အပိုင်း (၄၂)

ဒီနေ့လည်း နောက်ကျသည်အထိ သန့်ဇင်လင်း အိမ်ပြန်မလာသေးသလို ရှင်ငြိမ်းလည်း အိပ်လို့မရသေးပါ။

ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ကားစက်သံ ကြားလိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် လှေကားပေါ်သို့ တက်လာသော ခြေသံပြင်းပြင်းများကို ကြားလိုက်ရရာ ရှင်ငြိမ်း ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ဟသွားလေသည်။

"ဟင်..."

တံခါးဝတွင် ယိုင်တိုင်တိုင် ရပ်နေသော သန့်ဇင်လင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှင်ငြိမ်း အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူအခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော အရက်နံ့များကလည်း ဟောင်ခနဲ ပျံ့နှံ့လာ၏။

"နင် အရက်တွေ သောက်လာတာလား"

ရှင်ငြိမ်း သူ့အနားသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ ယိုင်မကျသွားအောင် သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်လျှင် သူက ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲဖက်လိုက်ကာ ကုတင်ဆီသို့ အတင်း တွန်းပို့လေတော့သည်။

"အို... သန့်ဇင်လင်း ...ဘာလုပ်တာလဲ လွှတ်... နင် အရမ်း မူးနေပြီ"

ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် ကျသွားရာ ရှင်ငြိမ်း အမြန် ထ,ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သန့်ဇင်လင်းကရှင်ငြိမ်း အပေါ်မှ အုပ်မိုးကာ ဖိချထားလိုက်လေသည်။ သူ့ မျက်လုံးများက အရက်ရှိန်ကြောင့် နီရဲနေပြီး အကြည့်များက ရမ္မက်ဆန်လွန်းနေ၏။ ပြင်းထန်သော အရက်နံ့နှင့်အတူ သူ့အသက်ရှူနှုန်း ပူပူများက ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။

"လွှတ်... ဖယ်... ငါတကယ် မကြိုက်ဘူး။ နင်

ရေသွားချိုးလိုက်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှင်ငြိမ်း သူ့ ရင်အုပ်ကြီးကိုလည်း လက်နှစ်ဖက်နှင့် အားကုန် တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

တခြားမိန်းမ တစ်ယောက်ဆီက ပြန်လာတဲ့ ဒီကိုယ်ကြီးနဲ့... ပြီးတော့ ဒီအရက်နံ့တွေနဲ့။ သူမကို ဘာမှတ်နေလဲ။ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှ လာသုံးရအောင် သူမက ပြည့်တန်ဆာမှ မဟုတ်တာ...

ရှင်ငြိမ်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ တွေးရင်း ပိုရုန်းလိုက်ပေမယ့် သန့်ဇင်လင်းက ရှင်ငြိမ်း လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်ကို သူ့ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပူးချုပ်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ ညအိပ်ဂါဝန်ပါးပါးလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲတင်ပစ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့တော့ မငြင်းတော့နဲ့ ခင်ဗျား..."

"အ့ ... လွှတ် ..."

သူမကို သူ့စိတ်ကြိုက် အသုံးချလို့ရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ။

ရှင်ငြိမ်း ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်းပေါ်ထွက်လာရသည်။ ...

"အွန့်... ဖယ်... လွှတ်ပါလို့ ပြောနေတယ်..."

ရှင်ငြိမ်း နှုတ်မှ အော်ပြီးရုန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းအစုံကို အတင်းအကျပ် ဖိကပ်ပိတ်ဆို့လာလေသည်။ အချစ်တွေ ကြင်နာမှုတွေ တစ်စက်လေးမှ မပါဝင်သော ထိုအနမ်းများက ရမ္မက်ဆန္ဒ သက်သက်ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှင်ငြိမ်း အသက်ရှူရပင် ကြပ်သွားရသည်။ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းကာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူက မျက်နှာကို အတင်းဖိချုပ်ကာ အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်နေတော့သည်။

နမ်းနေရင်း သူ့သွားချွန်ချွန်က ရှင်ငြိမ်း အောက်နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကိုက်ဆွဲလိုက်သဖြင့် သွေးစို့သွားသော နာကျင်မှုနှင့်အတူ ရှင်ငြိမ်း မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သွေးထွက်သွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းက နာလို့ပဲလား။

ဒါမှမဟုတ် သွေးမထွက်တဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာလေးပဲ သေမတက်နာကျင်နေရလို့လား။

သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တစ်ဆင့် မေးရိုး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် လည်တိုင် သွယ်သွယ်လေးဆီသို့ အကြမ်းပတမ်း ဆင်းသက်သွား၏။

"..."

မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ။

သူ့အတွက် ရှင်ငြိမ်းကဘာလဲ။

ရှင်ငြိမ်း မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်ရည်ပူများက ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့ကာ သူ့လက်များက ရှင်ငြိမ်း ညအိပ်ဂါဝန်လေးကို ဆွဲဖြဲပစ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

ရုန်းကန်နေသော ရှင်ငြိမ်း ခြေထောက်များကို သူ့ ခြေထောက်များဖြင့် အတင်းဖိချလိုက်ကာ လှုပ်မရအောင် ချုပ်နှောင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီးဖြစ်သည့် အတွင်းခံလေးကိုပါ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ချိန်တွင် ရှင်ငြိမ်း တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲ တုန်တက်သွားကာ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့လှည့်ထားလိုက်တော့သည်။

မရုန်းနိုင်တော့ဘူး... သူ့အားကို သူမဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်တော့ပါ။

ရှင်ငြိမ်း ရုန်းကန်နေမှုများကို ရပ်လိုက်ပြီး အသက်မဲ့စွာ ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။

သန့်ဇင်လင်းကတော့ သူမ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့လိုအင်ဆန္ဒများကို အတားအဆီးမရှိ ဖြည့်ဆည်းလေတော့သည်။

သူ့ လှုပ်ရှားမှုများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နက်ရှိုင်း ပြင်းထန်လာကာ ရှင်ငြိမ်း ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူများအောက်တွင် လူးလွန့် ကော့တက်သွားရကာ နှုတ်ခမ်းများကို သွေးထွက်မတတ် ကိုက်ထားကာ အသံတစ်ချက်မှ မထွက်အောင် အတင်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် အရက်နံ့ ချွေးနံ့တို့နှင့်အတူ သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံ၊ ညည်းတွားသံများကသာ လွှမ်းမိုးနေကာ ရှင်ငြိမ်း ပါးပြင်ထက်တွင်တော့ မျက်ရည်ပူများက အဆက်မပြတ် စီးကျနေ၏။

သူ့ နှုတ်ခမ်းများက ရှင်ငြိမ်း လည်တိုင် ရင်ဘတ် တစ်လျှောက် အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်ကာ အနီရောင် အမှတ်အသားများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ချန်ရစ်နေလေသည်။

နာတယ်... ရင်ဘတ်ထဲက အရမ်းနာကျင်ရတယ်။ သူက ဟိုမိန်းမဆီက ပြန်လာပြီး အခု ရှင်ငြိမ်းကိုယ်ပေါ်မှာ လာပြီး ဆန္ဒဖြေနေတာပေါ့လေ။ သူမက သူ့အတွက် ဘာလဲ... လိုတဲ့အခါ အလွယ်တကူ သုံးလို့ရတဲ့ ဇနီးဆိုတဲ့ အမည်ခံ အရုပ်လား။

ရှင်ငြိမ်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ သူ့ အသက်ရှူသံများက ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး သူ့ကိုယ်ကြီး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ရှင်ငြိမ်း ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ကာ သူ့ ခါးအောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှုများက အမြင့်ဆုံး အရှိန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ကြီးက ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာလေသည်။ ထိုအချိန်... မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားပြီး သာယာမှု အပြည့်ဖြင့် ညည်းတွားသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ် လာတဲ့ နာမည်တစ်ခုကြောင့်ရှင်ငြိမ်းမှာ နင့်ခနဲ ။

"အင်း... နှောင်း... အာ့... နှောင်း..."

ထိုအသံသည် မကျယ်လောင်လှသော်လည်း ရှင်ငြိမ်း နားထဲတွင်တော့ မိုးကြိုး အချက်တစ်ထောင် ပစ်ချလိုက်သလို ဟိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရကာ အခန်းထဲရှိ လေထုတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှင်ငြိမ်း အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်သွားရသည်။

နှောင်း ...

ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်ပေါ်တွင် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းများဖြင့် မှီတွယ်ကာ အရက်ရှိန်ဖြင့် အိပ်မောကျသွားတော့မည့် ယောကျ်ားကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိ၏။

သူမကိုယ်ပေါ်မှာ နေပြီး... သူမကို အတင်းအကျပ် ရယူနေပြီး... သူ ခေါ်လိုက်တဲ့ နာမည်က နှောင်း တဲ့လား။ အခု သူ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေတာသူမ မဟုတ်ဘူးပဲ အဲ့ဒီမိန်းမပေါ့။

ရှင်ငြိမ်း၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တစစီ ကွဲကြေသွားသလို နာကျင်လွန်းလှသည်။ နှလုံးသားကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရကာ မျက်ဝန်းအိမ်မှ မျက်ရည်များက တားဆီး၍ မရတော့ပဲ နားသယ်စပ်မှတစ်ဆင့် ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ တသွင်သွင် လှိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။

အပိုင်း (၄၃) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn