အပိုင်း (၆၃)

"ဟေ့ကောင် မင်းလည်း အခုမှ လူရုပ်ပေါက်တော့တယ်နော်။ "

"ဟာ ... အရင်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။ "

"ဟားဟား ... မိန်းမပျောက်သွားလို့ အိမ်မှာ လာငိုတာ ဘယ်ကောင်လဲကွာ။ "

သန့်ဇင်မင်းတို့မိသားစုက သန့်ဇင်လင်းတို့အိမ်ရောက်နေခြင်းဖြစ်ကာ သန့်ဇင်မင်းက သူ့ညီကို စနေခြင်းဖြစ်၏။

သန့်ဇင်လင်းကတော့ ဆူအောင့်အောင့်။

"အဲ့တာ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ။ "

"အေးပါကွာ ... အကို့အမှားပါ။

ငါ့ညီလေး ကျေးဇူးကိုလည်း တစ်သက်မမေ့ပါဘူး ဟုတ်ပြီလား။ "

"..."

"ဒါနဲ့ မင်းတို့ ကလေးမယူသေးဘူးလား။ "

ကလေးမယူသေးဘူးလားဆိုပြီး သန့်ဇင်မင်း သူ့မိန်းမ ဗိုက်ကိုလည်း မျက်စပစ်ပြလိုက်၏။

ဟုတ်တယ် ... အဓိကက အဲ့တာ လာကြွားတာပဲလေ။

"နောက်တစ်ဗိုက်လား။ "

"အွန်း ... ဘယ်လိုပဲ မင်းအကို စွမ်းတယ်မလား။ "

"အို ... ရှင်ကလည်း "

"ဘာဖြစ်လဲ မိန်းမရဲ့ ... ဟေ့ကောင် အားကျတယ်မလား။ "

သူ့မိန်းမပြောနေရင်းနဲ့ကို သန့်ဇင်မင်း ပြုံးစိစိနှင့် ဆက်စလိုက်သည်။

သန့်ဇင်လင်းရဲ့ မျက်နှာကြီးက ဟန်မဆောင်နိုင်အောင် သိသိသာသာကြီး ပျက်လာတော့ ကြားထဲကနေ သန့်ဇင်မင်းရဲ့ မိန်းမကပဲ ဝင်ပြီး စကားလွှဲလိုက်ရ၏။

သူ့ညီစိတ်တိုတတ်တာလည်း သိရက်နဲ့။

တော်ကြာ ... တစ်မိသားစုလုံး မောင်းထုတ်ခံရမှဖြင့်။

ရှင်ငြိမ်း ချက်ကျွေးထားသော မုန့်ဟင်းခါးကို စားရင်း...

"ရှင်ငြိမ်း လက်ရာကတော့ တကယ် ပြောစရာမရှိဘူးနော်။ မမတောင် ဒီလောက် မချက်တတ်ဘူး။ သန့်ဇင်လင်းတော့ မိန်းမရ ကံကောင်းတာပဲ။"

" အဲ့လောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး မမ။"

"ဟုတ်ပါတယ် ... မမဆို အချက်အပြုတ် ဝါဿနာ

မပါတော့ ဘာမှ သိပ်မချက်တတ်ဘူး။ "

"ရှင်ငြိမ်းလည်း အရင်က အဲ့လိုပါပဲ။

ရခါစက ဆို ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်းချက်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ "

"ဦးငယ် ... သားကို အသစ်ထွက်တဲ့ ကားစက်ရုပ် ဝယ်ပေးဦးနော်။ "

"အေး ... မနက်ဖြန် ဝယ်ပြီး လာပို့ပေးမယ်လေ။ "

"ဟား ... ဒါမှ ဉီးငယ်ကွ"

သန့်ဇင်လင်းပေါ် မှာတက်ထိုင်နေပြီး အော်လိုက်တဲ့ ဇင်လင်းခန့်လေးကို ကြည့်ပြီး ရှင်ငြိမ်း ပြုံးလိုက်မိ၏။

