💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛
🔞🔞🔞
"ဒီမှာ ကိုယ့်အချောင်းကို ကလေးမ ပူစီလေးထဲ သွင်းလိုက် "
"အို "
လူကြီးရဲ့ အပြောရဲရဲကြီးကြောင့် ရှင်းသန့်မျက်နှာလေး နွေးခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။
ထိုအခါ လူကြီး ရှင်းသန့်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ပြန်တာကြောင့် အမြင်ကတ်ကတ်နှင့် မျက်စောင်းထိုးပေးလိုက်သည်။
"ဟား ဟား နဂါးမလေးကလည်းကွာ မျက်စောင်းပဲစွတ်ထိုးနေတော့တာပဲ။ ဒီမှာ ပြာကျတော့မယ်။ "
"အမြင်ကတ်လို့ "
"ကိုယ်လည်း ဘာမျှမလုပ်မိပါဘူး။"
တကယ်သူဘာမျှ မလုပ်သလိုပုံစံနဲ့ ဖြူစင်သူကြီးလိုလုပ်နေတဲ့ လူကြီးက အမြင်ကတ်စရာပင်။
"သွင်းတော့လေ ကိုယ်တအားလိုချင်နေပြီ"
"ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲလို့
ခုနကတုန်းက တစ်ခါပြီးထားပြီကို "
"မတူဘူးလေကွာ။
ဒီမှာ ပြန်တင်းလာပြန်ပြီဗျ "
"အတော်ဖြစ်နေတာ "
အခုမှပြီးထားတာကို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ လူကြီးအား ရှင်းသန့် မျက်စောင်းထပ်ထိုးလိုက်ကာ သူ့အလိုကျ တင်ပါးကိုကြွလျှက်
လူကြီးအရာမှာ တေ့လိုက်၏။
"အင်း ဟုတ်တယ် သွင်းလိုက် "
တအားတက်ကြွနေတဲ့ လူကြီးအား ရှင်းသန့် လှမ်းကြည့်ကာ မရဲတရဲလေးထိုင်ချလိုက်လျှင် ခုနက ပြီးထားတာကြောင့်
ကောင်းကောင်းဝင်ပေမယ့် အသည်းခိုက်မတတ်တော့ နာကျင်သွားရလေသည်။
"အား ..."
ရှင်းသန့် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ ညဉ်းလိုက်ပြီး သွင်းထားလျှက်နှင့် လူကြီးပေါ်ထိုင်ချလိုက်သည်။
အတန်ကြာတဲ့အထိ ရှင်းသန့်က ထိုင်နေလျှင် သီဟက လှုပ်ရှားလာတော့သည်။
သူမတွင်းထဲရောက်နေတဲ့ သူ့အကောင်အား အောက်ကနေ အနည်းငယ်ပင့်ဆောင့်လိုက်ကာ ...
"ကလေးမ အဲ့တိုင်းကြီး ထိုင်မနေနဲ့လေ။
လှုပ်ဦးလေ။ "
"ဟင့် ... နာတယ်။"
"အင်းပါ အစမို့ပါနော်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းကြွပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်နော်။ "
"အင်း "
ရှင်းသန့် ခေါင်းလေးညိတ်ကာ လူကြီးပြောတဲ့အတိုင်းကိုယ်ကို
ဖြည်းဖြည်းချင်းကြွကာ ပြန်ထိုင်ချလိုက်လျှင် လူကြီး အတံကြီးက
ရှည်လျှားလွန်းတာကြောင့် သားအိမ်ထိ ထိုးဖောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ရှင်းသန့် မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားရပြီး လူကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေမှေးကာ ဖီးလ်အပြည့်နဲ့ ညဉ်းနေတာကြောင့်
ရှင်းသန့် ထိုပုံစံအတိုင်းလေး နောက်တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားပေးလိုက်သည်။
"အား ... ရှစ် ကောင်းတယ် "
လူကြီးက ကောင်းနေပေမယ့် ရှင်းသန့်ကတော့ အခုပုံစံနှင့် သိပ်အသားမကျသေးပဲ တစ်ချက်ထိုင်ချလိုက်တိုင်း တစ်ခါ အောင့်မျက်သွားရတော့သည်။
"အား ... ရှစ် ကောင်းတယ် ကလေးမ နည်းနည်းလောက် မြန်ပေးပါလား။ "
ပါးစပ်ကလည်းပြောသလို လက်ကလည်း ရှင်းသန့် တင်ပါးအား ထိန်းကိုင်လာလေသည်။
ပြီးလျှင် ရှင်းသန့် လှုပ်ရှားတိုင်း သူ့လက်ကလည်း လိုက်၍ လှုပ်ရှားလေသည်။
အရှိန်က တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြန်လာတော့ နည်းနည်းကိတ်တဲ့
ရှင်းသန့် ရင်သားစိုင်နှစ်လုံးကလည်း လှုပ်ခတ်နေတော့သည်။
"အား ... အာ့ အာ့ နာတယ် "
ရှင်းသန့်က မခံနိုင်စွာအော်ညဉ်း၍ ရပ်ဖို့လုပ်လျှင်
သီဟက သူမ တင်သားအား ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်ကနေ
ဆောင့်သွင်းလေသည်။
"အား အာ့ အာ့ "
တင်သားကိုလည်း ကိုင်ပြီးဆောင့်သလို အောက်နေလည်း သူ့အရာကြီးနှင့် ဆောင့်သွင်းနေတာကြောင့် နစ်ဝင်သထက်ဝင်တော့သည်။
ဒီအချစ်ခရီးကြမ်းကြမ်းက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမည်မသိ။
_________________
"ကဲ... နိုင်ငံခြား တန်းပြန်ပါတော့မယ်ဆိုတဲ့ကောင်က
မယားနဲ့လည်း ပြန်အဆင်ပြေရော မြန်မာပြည်က မခွာနိုင်ဖြစ်သွားပြီလား။"
သီဟသူငယ်ချင်းက ခပ်နောက်နောက်ဆိုလိုက်လျှင်
သီဟကတော့ ပြုံးပြုံးကြီးနှင့် ဘာမျှ ပြန်မပြောပဲနေနေ၏။
"ပြန်မပေါင်းကြသေးဘူးလား မင်းတို့က
ဘာလဲ ကလေးကို စိတ်ကောက်မပြေသေးလို့လား။
စိတ်ကောက်မပြေသေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။
ဟိုက ချော့မှန်းသိလို့ လုပ်ပြနေတာမလား။"
"မဟုတ်ပါဘူးကွာ။
ငါက ပြန်ပေါင်းချင်နေပြီကွ။
ကလေးမက သူ့အမေကို ကြောက်လို့တဲ့။ "
"အဲ့တော့ မင်းဘူနေတယ်ပေါ့ "
"နည်းနည်း "
ပြီတီတီမျက်နှာကြီးနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်လျှင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက
နှုတ်ခမ်းကြီးမဲ့ကာ ...
"ဟာ ... ရုပ်ကြီးကလည်းကွာ ငါသိနေတယ်နော် "
"သိရင်သိသလိုနေကွာ "
"အေးပါ။
တော်ကြာ ပြန်မပေါင်းရသေးပဲ ဗိုက်ထွက်လာဦးမယ်။ "
"ဟုတ်သားပဲ။
အဲ့တာ ငါမစဉ်းစားမိဘူး။ "
"မွှန်နေတာကို။"
"အဟင်း ... ကလေးမကို မေးကြည့်ရမယ်။
ရှိနေလည်းကောင်းတာပဲ အဲ့ဒါဆို ကလေးမလည်း ငြင်းလို့မရတော့ဘူး။ တစ်ခါတည်း ပြန်ပေါင်းလို့ရပြီ။ "
"တော်တော်ဖြစ်နေတာ။
ကြည့်ရတာ မင်းနည်းနည်းမှ မမူလိုက်ဘူးမလား။
ဟိုက ပြန်ချစ်ကြမယ်ဆိုတာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တာပဲမလား။ "
"အင်း ... မူစရာလားကွ။
ကလေးမ ပြန်ချစ်လာဖို့ ငါဘယ်လောက်မျှော်လင့်ခဲ့ရတာလဲ
မင်းလည်းသိရဲ့သားနဲ့။
ကလေးမက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးကွ။
ငါ့ကို တော်တော်ချစ်တာ။ "
"အေးပါ အေးပါ။
တစ်ခါတည်း ကလေးတန်းယူပစ်ကွာ။
ကလေးရှိနေတော့ ကွဲဖို့ ကွာဖို့လည်း မလွယ်တော့ဘူး။ "
"ဟ ... မရှိလည်း မကွဲဘူးကွ။
ဒါပေမယ့် ကလေးကတော့ ယူမှာ။ "
"အေး ... ယူမှလည်းရမှာလေ။
မင်းက အိုနေပြီကို "
"*ီး အို "
"ဟား ဟား ဟား ... မိန်းမ ငယ်ငယ်လေးယူထားပြီး
