အပိုင်း (၃၇)

ရှင်ငြိမ်း အိပ်ယာထဲတွင် လိုင်းသုံးနေရင်း နာရီတကြည့်ကြည့်ဖြစ်နေရသည်။

အကြောင်းမှာ သန့်ဇင်လင်းက အခုထိ အိမ်ပြန်မလာသေးသောကြောင့်ပင်။

ညနေက အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်လို့ ဖုန်းဆက်တာပြီး အခုထိပြန်မရောက်သေးပေ။

ရှင်ငြိမ်းပဲ ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်ရမလား။

အဲ့လိုဆိုလည်း ရှုပ်တယ်ဆိုပြီးပြောရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အို... သူမက ဘာကိစ္စ သူ့ကို မျှော်နေရမှာလဲ။ ပြန်မလာလည်း ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် အိပ်ရတာပေါ့

ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ငြင်းခုန်နေစဉ်မှာပင် အခန်းတံခါး ပွင့်လာသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှင်ငြိမ်း ဆတ်ခနဲ ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားရသည်။

အခန်းဝတွင် ရပ်နေသော သန့်ဇင်လင်း ပုံစံက အတော်လေး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ ကုတ်အင်္ကျီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထားပြီး နက်ခ်တိုင်ကလည်း လျော့ရဲကာ အင်္ကျီကြယ်သီး အပေါ်ဆုံးနှစ်လုံးမှာလည်း ပြုတ်နေလေသည်။ အသက်ရှူသံတွေက ပြင်းထန်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးတွေ သီးနေကာ သူက ကုတင်ပေါ်မှ ရှင်ငြိမ်းကို မြင်သည်နှင့် တံခါးကို မှီထားရာမှ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် လျှောက်လာ၏။

" နင် အရက်တွေ အများကြီး သောက်လာတာလား"

ရှင်ငြိမ်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ မေးလိုက်ပေမယ့် သူကဘာမျှပြန်မဖြေပဲ ဆက်လျှောက်လာကာ သူမ အနားရောက်သည်နှင့် ရှင်ငြိမ်း ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အားပြုကာ မှီချလိုက်ပြီး သူမ လည်တိုင်နားသို့ မျက်နှာအပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရာ အရက်နံ့က ရှင်ငြိမ်း နှာခေါင်းထဲသို့ အတိုင်းသား ဝင်ရောက်လာ၏။

"ကျုပ်... ကျုပ်ဆေးမိလာတယ်"

သူ့ အသံက အက်ရှရှနှင့် တုန်ယင်နေကာ ရှင်ငြိမ်း လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် ဝေ့ဝဲနေတဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရသည်။

"ဟင်... ဘာ... ဘာဆေး..."

ရှင်ငြိမ်း အလန့်တကြား မေးလိုက်ရင်း သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

"အွန့်... ပြွတ်စ်..."

ရုတ်တရက် သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံက အတင်းအကြပ် ဖိကပ် နမ်းရှိုက်လာလေတော့သည်။ သူ့ လက်တစ်ဖက်က ရှင်ငြိမ်း နောက်စေ့ကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း ဖိကပ်ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။

ရှင်ငြိမ်းမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့သွားရလောက်အောင် အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။ သူ့ အနမ်းတွေက ကြမ်းတမ်းလွန်းလှ၏။

"အွန့်... ဘာလုပ်... ဖယ်..."

ရှင်ငြိမ်း သတိပြန်ဝင်လာကာ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အတင်း တွန်းထုတ်ရင်း ရုန်းကန်လိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ သန်မာလှသော လက်မောင်းအစုံကြားတွင် သူမ ရုန်းကန်မှုလေးတွေက ဘာမှ အရာမထင်ခဲ့ပေ။

"မရတော့ဘူး... ဟား..."

သန့်ဇင်လင်း အနမ်းများကို ခေတ္တလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသော လေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့စူးရှနေသော မျက်ဝန်းများက ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာလေးကို ရမ္မက်ခိုးများ ရောယှက်ကာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထို့‌နောက် သူမ ခါးလေးကနေ အားပါပါဖြင့် ဆွဲမလိုက်ပြီး ကုတင်အလယ်တည့်တည့်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ အရှိန်ကြောင့် အိခနဲ ဖြစ်သွားသော မွေ့ယာပေါ်တွင် ရှင်ငြိမ်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေမိရင်း သတိဝင်လာရာ ပြာပြာသလဲ ရုန်းထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးက သူမအပေါ်သို့ အုပ်မိုးကာ ဖိချလိုက်ပြီဖြစ်၏။

"နင် ... နင်ဘာလုပ်မလို့လဲ။ "

သူက ရှင်ငြိမ်းအမေးကိုမဖြေပဲ သူ့ရဲ့ အပေါ်အင်္ကျီကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ခိုင်မာတောင့်တင်းလှသော သူ့ရဲ့ ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးနှင့် ကြွက်သားအဖုအထစ်တို့က ပေါ် ထွက်လာ၏။

"သန့်ဇင်လင်း... တော်... တော်တော့ ... နင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ရှင်ငြိမ်းမေးသမျှကိုလည်း ဘာမှပြန်မဖြေပဲ ရီဝေဝေအကြည့်တွေနှင့်အတူ သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွေက ရှင်ငြိမ်း လည်တိုင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

"ပြွတ် ... ပြွတ် "

ရေငတ်နေသလို ရှင်ငြိမ်းလည်တိုင်တစ်လျှောက်ကို အငမ်းမရ ဖိစုပ်နေကာ သူ့လက်တွေက ရှင်ငြိမ်း ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားပစ်နေသည်။ ရှင်ငြိမ်းမှာတော့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည့် အခြေအနေကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောပြွမ်းကာ သူ့ရင်ဘတ်ကို အတင်းတွန်းထားမိ၏။

"အွန်း... ဟင့်အင်း ... သန့် သန့်ဇင်လင်း အာ့ "

လည်တိုင်ကို သွားနှင့် ဖိကိုက်ခံလိုက်ရတာကြောင့်

စူးခနဲဖြစ်သွားရသည်။

"သန့်ဇင်လင်း... နင်... နင် တော်တော့။ မလုပ်နဲ့... အွန့်... "

ရှင်ငြိမ်းထံမှ တားမြသ်သံလေးပင်မဆုံးလိုက် သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ရှင်ငြိမ်းနှုတ်ခမ်းကို ဖိပိတ်လိုက်ပြန်၏။

သူ့ရဲ့ ပြင်းပြလွန်းသော အနမ်းကြမ်းများအောက်တွင် ရှင်ငြိမ်းအသံလေးမှာပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ထို့နောက် သူ့ရင်ဘတ်ကိုတွန်းထားသော ရှင်ငြိမ်းလက်ကလေးကိုလည်း လက်တစ်ဖက်နှင့် ဖမ်းချုပ်ကာ အင်္ကျီမရှိတော့တာကြောင့် အတွင်းခံပါးလေးအောက်မှ ရုန်းကြွပေါ်ထွက်လာသော ဖြူဝင်းဥနေတဲ့ ရင်သားအစုံအား ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကိုင်လိုက်၏။

" အာ့ ... မအောင့်နိုင်တော့ဘူး"

အက်ရှရှအသံဖြင့် ကပ်ပြောရင်း သူမရဲ့ နူးညံ့လှသော ရင်သားအစုံကို အတွင်းခံပေါ်မှနေ၍ အားရပါးရ ဆုပ်နယ်ပစ်လိုက်လျှင် ရှင်ငြိမ်းမှာ ကိုယ်လေး တွန့်လိမ်သွားရ၏။

"အာ့ ... အဟင့် "

အထိအတွေ့ထူးထူးကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ ငိုချင်စိတ်ပင်ပေါက်လာရ၏။

ထိုနှင့်ပင်မဆုံးသေးပဲ နောက်ထပ်ရင်သားတစ်ဖက်ကို သူ့ပါးစပ်ထဲသိုဘ အငမ်းမရ ငုံခဲစို့ယူလိုက်ရာ သူမ ညည်းသံလေးများ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အာ့ ... ဟာ့ အင်း "

"ပြွတ် ပြွတ် "

ရင်သားနှစ်ဖက်ကို တစ်လှည့်စီ ညှစ်လိုက်၊စို့လိုက်နှင့် သူ့စိတ်ကြိုက်ခြယ်လှယ်ပြီး ခဏအကြာတွင် သူ့လက်က အောက်သို့လျောဆင်းသွားကာ ရှင်ငြိမ်း ဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့သည်။

"ဟင့်အင်း ... မလုပ် မလုပ်နဲ့လို့ အာ့ ဟာ့ "

ရှင်ငြိမ်းထံမှ ငြင်းသံလေးထွက်လာလျှင် သူပါးစပ်ထဲက ရှင်ငြိမ်းနို့ဖျားလေးအား သွားနှင့် ကိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ရှင်ငြိမ်းမှာ ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်ပဲ သူပြုသမျှနုနေရကာ သူ့အောက်မှာ ကိုယ်လေးတွန့်လိမ်နေရုံမှလွဲပြီး မလူးသာမလွန့်သာ။

"ပြွတ် ... ပြွတ် "

ရှင်ငြိမ်း နို့တွေကို တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် ကျိန်းစက်ပူထူနေအောင် သူ့စိတ်ကြိုက်စို့လိုက်၊ကိုက်လိုက်လုပ်ပြီးလျှင် အဝတ်အစားမဲ့သွားသော ရှင်ငြိမ်း တစ်ကိုယ်လုံးကို သူ့ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အနှံ့အပြားကို လိုက်လံ နမ်းရှိုက်တော့သည်။

ပေါင်တံဝင်းဝင်းလေးများ၊ ဗိုက်သားချောချောလေးများကို သူ့ လျှာဖျားဖြင့် လှည့်လည်ယက်သပ်နေမှုကြောင့် ရှင်ငြိမ်းမှာ ခါးလေးကို အထက်သို့ ကော့တက်သွားရသည်အထိ ခံစားချက်ပြင်းပြနေရသည်။

"သန့်ဇင်လင်း... အား... အင့်... မလုပ် အာ့ ဟာ့ ... နာတယ် အင့် အာ့ "

ရှင်ငြိမ်း တစ်ခွန်း တားတိုင်း သူက တ်ချက်ကိုက်ကာ အပြစ်ပေးနေ၏။

အခုလည်း သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားရောက်နေတဲ့ ရှင်ငြိမ်း ပေါင်ရင်းလေးကို ဖိကိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် သူမ ပေါင်ကြားထဲသို့ မျက်နှာအပ်ကာ လျှို့ဝှက် နေရာလေးသို့ နမ်းရှိုက်ကာ လျှာနှင့် ထိုးမွှေလိုက်ချိန်တွင် ရှင်ငြိမ်း တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်သွားကာ ကုတင်ခင်းကို လက်သည်းလေးများဖြင့် အတင်း ဆွဲကုတ်ထားမိတော့သည်။

"အာ့ ... ဘာတွေလုပ် ... အဟင့် အင့် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ... အာ့ "

အတွင်းထဲသို့ လျှာဖျားနှင့်ထိုးမွှေလိုက် ထိပ်အစိလေးအား လျက်လိုက်နှင့် သူမစိတ်မပါပါအောင် ထိုးဆွနေလေသည်။

သူ့လက်ကလည်း သူမနို့လေးတွေတစ်လှည့် ပေါင်တံလေးတွေတစ်လှည့် ပွတ်သပ်နေကာ မိန်းမကိုယ်လေးဆီသို့ရောက်လာပြီး ဖြဲကာ သူ့လက်သုံးချောင်းအား ထိုးထည့်လိုက်၏။

တစ်ချောင်းချင်းသွားချင်ပေမယ့် သူမရတော့ပါ။

အောက်က သူ့အကောင်ကို တော်တော်ပူထူကာ တင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူ့အရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ သူ့ပြုစုမှုကြောင့် အရည်လေးတွေစို့လာတဲ့ ပန်းသွေးရောင်လက်လက်ထနေတဲ့ သူမတွင်းလေးထဲသို့ ထိုးသွင်းချင်နေပြီဖြစ်၏။

သူ သူမအား စိတ်ရှိလက်ရှိ *ိုးချင်နေပြီ။

ထို့ကြောင့် လက်သုံးချောင်းနဲ့ အစပျိုးလိုက်လျှင် စူးရှနေတဲ့ သူမအော်သံလေးထွက်လာလေသည်။

"အား ...နာတယ် အား အာ့ "

ပါကင်ဆိုတာ သိနေပေမယ့် အခုက တော်တော်လေးကို ကျဉ်းကြပ်နေခြင်းပင်။

လက်သုံးချောင်းကို တော်တော်ကြပ်နေကာ သူ့မှာ မနည်းရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရသည်။

ကြီးမားတုတ်ခိုင်လွန်းတဲ့ သူ့အတံရှည်ကြီးသာ ဝင်လိုက်ရရင်တော့ တော်တေယ်အီစိမ့်နေမှာပင်။

"အား ... အာ့ အာ့ နာတယ် အင့် အဟင့် မလုပ် မလုပ် ... အာ့ "

သူမ တားမြစ်သံကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပဲ သန့်ဇင်လင်း လက်သုံးချောင်းကို ခပ်သွက်သွက်ထိုးသွင်းလှုပ်ရှားကာ ထုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမ ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ အတင်းဖြဲကားလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မာန်ဖီနေသော အရာကြီးဖြင့် သူမ တွင်းဝသို့ တေ့သွင်းလိုက်လေသည်။

"အား... နာတယ်... ထုတ်... ထုတ်ပေး... ဟင့်..."

ရှင်ငြိမ်း မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်ဥလေးများ ဝေ့တက်လာကာ သန့်ဇင်လင်း ကျောပြင်ကြီးကို လက်သည်းများဖြင့် ခြစ်ကုတ်ထားမိသည်။ သန့်ဇင်လင်းက သူမ နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် နှုတ်ခမ်းချင်း ဖိကပ်နမ်းရှိုက်ပေးရင်း ခါးကို ခေတ္တမျှ ငြိမ်ထားပေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာမှ ခါးကိုကြွကာ စည်းချက်မှန်မှန် အသွင်းအထုတ်လုပ်၏။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေကာ သန့်ဇင်လင်း သူမ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တဖြည်းဖြည်းအားပါလာကာ ပြင်းထန်သော ဆောင့်ချက်များဖြင့် မနားတမ်း ကျုံးမွှေနေတော့သည်။ ရှင်ငြိမ်း ရင်သားအစုံမှာလည်း သူ့ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် တုန်ခါနေကာ သန့်ဇင်လင်းက ထိုရင်သားများကို ပြန်လည် ငုံခဲစို့ယူရင်း *ိိုးဆောင့်မှုများကို ပို၍ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"အင့်... အား... ကောင်း... ကောင်းတယ်... မိန်းမ

.. အား... ရှစ် "

သန့်ဇင်လင်း သူမ တင်ပါးအိအိလေးများကို လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်ဖိချေရင်း အဆုံးထိ မြုပ်ဝင်အောင် ဖိသွင်းပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချီပြီး တစ်ချီ... သူ့အားတွေက မကုန်နိုင်ပဲ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသလိုပင်။

ရှင်ငြိမ်းမှာ နာကျင်မှုနှင့်အတူ လူက ပျော့ခွေလာရ၏။

သူ့ဆေးရှိန်က ဘယ်အချိန်မှများပြေမှာလဲ။

သန့်ဇင်လင်းကတော့ သူမ နားရွက်ဖျားလေးကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ပြီး ပြုံးရင်း နောက်ဆုံး ပြင်းထန်သော ဆောင့်ချက်အချို့နှင့်အတူ သူ့*ီးထဲက ထွက်လာတဲ့ အချစ်ရည်ကြည်များကို သူမ ကိုယ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။

"အား ..."

အပိုင်း (၃၈) ဆက်ရန် ...

Author -Anna Lynn