အိမ် စရောက်ကတည်းက သူ့ဦးငယ်နားပဲ ကပ်နေပြီး

သန့်ဇင်လင်းကလည်း သူ့တူကိုတော့ တော်တော်ချစ်ပုံ‌ရတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကြည့်ရတာ ကလေးချစ်တတ်တာနဲ့ တူပါရဲ့။

အဲ့တာကြောင့် ရှင်ငြိမ်းတို့ ပြန်ပေါင်းတော့လည်း ကလေးရှာနေတာလေ။

သူ့အကိုရဲ့ ကလေးကိုတောင် ဒီလောက်ချစ်နေရင် သူ့ကလေးသာဆို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်လိုက်မလဲ။

စကားပြော လေပေးဖြောင့်နေကြကာ သန့်ဇင်မင်းတို့ မိသားစု ညနေ ထမင်းတစ်ခါတည်း စားပြီးမှ ပြန်ခဲ့လိုက်ကြ၏။

မပြန်ခင်လည်း သူ့ညီကို ရအောင် စခဲ့လိုက်သေးသည်။

"ဟျောင့် ... မင်းငါ့ကို အားကျရင် ကြိုးစားကွာ။

ကြိုးစားရုံနဲ့လည်း မရပါဘူးကွာ။

အစွမ်းအစနဲ့က ဆိုင်သေးတယ်ကွ ... ဟား ဟား "

သန့်ဇင်မင်း စကားကြောင့် သန့်ဇင်လင်း မျက်နှာကြီးကတော့ ကလေးတစ်ယောက်လို ဟန်မဆောင်နိုင်စွာ စူပုတ်သွားကာ ...

"ဒီ ... သုံးမြွှာလောက် မွေးပြီးတော့ကို ကျော်တက်ပြမယ် ကြည့်ထား။"

"အေးပါ ... တစ်ယောက်ကို စွမ်းအောင်လုပ်ပါဦးကွာ ဟား ဟား။ "

"ကဲ ... ကိုသန့်ဇင်မင်း ရှင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။

လာ ... လာ "

သူ့မိန်းမက ဗိုက်ခေါက်လိမ်ကာ ခေါ်သွားတော့မှ သန့်ဇင်မင်း စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ပါသွားတော့သည်။

သူတို့ ပြန်သွားတော့မှ ရှင်ငြိမ်းလည်း ဧည့်ခန်းထဲမှ ဖန်ခွက်များကို သိမ်းဆည်းကာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးနေလိုက်သည်။ အိမ်လေးက ခုနကလောက် မစည်ကားတော့ပဲ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ပန်းကန်ဆေးနေရင်း ရှင်ငြိမ်း ခါးလေးဆီသို့ အနောက်မှ လက်အစုံက ရစ်ပတ်ဝင်ရောက်လာကယ ပခုံးစွန်းလေးပေါ်သို့ သူ့မေးစေ့လေး လာတင်လေသည်။

"အို... လုပ်ပြန်ပြီ လွှတ်ဦး... ပန်းကန်‌တွေ ကွဲကုန်လိမ့်မယ်။"

"မလွှတ်ပါဘူး... ဒီတိုင်းလေး ဖက်ထားရတာကြိုက်လို့။ "

သူ့အသံက ပုံမှန်ထက် ပို၍ တိုးညှင်းကာ ချွဲတဲတဲလေး ဖြစ်နေကာ ရှင်ငြိမ်းလည်း သူ့အကျင့်ကို သိနေပြီဖြစ်၍ အတင်း ရုန်းမနေတော့ဘဲ ပန်းကန်ကိုသာ ဆက်ဆေးနေလိုက်သည်။

သန့်ဇင်လင်း သူမ လည်တိုင်နုနုလေးကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ နမ်းနေရင်း...

"ရှင်ငြိမ်း..."

"အင်း... ဘာလဲ။ သွားနားချင် နားလေ... ငါ ဒါလေး ဆေးပြီးရင် လိုက်ခဲ့မယ်။"

"မနားချင်ပါဘူး... ဒါပေမယ့်လေ... ကျုပ် လိုချင်နေပြီ။"

"ဘာကို လိုချင်တာလဲ... ကော်ဖီသောက်မလို့လား။ ခဏစောင့်လေ။"

"ကော်ဖီ မဟုတ်ဘူးဗျ... ကျုပ် ကလေး လိုချင်နေပြီ။"

"ဟင် ..."

သူ့စကားကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ပန်းကန်ဆေးနေသော လက်များ တန့်သွားရပြီး ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရသည်။

" ကျုပ်တို့လည်း ကလေး ယူကြရအောင်လေ နော်... ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်နဲ့ ဆင်တဲ့ ကလေးလေး ... အိမ်ထဲမှာ ပြေးလွှားပြီး ကစားနေရင် သိပ်ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။"

သန့်ဇင်လင်း ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်လျှင် ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်လေးဖြင့် တွန်းကာ မျက်လွှာလေး ချထားလိုက်မိ၏။

"ဒါပေမယ့် ကလေးက... ကလေးက ယူချင်တိုင်း ရတာမှ မဟုတ်တာ။ အချိန်တန်ရင် သူ့ဟာသူ ရလာမှာပေါ့။"

"အချိန်တန်ရင် ရလာအောင် ကျုပ်တို့က ကြိုးစားမှ ရမှာပေါ့ ခင်ဗျားရဲ့။"

သူညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံးကာ ပြောရင်း သူမ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ရင်း...

"ကျုပ်အတွက် ကလေးလေး မွေးပေးပါလား ဟင်။ မိန်းကလေး ဖြစ်ဖြစ် ယောကျ်ားလေး ဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် တအား ချစ်ပေးမှာ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးသားလေးကို ကျုပ် တအား လိုချင်နေပြီ။ နော်... ရှင်ငြိမ်း... ကျုပ်ကို မွေးပေးမယ် မလား။"

ကလေးတစ်ယောက်လို သနားကမား အသံလေးဖြင့် ပြောလာသော သန့်ဇင်လင်းကို ကြည့်ပြီး ရှင်ငြိမ်း ရင်ခုန်လွန်း၍ အရည်ပင် ပျော်ကျချင်သွားရသည်။ ဒီဟာလေးကို ရှင်ငြိမ်း ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရက်ပါ့မလဲ။

"အင်းပါ... မွေးပေး... မွေးပေးမှာပေါ့လို့။"

"တကယ်နော်... ကတိနော်။ အဲ့ဒါဆို အခုကစပြီး ကြိုးစားကြမယ်။"

"အို... အမေ့..."

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ချီကာ မလိုက်တာကြောင့် ရှင်ငြိမ်း အလန့်တကြားဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို အမြန် ဖက်ထားလိုက်ရသည်။

"ဟဲ့... ဘာလုပ်တာလဲ။ ချပေး... ပန်းကန်တွေ ဆေးလို့ မပြီးသေးဘူးလေ။"

"ပန်းကန်က နောက်မှ ဆေး... အခု ကလေးရဖို့က အရေးကြီးတယ်။"

"အို...

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို... ချပေးလို့ဆို။"

"နေ့ခင်းဖြစ်ဖြစ် ညဖြစ်ဖြစ် ကြိုးစားရမှာပဲဗျာ။ ကလေးလိုချင်နေပါပြီဆို... လာပါ "

သန့်ဇင်လင်း သူမ ရုန်းကန်နေမှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ပဲ အခန်းထဲသို့သာ ခပ်သုတ်သုတ် ပွေ့ချီကာ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။ ရှင်ငြိမ်းမှာတော့ ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာလေး အတင်းဖွက်ထားလိုက်မိတော့၏။

ညနေပေမယ့် နေက မကျသေးတာကြောင့် အခန်းတွင်း ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာစများကြားမှ အလင်းရောင်တွေက တိုးဝင်နေကာ အခန်းတွင်းရှိ အရာအားလုံးက အထင်းသား။ သန့်ဇင်လင်းက သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်ထက်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဆွဲဖြုတ်လိုက်၏။

"နင် ... နင့် အစောကြီးပဲ ရှိသေးတယ်လေ..."

