အပိုင်း (၇၀) Extra 2

ည၇နာရီထိုးတဲ့အထိ ကလေးတွေက မအိပ်သေးဘဲ TV ကြည့်ရင်း ဆော့နေကြတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းလည်း မီးပူတိုက်ပြီးသား အဝတ်တွေ သိမ်းရန် အခန်းထဲ ဝင်လာလျှင် သန့်ဇင်လင်းကလည်း အနောက်ကနေ လိုက်ဝင်လာပြီး တံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အနောက်ကနေ ရှင်ငြိမ်း ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က ရှင်ငြိမ်း အင်္ကျီအောက်သို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကာ ရင်သားအစုံကို အုပ်မိုးဆုပ်နယ်လိုက်၏။ အောက်ဘက်သို့ ရောက်နေသော ကျန်လက်တစ်ဖက်ကလည်း ရှင်ငြိမ်း တင်ပါးအိအိလေးများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်ဆုပ်ကိုင်လာလေသည်။

"အို ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ကလေးတွေ မအိပ်သေးဘူးလို့။"

ရှင်ငြိမ်း လန့်သွားကာ သူ့လက်များကို အမြန်ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားရင်း လှမ်းတားလိုက်လျှင် သူက လည်တိုင်လကို မက်မက်မောမော နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ...

"ရှူး ... ကလေးတွေ အပြင်မှာမို့ အခန်းထဲ ဝင်လာတာပေါ့။ ကျွန်တော် တကယ် မနေနိုင်တော့လို့ပါ... နော်။"

သူ့ဟာသူပြောပြီး ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်စွန်းဆီသို့ အတင်း တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက် ထောက်ကာ ရှင်ငြိမ်းကို ကုန်းခိုင်းကာ ရှင်ငြိမ်း အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲချွတ်တော့၏။

ပြီးလျှင် သူ့အဝတ်အစားတွေကိုပါ ကမန်းကတန်း ချွတ်ချလိုက်ပြီး အသင့်ဖြစ်နေသော သူ့ရဲ့ မာတောင်နေသည့် အရာကြီးဖြင့် အနောက်ကနေ တစ်ချက်တည်း အဆုံးထိ ဆောင့်ကာ တိုးဝင်လိုက်လေသည်။

"အာ့... ဖြည်းဖြည်း... နာတယ်..."

ရုတ်တရက် တင်းကျပ်လွန်းသော တိုးဝင်မှုကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ အောင့်မျက်သွားရပြီး ကုတင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။

"အာ့ အာ့ "

"ပြွတ်စ် ... အင့် အင့် ..."

သန့်ဇင်လင်း သူမ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်သွင်းနေတော့သည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်... ဖွတ်..."

ကြမ်းတမ်းသော ဆောင့်ချက်များနှင့်အတူ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အိပ်ခန်းထဲတွင် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟင့်... အင့်... ကလေးတွေ ကြားသွားလိမ့်မယ်... တော်ပါတော့..."

ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အော်ညဉ်းရင်း တား‌လိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်သော အထိအတွေ့များအောက်တွင် သူမ တားဆီးသံလေးများက ပြင်းပြသော ညည်းသံများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။

သန့်ဇင်လင်း သူမ ကျောပြင်နုနုလေးကို ငုံ့ကာ အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမ ရင်သားများကိုလည်း အနောက်မှနေ၍ လှမ်းဆွဲနယ်လိုက်သည်။

"မိန်းမရာ... သိပ်ကောင်းတာပဲ... ခင်ဗျားကို ဘယ်လောက်လို-းလို-း မဝနိုင်ဘူး..."

သူ့ရဲ့ ပြင်းပြသော ညည်းသံများနှင့်အတူ ဆောင့်ချက်များက ပိုမို မြန်ဆန် ပြင်းထန်လာ၏။

"အင်း... ဟင့်... အာ့... သန့်... သန့်ဇင်လင်း..."

ရှင်ငြိမ်း အသံလေးများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း သူ ဆောင့်ချက်များအောက်တွင် ရှေ့တိုးနောက်ငင် ယိမ်းနွဲ့နေရသည်။

အပြင်က ကလေးတွေ ကြားသွားမှာ စိုးရိမ်နေရသလို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခံစားနေရသည့် ရင်ခုန်လှိုက်မောဖွယ်ရာ အထိအတွေ့များကလည်း တစ်ဖက်မို့ ရှင်ငြိမ်းမှာ အံကိုကြိတ်ကာ အသံ သိပ်မထွက်မိအောင် အတင်း ထိန်းချုပ်နေရသည်။

"အင်း... ဟင့်... ကလေးတွေ... ကလေးတွေ ကြားသွားမယ်... တော်တော့လို့... အာ့... အာ့... အာ့..."

အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး နှိမ့်ကာ တားနေပေမယ့် သူကတော့ မရပ်တဲ့အပြင် လှုပ်ရှားမှုများကို ပို၍ အရှိန်တင်လိုက်လေသည်။

သူတစ်ချက် တိုးဝင် ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း ရှင်ငြိမ်းကိုယ်လေးမှာ အရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားရ၏။

"ပြွတ်စ်..."

သန့်ဇင်လင်း သူမရဲ့ ချွေးစေးများ စို့နေသော လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို အနောက်ကနေ စုပ်နမ်းလိုက်ကာ ...

" မောင်လည်း ဘယ်လိုမှ မရပ်နိုင်တော့လို့ပါ... အင်း ဟာ့ ဟာ့ ကောင်းတယ် ... ပြွတ်စ် ပြွတ်စ် "

"ဖတ်... ဖတ်..."

စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်နေသော အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ အားပြုထားတဲ့ ကုတင်ကြီးမှာလည်း အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေလေသည်။

ရှင်ငြိမ်းမှာ ကလေးတွေ ကြားသွားမှာ စိုးတာကြောင့် ကုတင်ပေါ်က ခေါင်းအုံးလေးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ မျက်နှာအပ်ပြီး ခပ်တင်းတင်း ကိုက်ထားလိုက်ရတော့သည်။

လူဆိုးကောင်ကြီးကတော့ အခုထိ အနောက်ကနေ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ဆိုးလို့ ကောင်းနေတုန်း။

The End ...

(Pdf file စောင့်ပေးပါဦးနော်။

ပုံလေးတွေ ထည့်ချင်သေးလို့ပါ)

Author -Anna Lynn