယ် မ ရတော့ဘူး စလိုက်တော့မယ်”

ကလေးလေးရဲ့ ငြီ း ချက်နဲ့တင်ကို သူ့အတွက် ပြုစုစရာတောင်မလိုတဲ့ အရာလိုပင်

“အ့ ဦး”

“အမြဲ ကြပ် ပြည့်နေတာဘဲ ကလေးရယ်”

ရက် ၁၀၀တိတိ မရိုးနိုင်အောင် စားခဲ့ရလည်း နောင် နှစ် ၁၀၀ထပ်စားရင်တောင် လုံးဝစားလို့မဝမယ့်အသီးလေးမို့….

“ကလေးအ ရ မ်း မ ည စ် နဲ့”

သူမလေး ဦး ရဲ့ တစ်ချက် တစ်ချက် အရှိန် က အတွင်း ထဲက အ ရာ လေးကို လာ ထိ တိုင်း သူမှာ ရူး မတက်ခံစားရပြီး မြနိ မြနိ ပြီးမှာမို့ ညှ စ် တော့ မညှစ်ဖို့ တားတဲ့ဦး

“ကလေး အ့ က လေး ရယ် ကောင်း လိုက် တာ ကိုယ်ရူး အ့ ရူး တော့မယ်ကွာ”

ဦရဲ့ ညီ း သံ ကို ကြား ရ တိုင်း သူမှာ အရှိန်တက်လာတာမို့ ပြီးဆုံးချင်းက ၃ခါ အတိရှိနေခါ

၂နာရီလောက်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လဲ မာန်မလျော့တဲ့အပြင် ပို မို ထော င် မက် လာတဲ့ ဦး ရဲ့ ညီလေး

“ဦး ဟင်းးးအင်းးး ဦး”

ဦးက မ ညှစ် နဲ့ လို့ ပြောပေမယ်လဲ သူလည်း ကျိမ်း စပ် ကာ ပူ ထူနေပြီမို့ ဦးရဲ့ လ ည် ပ င်းကို ချိ တ် တွဲ ဖက်လိုက်ပြီး ရှ ယ် ပ လန် နဲ့ ညှ စ် လိုက်ကာ သူလည်း အားကုန်သုံးပြီးအော်ငြီးချင်းတွေနဲ့အတူ သာယာမှု အပြည့်အဝကို ခံစားနေတဲ့ရတဲ့ သူ နှစ်ဦးကတော့

“အ့ ကလေး အရမ်း ကောင်းနေပြီး ဟုတ်တယ် ကလေးရယ် ကျစ် ကွာ ကလေးရာ အား”

ဦး ရဲ့ ပြီ း ဆုံ း ချင်းနဲ့အတူ ရင်ခွင်ထဲမှာ တုတ်တုတ်မှမလှုပ်နိုင်ဘဲ မောပန်းကာ အိပ်စက်နေတဲ့ ကလေးလေး

“ကလေး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရအောင်”

“တော်ပြီ အိပ်ချင်ပြီ”ဆိုကာ ရင်ခွင်ထဲကို သာအတင်း တိုးဝှေ့ပြီး အိပ်နေတဲ့ ကလေးလေးကို မနိုးရက်တာမို့ သူမလေးအိပ်သွားတဲ့အချိန်မှ သူဘာသာ သန့်ရှင်းရေးလေး လုပ်ပေးနေရတော့သည်။

………………….

“မူးလိုက်တာ”

လှေကားဆင်းနေရင်း လှေကားကဘဲ မငြိမ်သလို လူကဘဲ အမြင်ဝေဝါးနေသလို ဖြစ်ပြီး အောက်ထပ်ရောက်တော့ ဖုန်သုပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို

“မထား ပီတိ မူးလို့”

တစ်ဖက်က ခေါင်းလေးကို ကိုင်ပြီး တစ်ဖက်ကလည်း ရင်ဘက်လေးကို ထုကာ သွေ း မရှိသလို ဖြူဖက်ဖြူရော် ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်မလေး

“မမလေး နေမကောင်းလို့လား သံပုရာရည်သောက်မလား အစ်ကိုလေးက်ို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်”

ဦးဒီနေ့ လေလံပွဲရော နိုင်ငံခြားကုမ္မဏီတစ်ခုနဲ့ လက်မှတ်ထိုးပွဲရော ရှိတာ ပီတိလေးသိတာမို့

“နေပါစေ မခေါ်နဲ့ ဦးက ဒီနေ့ အရေးကြီးပွဲတွေရှိတယ် ဟိုဟာလေ သံပုရာရည် ဘဲ ဖျော်ပေးနော်”

“ဟုတ်ကဲ့ မမလေး ခနလေးနော်”

အိမ်နောက်ဖေးက ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို မမလေးအတွက် သံပုရာရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးခိုင်းပြီး သူကတော့ မမလေး နား ပြန်လာရသည်။

“မမလေး နေသာရဲ့လား ဆရာဝန်ခေါ်လိုက်မယ်”

“ရတယ် မထား Dr ကိုခေါ်ရင် ဦးသိမှာဘဲ မခေါ်နဲ့”

ဦးအတွက် ကူညီပေးနိုင်တဲ့အလုပ် တစ်လုပ်မှ မလုပ်တက်တဲ့အတွက်ကြောင့်မို့ နှောက်ယှက်သူလေးလည်း မဖြစ်ချင်ပါ

« ရှေ့အခန်း - အပိုင်း ၁၂ နောက်အခန်း - အပိုင်း(၁၄) »

အခန်းမှတ်ချက်များ (0)

လော့ဂ်အင် ပြီးနောက် မှတ်ချက်ပါဝင်နိုင်
မှတ်ချက်မရှိ၊ ပထမဆုံးဖြစ်ကြည့်ပါ