“မေမေတို့ကို လွမ်းနေတာ”
ရောက်လာထဲက မိခင်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးနေသည်။
“အပိုတွေ ယောကျာ်းရပြီးထဲက အိမ်ဘက်ကို မျက်စောင်းထိုးလို့လား”
“ကိုကိုနော် နှစ်ရက်တစ်ခါ လာနေတာကို နောက်ရက်ဆို နေတိုင်းလာဖို့ ဦးနဲ့ပြောပြီးပြီ”
“သမီး သားကလည်း မလုပ်တစ်ဖက်နဲ့လေ”
ခါတိုင်း ဥက္ကဌလို့ ခေါ်ပေမယ့် သမီးလေနဲ့ လက်ထပ်ပြီးမှသာ သားလို့ ပြောင်းခေါ်လိုက်ပြီး
“မေမေကလည်း အိမ်မလာစေချင်တာကျနေတာဘဲ”
“လာပါတော် ရှင်လေးက လာပြီးရင် ဟင်းကို ၂ရက်စာလောက်ယူယူသွားတာ ဟင်းရောချက်ရဲ့လား”
“ပထမချက်မလို့ ဦးက မလုပ်နဲ့ဆိုလို့”
“ကိုယ့်ယောကျာ်းကိုယ် ချက်ကျွေးရတယ်နော် ယောကျာ်းကို ချုပ်တဲ့နည်းထဲ ဟင်းအရသာလဲ ပါတယ် နော်မိန်းမ”
ဦးရေ ကိုကိုပြောတာ တကယ်လားမေးချင်ပေမယ့် ဦးက ဖေဖေနဲ့စာဖက်ခန်းထဲ စကားပြောနေကြတာမို့
မရှိ
“ကိုယ်ရယ်ကလေးကို မစပါနဲ့ ညီမလေးက ငယ်သေးတယ် တဖြေးဖြေး သင်ရင်းတော့ လုပ်တက်မှာပါ”
“အွန်း ကြိုးစားပြီး လုပ်မှာပါ”
“ဘာတွေ ကြိုးစားဦးမှာလဲ ကလေးလေးက”
စကားသံနဲ့တူတူ ဖေဖေနဲ့အပေါ်ထပ်က ဆင်းလာတဲ့ ဦး
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဦးရဲ့ ဟီး ဦး ပြန်ကြစို့လေ ၉နာရီထိုးနေပြီ”
“အွန်း မေမေနဲ့ဖေဖေကို ကတော့ရဦးမယ် လာအောက်ဆင်းခဲ့”
ဦးနဲ့ရပြီးထဲက အိမ်မလာဖြစ်တဲ့ နေ့တွေဆို အိမ်က ကတော့ရပြီး လာဖြစ်တဲ့နေ့တွေဆို မေမေတို့ကို အမြဲ အရှေ့ကမှာ ထိုင်ကတော့ရသည်။
……………………
“အာ့…….အားးးး”
လက်ထိပြီး သွေးတွေက တစ်စက်စက်ကျနေပေမယ့်
“မမလေး အစ်ကိုလေး ပြန်လာပြီ”
“အွန်း”
“ကလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ဟင်ချက်နေတာ”
“ဘာလို့ ချက်နေတာလဲ တစ်ခုခုဖြစ်လိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နေပြီ ဒီမှာ”
ဆိုကာ လက်ရှတာက တော်တော်နက်တာမို့ သွေးတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေတော့
စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ထဲကဝယ်လာတာတွေကို နောက်က စွမ်းထက်ကိုပေးပြီး အပေါက်ဝကနေ သူ့မလေးရှိရာကို ပြေးလာတော့မှ
“ဟီးးးးးးဟီးးးးးနာလိုက်တာ သေတော့မှာ ထင်တယ်”
ဒဏ်ရာက နက်တာသိလိုက်ပေမယ့် ကလေး အားကုန် ခြစ်ကာ ငိုတာကြောင့် ဦး ထူပူပြီး ပြာယာခက်နေကာ
“နင်တို့ ဘာရပ်နေကြတာလဲ ဆေးဘူးတွေယူခဲ့လေ”
“ဟုတ်ကဲ့”
“တိတ်တိတ် ကိုယ်ရှိတယ် မငိုရဘူး လာ အရင်ထိုင်ရအောင် ကလေးအတွက်ရေခက်ခဲ့အုံး”
ငိုတာလည်း မရပ်သလို ရှိုတ်လာတဲ့ကလေးလေးကြောင့် အလုပ်ကပြန်လာတဲ့ သူက ရေသောက်ဖို့တောင် သတိမရ
“ရေသောက် ဖြေးဖြေး သည်းမယ် မငိုရဘူး တိတ်တော့ လိမ္မာတယ်”
“ဟင့် ဟင့် ဟင့် အီးးးဟီးးး”
ချော့လေ ပိုတိုးငိုလေဆိုတဲ့ကလေးလေးရယ်ပါ
“ဟုတ်ပကွာ ကိုယ်ကလေးလေးကိုမှ ပြဦး ဆေးထည့်ရအောင်”
လက်ကို ဖွက်ထားက ဖိညစ်ပြီး ဆုပ်ထားတာမို့ ဒဏ်ရာကို ချော့မြူပြီး ပြခိုင်းရခါ
“နာလိမ့်မယ့် ဟင့် မ ဟင့် မထည့်တော့ဘူး”
“ပိုဆိုးမှာပေါ့ မထည့်ရင် ပိုးဝင်လိမ့် လိမ္မာတယ်မနာအောင် ကိုယ်ထည့်တက်ပါတယ် လာပါ”
“ဟင့်အင်း မထည့်ဘူး”
“နင်တို့ ရပ်နေပြန်ပြီလား ကလေးကို ကိုင်ထားကြဦးလေ”
သူ့ကလေးကို မနိုင်တိုင်း ဘေးကလူတွေကိုဘဲ မဲနေတဲ့ မင်းတခေတ်ရယ်ပါ
“အီးးးးသေတော့မှာ…ဟင့်….ဟီးးးးးး”
အော်ငိုနေလို့ သူပါပြာယာခက်ပြီး ကလေးလေးကို သနားနေပေမယ့် ဒဏ်ရာကတော့ ဆေးထည့်မှရမှာမို့
ထည့်ပေးနေရတော့သည်။
စွမ်းထက်ကို အချက်ပြလိုက်တော့ အပြင်ကဝယ်လာတဲ့ rainbow cakeလေးနဲ့ ချောကလက် ဖျော်ရည်လေးကို ဖွင့်ပြီး
“ဒါလေးအရင်သောက်လိုက် လိမ္မာတယ်”
ချောကလက်ဗူးကို ပိုက်လေးတက်ပြီး ချော့မြူကာ တိုက်နေသည်။
ဦးရင်ခွင်ထဲမှာ တအိအိနဲ့ရှိူက်နေကာ ဖျော်ရည်ဘူးလေး စုပ်သောက်ရင်း ငိုထားလို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ပေကျန်နေတဲ့ အဆိုးလေးကိုတရှူးလေးယူပြီး သုတ်ပေးနေကာ
“ကိတ်လည်းစားဦးလေ”ဆိုပြီး ခွံကျွေးလိုက်ရ ချော့လိုက်ရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ကောက်ရထားတဲ့ ဥက္ကဌကို ကြည့်ပြီး အကုန်လုံး ပြုံး စိစိဖြစ်နေကြသည်။
………………………
“ပီတိ နင် နည်းနည်းလေးပြည့်လာတယ်နော် ဆေးတွေကြောင့်လား”
ဆေးကြောင့် ဝနေတာလား လို့ မေးလိုက်တဲ့ ဝေဝေကြောင့်
“မဟုတ်ပါဘူး ငါဆေးမစားဘူး ကလေးယူမှာလေ ရရင်ယူမှာဘဲ “
“အော် ငါတို့က ပြည့်လာတယ် ထင်လို့ ရင်လေး ထွက်လာတယ် အသဲလေး”
မထွက်ဘဲနေမလား ဦးကြောင့်ပေါ့ လို့စိတ်ထဲက ပြောမိနေသည်
ဦးက နေ့ ည မနက် အစပ်မပြတ် ကိုင်လိုက် စို့ လိုက် ဖိချေလိုက်နဲ့ လုပ်နေဆာ မကြီးဘဲနေမလား မနက်ဆိုလည်း ချယ်ရီသီးလေးတွေက သူ့အတွက် breakfast လိုပင် bra တွေဆို ဆိုဒ်ကြီးပြောင်းဝယ်နေရပြီ
……………………
“ဦီး မနက်ကျ ဘာစားချင်လဲ”
“အနာလေး ပျောက်ခါရှိသေးတယ်နော် ကလေး ဘာလို့ ဟင်းချက်ချင်နေဆာတုန်း”
“ကိုကိုကပြောတယ်………”
“မဆိုင်ပါဘူး ကလေးရယ် အခြားသူတွေ အဲ့လို အစားမက်ချင် မက်လိမ့်မယ် ကိုယ်က ကလေးကိုဘဲမက်တယ် တစ်ခုခုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး ကိုယ်ရင်ကျိုးရလိမ့်မယ် ဒီတိုင်းလေးဘဲနေ ပျင်းရင် ကုမ္မဏီလိုက်ခဲ့လေ”
ဦးရဲ့ ကုမ္မဏီ ကို လိုက်ရမှာ ခက်ကြောက်ကြောက်ရယ်ပါ အမြဲတမ်းလိုက်သွားတိုင်း အကြောင်းတစ်ခုခုပြပြီး လူကို အသုံးချခံကြီး အမြဲလုပ်လုပ်သွားလို့ရယ်
“တော်ပြီ အိမ်မှာဘဲ နေမယ် ဇာတ်ကားကြည့်မယ် မုန့်စားမယ်”
“သခင်မလေး အမိန့်တော်အတိုင်းပါဘဲဗျာ”
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）