တောင်ပေါ်သားလေးရဲ့ရင်ခုန်သံ
မကြောက်ဘူးသာ ပြောနေပေမယ့် စိုင်း လက်ကိုတော့ မလွှတ်ဘဲ ဆွဲထားတာက ခွန်း လက်ဖျားလေးတွေ အေးစက်လို့
“မ နေမကောင်းဘူးလား”
နဖူးလေးကို စမ်းကြည့်တော့လည်း မပူဘဲ ချွေးစီးတွေ ပြန်နေတာကြောင့်
“ရေမချိုးတော့ဘူး မမ နားဘဲ နေတော့မယ် လာ”
“ရပါတယ်”
“မမ ရပေမယ့် ကျွန်တော်မရဘူး ကုတင်ပေါ် အိပ်တော့ ကျွန်တော် ကုတင်နားက ခုံမှာ ထိုင်စောင့်ပေးနေမယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး အိပ်တော့”
“အင်း”
ခွန်း စောင်လေးခြုံကာ အိပ်ပျော်အောင် အိပ်နေပေမယ့် ခုံပေါ် ထိုင်စောင့်နေတဲ့ စိုင်းကို ကြည့်မိကာ
“ဒီဘေး လာအိပ်”
ခွန်းဘေးလေးကို လက်လေးနဲ့ ပုတ်ပြကာ လာအိပ်ခိုင်းတာကြောင့်
“သေချာလို့လား”
“အင်း”
ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ကုတင်ပေါ်တက်လာတဲ့ စိုင်းကို မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး ကျောပေးအိပ်ခဲ့ပေမယ့်
“အ့”
အနောက်ကနေ ခါးကို သိမ်းကျုံးဖက်ကြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲထည့်တာ ခံလိုက်ရတာမို့”
“လွှတ် ဘာလုပ်တာလဲ”
“ငြိမ်ငြိမ်နေ ဘာမှမလုပ်ဘူး ဒီတိုင်းလေးဘဲ အိပ်မှာ”
“မအိပ်ချင်ဘူး”
“အဲ့တာဆို သရဲ….”
“အာ…..တော်ပြီနော် ဆက်မပြောနဲ့နော် ဒီတိုင်းဘဲ အိပ်တော့မယ်”
ရင်ခွင်ထဲမှာ တောင်ကြီးရဲ့ အအေးဒဏ်တွေအံ့တုပြီး အနွေးဓာတ်လေးအပြည့်နဲ့ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်နေတဲ့ ခွန်းရယ်
ခန္တာကိုယ် သေးသေးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ နူးညံ့မှု အပြည့်နဲ့ အိပ်စက်နေတဲ့ စိုင်း
မိုးလင်းတာနဲ့ အခန်းပြန်အပ်ပြီး ချည်ထည်ရှာဖွေပြီးပြီမို့ အပ်ထည်နဲ့ တဇိုင်းပိုင်းအတွက် တောင်ကြီးကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
“ခွန်း ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ”
ခွန်း ရောက်နေတာ ရက်၂၀ကျော်လောက်ရှိနေပြီမို့
“ငါ သဘက်ခါဆို ပြန်လာမှာ အကုန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ငါပြန်လာတာနဲ့ အထည်တွေရော ပါလာမှာ”
“ငါတို့ လာကြိုရမလား”
“တော်ပါပြီ ငါ့ဘာသာဘဲ ပြန်ခဲ့မယ်”
“အေးပါ”
ဒီရက်ပိုင်း ခွန်းနဲ့ကောင်ဆိုးလေးက တော်တော်လေးကို ဓာတ်ကျနေသလို စကားပြောရတာလည်း ခါတိုင်းထက်အဆင်ပြေလာတယ်
မပြေတာက အဖြေခနခနတောင်းနေတာဘဲ လူကို တွေ့တိုင်း ဆွဲလိုက် ဖက်လိုက် နဲ့ အဖြေကတော့ မရမချင်းကို ဇွတ် တောင်းနေတော့တာ
***************
“နွန်း မင်းမမနဲ့မင်း အခြေအနေ…”
