တောင်ပေါ်သားလေးရဲ့ရင်ခုန်သံ
“အ့ မောင် ဖြေးဖြေးနော်”
“အင်း”
ခေါင်းငြိမ့်ပြီးသာ အင်းလို့ ပြောနေတာ အရှိန်တင်ကာ ခွန်းညီမလေးထဲ ဝင်လာတာက မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး
“အာ့ မောင် အ့ “
သူ့နာမည်လေးကို နာကျင်မှုတွေနဲ့ အော်ငြီးတိုင်း ဂုဏ်ယူသလို ပြုံးနေတဲ့ မောင်မျက်နှာက မုန်းစရာ ကောင်းလွန်းလို့
“မကို အရမ်းချစ်တယ်”
“အ့ ဖြေးဦး”
“နိုး ချစ်တယ် တစ်ခါပြောပြီး ဒီလိုမျိုးလေး တစ်ခါ အင့်……ဆော၊င့်ထ၊ည့်ချင်တာ”
“အ့ မောင်ရေ”
“တစ်ညလုံး ဒီလိုလေးဘဲ သွားကြမလား”
“မောင်နော်”
“မကို အချစ်တွေဘဲ ပေးချင်လို့လေ”
“မလိုချင်ဘူး အ့ မောင်”
“အရမ်းချစ်တယ် မရယ်”
မောင် က ဘာကို မှိန်းမှော သွားမှန်းမသိပေမယ့် ခွန်းထဲကို အရှိန်တွေ အရမ်းပြ၊င်းကာ ဝင်ရော၊က်ပြီး
ခွန်း နှုတ်ခမ်းတွေကိုလည်း စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်နေပြန်သည်။
“အွန့် အ့ မောင် ရေ”
“အာ့ မရယ်”
“မောင် အ့ ဖြေပါဦးဆိုကွာ”
ဖြေးပါဦးလို့ တောင်းဆိုလေ အစွ၊န်းထိ ထု၊တ်ပြီး အားပြ၊င်းပြ၊င်းနဲ့ သွ၊င်းလို၊က်တို၊င်း
အိ၊ပ်ယာခင်းတွေ ကြေမွနေတဲ့ အထိ ဆွဲချေမိကာ ခွန်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့အသာ:ချ၊င်းရို၊က်သံ အော်ဟ၊စ်
သံတွေကလည်း
အခန်းတစ်ခုလုံး ဆူညံနေသလို အခန်းသာအသံမလုံခဲ့ရင် အပြင်တွေထိ ကြားနေရမှာတော့အမှန်
မောင်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက နေ့လည် ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့မှ ပြီးဆုံးကာ
“မ ဗိုက်ဆာနေပြီလား”
“ဘယ်လိုထင်လို့လဲ”
ခွန်း စိတ်ဆိုးကာ တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားပြန်တော့ ခွန်း ကို ခါးကနေ ဆွဲဖက်ကာ
“အ့ နာတယ်”
“ဟင် ခိုင်းမိထားလို့လား”
“စိုင်းနွန်းခမ်း မင်းဆိုးထားတာ မင်းသိပေါ့”
“တောင်းပန်ပါတယ် မမရယ် မောင် များသွားတယ်”
“ဖယ်ပါ လာမထိနဲ့”
မောင်က တကယ် ကလေးတစ်ယောက်လိုဘဲ ခွန်းရဲ့ ပါးလေးကို သူ့ပါးလေးနဲ့ ကပ်လိုက် ကျောလေးတွေကို နမ်းလိုက်နဲ့ အငြိမ်ကို မနေတာ
“မ ဗိုက်ဆာပြီဆို မောင်တို့ တစ်ခုခု သွားစားကြစို့”
“တော်ပြီ”
“လာပါ မရယ် ဗိုက်အောင့်လိမ့်မယ် ထ လိမ္မာတယ်”
“တော်ပါပြီဆို”
“အဲ့တာဆို အခန်းထဲ လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”
“ရမလား”
ထိုအခါမှ စောင်ပုံထဲကနေ ကောက်ကနဲ့ထ ထိုင်လိုက်ကာ
“အကျီ လဲလိုက်ဦးမယ် မင်းအရင် အောက်ဆင်းနှင့်”
“တူတူ သွားမယ်လေ”
“မသွားပါဘူး”
“ဘာလို့လဲ ရှက်လို့လား”
ငြိမ်သွားတဲ့ ခွန်းရဲ့အမူအယာကြောင့် တကယ်ရှက်လို့ တူတူ မဆင်းရဲဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်တာမို့
“ဘယ်သူက ကျွန်တော့် ကောင်မလေးကို ထိရဲမှာလား”
“မင်းကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ”
“မမပေါ့ အခြားသူရှိပါဦးမလား”
“အဖြေလဲ မပေးမိပါဘူး ဇွတ်ကောင်မလေးနေတာ”
“ဒါမှန်းသိ ခနထဲက အကြမ်းနည်းနဲ့တစ်ခါတည်း တောင်းလိုက်ပါတယ် အဟက်”
“အရှက်ကို မရှိဘူး”
“ကျွန်တော်က မနဲ့မို့ မရှက်မရှိတော့တာ ချစ်တယ်မရယ် အရမ်းကိုချစ်တယ် ကျွန်တော့်အတွက် မရှိမဖြစ်လို ဖြစ်နေပြီ”
စကားတက်တိုင်းလျှောက်ပြောမနေတဲ့ စိုင်းကို မျက်စောင်းလှလှလေးထိုးလိုက်တော့
ခွန်းပါးလေးကို စိုင်း လှန်းနမ်းလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်တူတူ မနက်စာ ဆင်းစားတော့သည်။
************
စိုင်းဆိုတဲ့ တောင်ပေါ်သားလေးနဲ့ အချိန်ကုန်ရင်း
နှလုံးသားကို ဇွတ် အတင်းခိုးယူနေတဲ့ ကောင်လေးကြောင့် အဖြေပြန်ပေးခဲ့ရသည်။
ဘာလိုလိုနဲ့ ပြန်ရမယ့် နေ့ကို ရောက်လာတော့
“မောင် ပြောတော့ မန်းလေးကို တူတူပြန်မှာဆို”
“ပထမ တူတုပြန်မလို့ဘဲ မရယ် ဒီမှာ ဝိုင်ခြံက လုပ်ငန်းကိစ္စလေးရှိလို့”
“မောင်ကလည်းကွာ…..”
ခွန်းက အသက်ကြီးပြီး မရင့်ကျက်ဘူး အတ္တကြီးသလိုဖြစ်သွားနိုင်ပေမယ့်
မောင်နဲ့နေရတဲ့အချိန်တိုင်း ခွန်းအရမ်းပျော်တယ် ပိုဆိုးတာက မခွဲနိုင်တော့တာဘဲ
“ဒီက ကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ မောင် အမြန်လိုက်လာမှာပါ”
“မစောင့်နိုင်ဘူး မောင်နဲ့မခွဲနိုင်ဘူး”
“အရမ်းမကြာပါဘူး မရယ် ရက်ပိုင်းဘဲ”
မောင်ပြောတဲ့ ရက်ပိုင်းဆိုတဲ့ စကားကို ရုံပြီး မန္တလေးကို ခွန်း မောင်နဲ့ခွဲပြီး ပြန်လာခဲ့တာ တစ်ရက်မှ အဆက်သွယ်မပြတ်ခဲ့
ဒါပေမယ့် မောင်ပြောတဲ့ ရက်ပိုင်းဆိုတာက အရမ်းကြာနေပြီမို့
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）