ငါ့ကောင်ကြီးက မစွမ်းတော့လို့ မဖြစ်ဘူးနော် "
"အချိန်မရွေး တက်ကြွတုန်းပဲ "
"ဟား ဟား အေးပါကွာ "
_____________
"သမီးရေ ထမင်းစားမယ်လေ။ "
"ရှင်းသန့် မစားသေးဘူးမေမေ "
"ဟဲ့ ... မနက်ကလည်း မနက်စာမစားထားဘူးမလား။
ဒါကို ဗိုက်မဆာသေးဘူးလား။ "
"ဟုတ် မေမေ
ရှင်းသန့် တစ်မျိုးကြီး နေလို့မကောင်းလို့ "
"ဟဲ့ ... ဖျားတာလား။ "
"ကိုယ်တော့မပူပါဘူး။ "
"ဆေးခန်းသွားလေ။
နေဦး ညဉ်းအဖေပြန်လာရင်း ဆေးခန်းပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"
"ရပါတယ် မေမေရဲ့ "
"အမယ်လေး ... ရောဂါကို မွေးမထားနဲ့အေ့
ထမင်းမစားချင်ရင် ဘာစားချင်လဲ။
ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ "
"ရပြီမေမေ။
ရှင်းသန့် လမ်းထိပ်ထွက်ပြီး စားချင်တာလေးသွားစားတော့မယ်။"
" ဖျားတာဆို မတည့်တာတွေ မစားခဲ့နဲ့နော် "
"ဟုတ်ကဲ့ "
"အေးအေး ... ညဉ်းအဖေကလည်း အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။"
"လာမှာပါ မေမေရဲ့။
အဲ့ဒါဆို ရှင်းသန့်သွားလိုက်ဦးမယ်နော် မေမေ။
မေမေ့အတွက် ဘာဝယ်ပေးခဲ့ရဦးမလဲ။ "
"ဘာမှမဝယ်ခဲ့တော့နဲ့ ထမင်းစားတော့မှာ။"
"ဟုတ် "
မေမေ့အား နှုတ်ဆက်ကာ ရှင်းသန့်အိမ်ထဲမှ ထွက်ခဲ့လိုက်ပြီး
လမ်းထိပ်မသွားပဲ လူကြီးဆီကိုသာ ရောက်လာခဲ့၏။
အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း ရေချိုးခန်းထဲကနေ ပုဆိုးတိုတိုနှင့်
ရေစက်လက်နှင့် ခေါင်းအား သပတ်နှင့်သုတ်ကာ ထွက်လာတဲ့
လူကြီးကို မြင်လိုက်ပြီး ရှင်းသန့် ချက်ချင်းပြေးဖက်ကာ
ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်လိုက်လေသည်။
"လူကြီး "
ရေသီးရေပေါက်လေးတွေ ခိုတွဲနေသေးတဲ့ လူကြီး ရင်ဘတ်အေးအေးကြီးမှ ရင်ခုန်သံတွေကို အတိုင်းသားကြားနေရ၏။
"ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ် "
ရေချိုးဆပ်ပြာနံ့သင်းသင်းလေးကလည်း နှဖျားဝသို့ စီးဝင်လာလျှင်
လူကြီးအား ပိုတိုးလို့ဖက်ကာ ရင်ဘတ်ကျယ်ကျယ်ကြီးအား လိုက်လံနမ်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထိုအခါ လူကြီးကိုယ်ကြီးတွန့်လိမ်လာကာ ရယ်သံစွက်နေတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာ၏။
"အာ့ ဟ့ ... ယားတယ် "
"ဟီး လူကြီးဆီက မွှေးလို့ "
ရှင်းသန့် လူကြီးခါးအားဖက်ထားလျှက်နှင့် ရှင်းသန့်ထက် အရပ်အများကြီးပိုရှည်တဲ့ လူကြီးမျက်နှာအား ခေါင်းကိုမော့ကာကြည့်လျှက် အကြည့်ချင်းဆုံကာ ပြောလိုက်လျှင် လူကြီးက ရှင်းသန့် နဖူးပြင်အား ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လာ၏။
"မွ "
လူကြီးရဲ့အနမ်းအောက်တွင် ရှင်းသန့် ရင်တွေတလှပ်လှပ်လှိုက်ခုန်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင်းစွန်းလေးကလည်း ကွေးညွတ်သွား၏။
အခုတလော ဘာဖြစ်နေလည်းမသိပါ။
လူကြီးနားမှာပဲ တချိန်လုံးကပ်နေချင်နေ၏။
အပိုင်း (၃၇) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）