စိုင်းနွန်းခမ်းဆိုတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လိုက်ရင် နာရီပိုင်းဘဲ ကြာတက်တဲ့ ကောင်မို့
ဒီခါ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့အမေးကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆို စိုင်း အဖြေရှာမရ
“ဟျောင် ခုထိ အဖြေမရသေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
“တကယ်ကြီးလား နွန်း ခုထိ အဖြေမရသေးဘူးဘူး”
စားပွဲဝိုင်းပေါ်က ဝိုက်တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ပြီးမှ မျက်မှောင်လေးကျုံကာ
“မမက အခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့မတူဘူးကွ သူရဲ့စိတ်က အရမ်း နားလည်ရခက်တယ်”
“တစ်လပြည့်တော့မှာနော် စိုင်း သူ မြေပြန့်ကိုပြန်ရင် မင်းအတွက် အခွင့်အရေးက ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်”
“ငါ သိပါတယ်ကွာ”
“သိရင် ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ”
စိုင်း ကားသော့ ယူကာ ခွန်းနေတဲ့ ဟိုတယ်ကို မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။
ဧည့်ကြို ကောင်တာမှာ ဟိုတယ်ပိုင်ရှင် သူငယ်ချင်း နာမည်သုံးပြီး ခွန်းရဲ့ အခန်းကဒ်ကို လိမ်တောင်းခဲ့ကာ
အခန်းကဒ်ရတာနဲ့ ခွန်း အခန်းကို သွားပြီး အနောက်က သိုင်းဖက်ကာ
အပိုင်း(၁)က အမှောင်ခန်းလေးနော်😉😉
ချိုသာလွန်းတဲ့ ညလေးတစ်ညမှာ ခွန်းရဲ့ အသွေးအသားတွေကို လှလှလေး စိုင်းခြွေယူခဲ့သည်။
“အေးနေမယ်”
ဝရံတာမှာ ဖုန်းပြောပြီး ပြန်ဝင်မလာတဲ့ ခွန်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကို အနွေးထည်လည်း ခြုံပေးရင်း
“မွှေးလိုက်တာကွာ”
အနောက်ကနေ ဖက်ထားကာ ခွန်းရဲ့ လည်ပင်းလေးကို
ကြောင်တစ်ကောင်လို တိုးဝှေ့ကာ နည်းနေတဲ့ စိုင်း
“မမ ကျွန်တော် ဆာနေပြီ”
“အောက်ဆင်းစားမယ်လေ”
“အခုဘဲ စားမှာ”
ခွန်းကို ပွေ့ချီကာ မွေ့၊ယာပေါ် တင်လိုက်ပြီး
“တော်ပြီ များနေပြီလေကွာ”
“ကျွန်တော် မဝသေးဘူး မမရယ် မောနင်း exercise လေးပေါ့”
ခွန်းရဲ့ ညဝတ်အကျီလေးကို ချွ၊တ်ကာ တိ၊မ်စို၊င်လေးတွေကို အတ၊င်းဆု၊ပ်ချေဖိန၊ယ်နေတဲ့ စိုင်း
“အ့ စိုင်း အ့”
“No!! မောင်လို့ ငြီ:ပေးကွာ”
“ဟင့်အင် မခေါ်ဘူး”
“ခေါ်အောင် လုပ်ပေးမှာပေါ့”
တိ၊မ်စို၊င်ခဲလေ:ထိ၊ပ်လေးကိုကစားရင်း ဆွဲစု၊ပ်လိုက်တော့ 6ကျာလေ:ကော့တ၊က်သွားတဲ့ ခွန်း
“အ့ မောင် အ့ ဖြေ:ဖြေ:”
တစ်ခါ ဆွဲစု၊ပ်လိုက်တိုင်း စိုင်း မျက်နှာလေးကို လက်ဖဝါးလေးနဲ့ကိုင်ကာ မောင်လေး အကြိမ်ကြိမ် အော်ငြီ:နေမှုမှာ
အသွေးအသားတွေ ဗြောင်းဆန်အောင် ဖြစ်နေတဲ့ စိုင်း
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）