အပိုင်း(၃၉)

သူနှင့် လက်ထပ်ပြီးတာ တစ်ပတ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။

ထုံးစံအတိုင်း မိုးလင်းသည်နှင့် ယမုံ ပန်းဆိုင်ကိုပဲ တန်းသွားမိသည်။ ဒေါ်ခင်မာလာက မနက်စာ အတူစားဖို့ ပြင်ဆင်ပေးတတ်သော်လည်း ယမုံ အမြဲ ရှောင်ထွက်ခဲ့သည်။ ဆိုင်ရောက်မှသာ တစ်ယောက်တည်း စားဖြစ်တာက များသည်။ အမှန်တော့ သူ့မျက်နှာကို မမြင်ချင်သလို၊ ယမုံ့ကို ဆွေးမြေ့စွာ စိုက်ကြည့်တတ်သည့် သူ့မျက်လုံးတွေကို ရင်မဆိုင်ချင်၍ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် အတိတ်က ဒဏ်ရာဟောင်းက ပေါ်ပေါ်လာတတ်စမြဲ။ ယမုံ့ပန်းဆိုင်ရှေ့ကို စနိုးနှင့်အတူ လက်တွဲဝင်လာပြီး 'ဒါ စနိုးရဲ့ လက်ထပ်မယ့် ချစ်သူ' ဟု မိတ်ဆက်ခဲ့သည့် ထိုနေ့က စကားသံက နှလုံးသားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပင်။ ထိုဒဏ်ရာကို အလူးအလဲခံစားရင်း တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို ယမုံ မေ့ပစ်၍ မရနိုင်သေး။

ညဘက်ဆိုလျှင်လည်း ယမုံ အိပ်ပျော်သွားသည့်တိုင် သူက အခန်းထဲ ချက်ချင်း ဝင်မလာတတ်ပါ။ အခုလည်း မိုးလင်း၍ အိပ်ရာနိုးတော့ အခန်းထဲတွင် သူ့အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရ။

ယမုံ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ ဒီနေ့ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုအတွက် ပန်းအလှဆင်ဖို့ လက်ခံထားတာရှိ၍ ဆိုင်ကို စောစောသွားပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။

🌷🌷🌷🌷

ရေမိုးချိုး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ယမုံ လှေကားအတိုင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာတွင် အတူထိုင်နေသည့် ဒေါ်ခင်မာလာနှင့် ခမ်းနားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယမုံ့ခြေလှမ်းတို့ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ယမုံ ဆင်းလာသည်ကို မြင်တော့ ဒေါ်ခင်မာလာက လှမ်းပြုံးပြရင်း—

"သမီး ဆင်းလာပြီလား၊ အန်တီ မုန့်ဟင်းခါးချက်ထားလို့ အတူစားရအောင် စောင့်နေတာ"

"ရှင်..."

နေ့တိုင်း ရှောင်ဖယ်နေမိသဖြင့် ယနေ့တော့ လူကြီးမျက်နှာကို အားနာစိတ်က ပိုသွားရသည်။ ဒေါ်ခင်မာလာ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့သဖြင့် ယမုံ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ ထမင်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခမ်းနား၏ ရင်ထဲ၌ လှိုက်ခနဲ ကြိတ်မှိတ်ဝမ်းသာသွားရသည်။ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ယမုံ အနေခက်မည်ဆိုးသဖြင့် သူ့ဘက်က အတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်တိုင်းကျ နေပေးခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့်လည်း ယမုံ သတိမထားမိခင်၊ သူမ အိပ်မောကျလောက်မည့် ညဉ့်နက်အချိန်မှသာ ခမ်းနား အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာခဲ့စမြဲ။ ကုတင်ထက်တွင် အိပ်မောကျနေသည့် ယမုံ့မျက်နှာလေးကို မီးရောင်ခပ်မှိန်မှိန်ကြားမှ Ngေးမောကြည့်ရသည်မှာ သူ အမြတ်နိုးဆုံး အချိန်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ မထိရက်မကိုင်ရက်စရာ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုလို ဂရုတစိုက်ရှိလှသည့် မြတ်နိုးစိတ်တို့ကြောင့် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကိုပင် မနမ်းရက်ဘဲ၊ ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ဖြင့် နဖူးပြင်လေးထက်သာ ထိခတ်ရုံမျှ ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်မိခဲ့သည်ကို ယမုံ ဘယ်သောအခါမှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"အေးသူဇာ... ယမုံ့ကို မုန့်ဟင်းခါး ထည့်ပေးလိုက်ပါဦး သမီး"

"ဟုတ်ကဲ့ မေမေကြီး"

အေးသူဇာက ယမုံ့ပန်းကန်ထဲသို့ မုန့်ဟင်းခါး ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ခမ်းနားက ယမုံ မုန့်ဟင်းခါးထဲ အီကြာကွေးထည့်စားရတာ ကြိုက်တတ်မှန်း မှတ်မိနေသေးသဖြင့် အီကြာကွေးတစ်ချောင်းကို ညှပ်၍ ထည့်ပေးမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယမုံ့မျက်ခုံးတန်းလေးများ တွန့်ချိုးသွားသည်ကို ခမ်းနား မြင်လိုက်ရသည်။

သူ အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်ကို ယမုံ စိတ်ထဲက တွန့်ဆုတ်သွားပုံရသည်။ ဇွန်းကို ကိုင်ထားရင်း မစားတော့ဘဲ ထားခဲ့ရန် တွေဝေသွားသော်လည်း၊ ဘေးတွင် ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေသည့် ဒေါ်ခင်မာလာကြောင့်သာ ယမုံ စိတ်ကို ကြိတ်မှိတ်ထိန်းချုပ်ကာ မုန့်ဟင်းခါးကို ခေါင်းငုံ့၍သာ ဆက်စားနေမိတော့သည်။

မနက်စာ စားပြီးသည်နှင့် ယမုံ ဆိုင်သို့သွားရန် ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှ ထလိုက်ပြီး ဒေါ်ခင်မာလာကို ကြည့်ကာ—

"အန်တီ... ယမုံ ဒီနေ့ ဆိုင်မှာ အလုပ်ကိစ္စရှိလို့ စောစောသွားရမှာမို့ အန်တီတို့ စစားပြီးတဲ့အထိ ထိုင်မစောင့်တော့ဘူးနော်"

ဒေါ်ခင်မာလာက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ရတယ်လေ သမီးရဲ့၊ အလုပ်ကိစ္စရှိနေတာပဲ။ အန်တီတို့ပြီးတဲ့အထိ စောင့်မနေနဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ၊ ဒါဆို ယမုံ သွားတော့မယ်"

ယမုံ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကားသော့ကိုကိုင်ကာ အိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ထိုသည်ကို မြင်တော့ ခမ်းနား ယမုံ့နောက်ကနေ ခပ်မြန်မြန် လိုက်လာခဲ့ပြီး အနားရောက်တော့—

"ယမုံ... ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ"

သူမကျောပြင်နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခမ်းနား၏ အသံကြောင့် ကားတံခါးဖွင့်မည့် ယမုံ့လက်တို့ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မလိုပါဘူး"

ယမုံ့ထံမှ ခပ်ပျက်ပျက် စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာပြီး ခမ်းနားကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ကားထဲဝင်ကာ မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ခမ်းနားမှာတော့ ထွက်ခွာသွားသည့် ယမုံ့ကားလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ဆံပင်တွေထဲ လက်ချောင်းများ ထိုးဖွလိုက်မိသည်။ သူမအပေါ် ဘယ်လိုမှ အပြစ်မမြင်ရက်သည်မို့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို နှုတ်ခမ်းဖျားက အပြုံးတစ်ခုဖြင့်သာ ဖုံးကွယ်လိုက်ရသည်။

ခမ်းနားလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ ကားပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ ယမုံ့ကားနောက်ကနေ ခပ်ခွာခွာလေး လိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။ အမှန်တော့ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါ။ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ယမုံ့ကို သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး မလိုက်ပို့ရသည့်တိုင်အောင်၊ သူမ ပန်းဆိုင်သို့ ဘေးကင်းကင်းဖြင့် ရောက်သွားသည်အထိ နောက်ကနေ အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် လိုက်ပို့ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

🌷🌷🌷🌷🌷

ယမုံ ကားကို ပန်းဆိုင်ရှေ့၌ သပ်ရပ်စွာ ထိုးရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဆိုင်အတွင်း၌ လွင်ပြင်မုန်းနှင့်အတူ ထိုင်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းတို့ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမနှင့် လွင်ပြင်မုန်းသည် ဘာမှမပတ်သက်တော့သည့်အတွက် ယမုံ စိတ်လိပ်ပြာလုံစွာဖြင့် ပုံမှန်ခြေလှမ်းများအတိုင်း ဆိုင်ထဲသို့ အေးအေးလူလူ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။

ယမုံ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွင်ပြင်မုန်းက မျက်နှာတွင် မချိပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက်—

"ယမုံ... ရောက်လာပြီလား"

ယမုံက ခေါင်းတစ်ချက်သာ ငြိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆိုဖာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လွင်ပြင်မုန်းကပဲ စကားစကို ဆက်ပြောသည်။

"ယမုံ... လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာ ကြားတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

အပြုံးအရယ်မရှိဘဲ ขပ်အေးအေးသာ တုံ့ပြန်သည့် ယမုံ့ကိုကြည့်ကာ လွင်ပြင်မုန်း ရင်ထဲ ဆစ်ကနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ထို့နောက် သူနှင့်အတူပါလာသည့် အမျိုးသားကို ညွှန်ပြရင်း စကားဆက်သည်။

"ဒါက ကိုယ့်မိတ်ဆွေ မိုးစည်သူ တဲ့။ သူက သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပန်းအလှဆင်ဖို့ ယမုံ့ဆီမှာပဲ အပ်ချင်တယ်ဆိုလို့ ကိုယ်ကပဲ လမ်းကြုံ လိုက်ပို့ပေးတာ"

ယမုံ့ဘက်ကတော့ လွင်ပြင်မုန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာခံစားချက်မျှ မရှိတော့သဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်းသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားကို လိုရင်းသို့ တန်းရောက်အောင် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ပွဲအတွက် ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ပြင်ဆင်ချင်လဲဆိုတာ ပြောလို့ရပါပြီရှင့်"

ယမုံက အလုပ်ကိစ္စကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး စကားစပြောနေသော်လည်း လွင်ပြင်မုန်း၏ အကြည့်တို့က ယမုံ့ထံမှ မခွာနိုင်သေး။ အမှန်တော့ ယမုံတစ်ယောက် AYA Group ရဲ့ CEO ဖြစ်သူ ခမ်းနားသွင်ပြင် နှင့် ရုတ်တရက် လက်ထပ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရစဉ်က လွင်ပြင်မုန်း အစက အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသည့် အသိုင်းအဝိုင်းအချို့ထံမှ ထိုလက်ထပ်ပွဲ၏ နောက်ကွယ်က ပတ်သက်မှု အကြောင်းအရင်းအချို့ကို ကြားသိလိုက်ရသည်။ သာမန်အခြေအနေမျိုးမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို အခြေခံပြီး ဖြစ်လာသည့် လက်ထပ်ပွဲမှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လွင်ပြင်မုန်း၏ ရင်ထဲ၌ မီးခဲပြာဖုံး မျှော်လင့်ချက်တို့က ပြန်လည်တောက်လောင်လာရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ယမုံ့ကို ဘယ်လိုမှ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ပစ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါ။ အခွင့်အခါတစ်ခုခု ရှိနေဦးမည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေရင်း ယမုံ့ကို ပြန်ရဖို့ တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။