ရှင်ငြိမ်းဘာပြောပြော သူက အင်္ကျီကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူမ ကိုယ်အပေါ်သို့ အုပ်မိုးကာ နေရာယူလိုက်၏။

"စောတော့ ဘာဖြစ်လဲ ... ကလေးလိုချင်တာ နေ့ည ရွေးနေလို့ရမလား။"

သူ့အသံက အဖျားဆွတ်ကာ တုန်ယင်နေပြီး ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို အငမ်းမရ ငုံ့စုပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် လက်က ရှင်ငြိမ်း ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ဆွဲချွတ်ကာ ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ ဖြူဝင်းဥနေသော ခန္ဓာကိုယ်အလှတရားက နေ့ခင်းဘက် အလင်းရောင်အောက်တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်လာ၏။

သန့်ဇင်လင်း နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှတစ်ဆင့် လည်တိုင်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရင်အုံအိအိလေးများဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ နိမ့်ဆင်းသွားလိုက်သည်။

ဆုပ်နယ်လိုက် ငုံ့စုပ်လိုက်ဖြင့် ခံစားချက်တွေက လှိုင်းထန်နေ‌တော့၏။

"အာ့... အင်း..."

ပူနွေးသော နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာအထိအတွေ့ကြောင့် ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ မပီမသ ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာရသည်။

သို့သော် သန့်ဇင်လင်း ထိုမျှနှင့် အားမရသေးပဲ သူမ ပေါင်တံဖြူဖြူလေးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး နုနယ်လှသော ပန်းငုံလေးအနားသို့ မျက်နှာအပ်နှံလိုက်တော့သည်။

"အို... သန့်ဇင်လင်း... ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ... ဟင့်အင်း..."

ရှင်ငြိမ်း အလန့်တကြားဖြစ်သွားကာ ဆီးခုံလေးကို လက်ဖြင့် ကွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့ များက ရှင်ငြိမ်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အပေါ်သို့ မြှောက်၍ ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

"ရှူး... ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ ... ကျုပ် ခင်ဗျားကို သေချာ ပြုစုပေးမလို့..."

သူ့ရဲ့ လျှာဖျားက အစိလေးကို စတင် ထိတွေ့လိုက်သည့်အချိန်တွင်တော့ ရှင်ငြိမ်းကိုယ်လုံးလေး ဆတ်ခနဲ ကော့တက်သွားရတော့သည်။

"အာ့... ဟာ့... အင်း..."

သန့်ဇင်လင်း သူမ အစိလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အသာ ငုံထွေးလိုက် လျှာဖျားဖြင့် ထိုးဆွကာ အားရပါးရ လျက်စုပ်လိုက်ဖြင့် အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ နှိုးဆွပေးနေတော့သည်။

"အာ့... အသန့်... မလုပ်... မလုပ်နဲ့တော့... အဟင့် အာ့ဖယ်တော့... အင့်..."

သူမရဲ့ လျှို့ဝှက် နေရာလေးထဲသို့ အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲလိုက် လျက်ပေးလိုက် လုပ်နေသည့် အထိအတွေ့များကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းလေးကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းခါရင်း အသံထွက်သည်အထိညည်းတွားနေမိတော့သည်။

သို့သော် သန့်ဇင်လင်းက လုံးဝ ဖယ်မပေးသည့်အပြင် သူမ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်တင်ကာ ပိုအဆင်ပြေမည့် အနေအထားသို့ ပြင်လိုက်ပြီး သူမဆီမှ ထွက်လာသော အရည်ကြည်လေးများကိုပါ အားရပါးရ လျက်စုပ်ပစ်လိုက်သည်။

"ပြွတ် ပြွတ် ပျလပ် ပျလပ် ... အား ကောင်းတယ်။ "

ရှင်ငြိမ်းဆီမှ တုန်ရီပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ညည်းသံလေးများက သန့်ဇင်လင်း စိတ်ရိုင်းကို ပိုမို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူလည်း အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်၏။

သူမကို ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း*ိုးပစ်ပြီး အရည်တွေပန်းထုတ်ပစ်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်ရင် သူမကိုယ်မှာရှိတဲ့ အပေါက်မှန်သမျှထဲ သူ့*ီးကို ထည့်ပြီး *ိုးပစ်ချင်နေတာဖြစ်၏။

အရှေ့ပေါက်၊အနောက်ပေါက်၊ပြောရရင် ပါးစပ်ထဲပါ ထည့်ပြီး ကြမ်းပစ်ချင်သည်အထိ သူ့စိတ်တွေသာ အထိန်းကွပ်မဲ့ ထန်နေ၏။

"အား ... မိန်းမ ... ကောင်းလား။

ကျွန်‌ေတာ်လျှာကျွေးတာ ခံလို့ကောင်းလား။

ဘာလုပ်ပေးရဦးမလဲ။

အစိလေးကို စုပ်ပေးရဦးမလား။ "

"အို ... တော် တော်တော့။ "

ရှင်ငြိမ်း သူ့အပြောတွေကြောင့် တားလိုက်ပေမယ့် သူက တလွဲတွေးသွားကာ ...

"ဘာလဲ ... *ီးနဲ့ *ိုးတာ ခံချင်နေပြီလား။ "

"ဟင် ... မဟုတ် မဟုတ်ဘူး။

အာ့ ဟာ့ ... အာ့ အင်း ဟင်း "

ရှင်ငြိမ်းမှာ ဘာမှကို ဆက်မပြောနိုင်တော့။

သူက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ရှင်ငြိမ်းခါးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်နေရာလေးကို အားရပါးရ စုပ်လိုက်၊ အစိလေးကို တပြွတ်ပြွတ် စုပ်လိုက် ၊ တံတွေးထွေးချကာ အားရပါးရ လျှာနဲ့ ထိုးခွဲလိုက် လုပ်နေတော့သည်။

သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်ပြီး အားပါလှသော နှိုးဆွမှုများအောက်တွင် ရှင်ငြိမ်း တစ်ကိုယ်လုံး ကတုန်ကရင် ဖြစ်လာရကာ သူ့လျှာဖျားက အစိလေးကို ဖိ၍ ဖိ၍ စုပ်ယူလိုက်တိုင်း ရှင်ငြိမ်း ခါးလေးက အလိုလို ကော့တက်သွားကာ လက်ချောင်းလေးများကလည်း အိပ်ရာခင်းကို အတင်း ဆွဲဆုပ်ထားမိတော့သည်။

"အာ့... ဟာ့... အား... သန့်... သန့်ဇင်လင်း..."

ခံစားချက်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ညည်းညူသံလေး အကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ကိုယ်လေး တင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ့အပြုစုများအောက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြီးမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားရတော့သည်။

သူမ ရင်ဘတ်လေးမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေကာ

သန့်ဇင်လင်း မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး သူမ ဘေးသို့ တိုးကပ်ကာ သူမ နှုတ်ခမ်းများကို ယစ်မူးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

" ရှင်ငြိမ်းပြီးရင် မောင့်လှည့်... အခု ကျုပ် ခင်ဗျားကို တကယ် ကလေးရအောင် လုပ်တော့မယ်..."

ရှင်ငြိမ်း ပါးပြင်လေးကို နမ်းရင်း တီးတိုးဆိုလိုက်ရင်း သည်းထန်လွန်းလှတဲ့ သူ့ခေါ်ဆောင်ရာ အချစ်လှိုင်းဂယက်ထဲ လက်ပစ်ကူးခဲ့ရတော့သည်။

အပိုင်း (၆၄) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn