ဦးပိုင်တဲ့ ရစ်လုံးလေး
“ကလေး ဦးတို့ ………”
ရီဝေလွန်းတဲ့ ဦးရဲ့အကြည့်တွေက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲဆိုတာ တေးသိတာပေါ့
“မရဘူး”
“ဘာလို့လဲ ကလေးရယ် ဦး ငတ်လှပြီ”
“မရ….အွန့်….”
တေးရဲ့ တားဆီးမှုတောင် မဆုံးလိုက် ဦးရဲ့ အနမ်းတွေက တေး နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးကို ဆွဲစု-ပ်ယူသွား သလိုပင်…
“အွန့်….ဦး”
“ကိုယ် ကလေး လိုချင်တယ်”
“ဟင်!!!”
ထိုစကားကြောင့် လန့်သွားတာ တေး ပင် ခါတိုင်းဆို အကာကွယ်သုံးနေကျ ဦးက
အကာကွယ်အသုံးတော့ဘူးဆိုတဲ့အသိက ဦးရဲ့ညီလေးနဲ့ တေးက တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ရမှာလားဆိုတဲ့ အတွေး
“ဟို….ဟို”
“ကိုယ်တို့ ကြိုးစားကြည့်ရအောင်နော်”
မြန်ဆန်လွန်းတဲ့ ဦးရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် တေး ခန္တာက်ုယ်ပေါ် အကျီဟူ၍မရှိတော့
“ဟင့် အ့ အဟင်းး”
တေးရဲ့တိမ်စိုင်လေးတွေက ဦးရဲ့လက်ထဲမှာ ကူကယ်ရာမရ
လက်တစ်ဖက်က တေးရဲ့ခါးလေးကို အတင်း ဆွဲဖက်ထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကတော့ တိမ်စိုင်လေးကို စိတ်ကြိုက် ကလိနေတုန်း
“ဦး ဟင့် နာတယ်”
သန်မာလွန်းတဲ့ ဦးရဲ့ လက်နဲ့ ဖိချေခံလိုက်ရတဲ့ အချိန် တေးခါးလေး ကော့ကာ ငြီးငြူမိတဲ့အထိ
“ကိုယ် နို့ပြတ်နေတာကြာပြီ နောက်ဆို ကလေး ပုံမှန်တိုက်မှ ဖြစ်မယ်”
“ကုလားဆီက နို့စားနွားတစ်ကောင် ဝယ်လိုက်မယ်လေ”
“ဟင့်အင် ကိုယ်က မုန့်စားတဲ့ကလေးရဲ့ နို့ဘဲကြိုက်တာ”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အားပြင်းတဲ့ ပါးစပ်ကြီးက အငမ်းမရစားသုံးလိုက်တော့ ကျောတွေကော့တက်သွားပြီး လူက ဘယ်လိုမှ နေမရတော့
“ချိုတယ် ကလေး”
“ဟင့် ဦး ကြာရင် တေး နို့တွေ ခမ်းခြောက်ကုန်တော့မယ်”
ပြောတော့ ကလေးယူမယ်တဲ့ ကလေးမွေးရင် တိုက်စရာ နို့တောင်ရှိပါဦးမလား မသိဘူး
“အွန်း မနက်ဖြန် နို့ထွက်ပစ္စည်းနဲ့ အားဆေးတွေစီစဉ်ထားခိုင်းလိုက်မယ်”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
“ကလေး အားရှိမှ နို့ထွက်ကောင်းမှာလေ”
“ဟင့် လူယုတ်မာကြီး”
ဦးက ဒီလိုချိန်ဆို မပြောရဲတာ တကယ်မရှိတော့ဘူး တေးရှက်နေတာသိလေ ပိုဆိုးသွမ်းလေဘဲ
“ဦး အရမ်းကြိုက်တယ် တေးနားကို ကပ်လိုက်တိုင်း ကိုယ့် ညီလေးက အမြဲ အဆင့်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ထိ ကြိုက်နေတာ”
တေး နား နားလေးကိုကပ်ပြီး ပြောနေတာကြောင့် မျက်နှာလေးရဲရဲနီသွားသလို ဦး ရဲ့အကြည့်အောက် မျက်နှာလေး လွှဲထားရသည်။
အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြောင်း သက်သေပြနေတဲ့ ဦးရဲ့ညီတော်မောင်က တေး ဗိုက်ကို ခနခန လာထောက်နေတာမို့
“ကလေး ကိုယ်….”
ဦး ပြလာတဲ့ ဆီ အကြည့်ရောက်သွားတော့ ခါတိုင်း မိုးကာ ဝတ်ထားလို့ သေချာမမြင်ရပေမယ့်
ဒီတစ်ခါ ဘာမှ မဝတ်ထားတဲ့ ဦးညီလေးက အကြောဖြိုင်းဖြိုင်းထနေတာများ သာမာန်ထက်တောင် ပိုကြီးနေတဲ့ size
“ဦး ဖြစ်ပါ့မလား ဟင်”
“အွန်း”
တစ်ဖြေးဖြေးတိုးဝင်လာတဲ့ ဦးရဲ့အရာကြောင့် တေး ကြောက်လန့်သွားတော့
“စိတ်လျော့ထား ကလေး မနာဘူး”
မနာဘူးလို့သာပြောပေမယ့် တေး ခံနိုင်ရည်မရှိမှာ စိုးတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းရင်း ဖြေးညှင်းစွာ တိုးဝင်လာတော့
“အ့ နာတယ် ဦး”
“ကြပ်လိုက်တာ ကလေးရယ်”
“ဟင့်…ဦး”
“ဟုတ်ပ ကလေးရယ် ကျွတ် ကျွတ် shitt”
ချော့မြူတုန်း လမ်းကြောင်းလေး ပွင့်နေတဲ့အချိန် တဆုံး သွင်းမိလိုက်တော့
“အားးးးးဦး ဟင့် လူယုတ်မာကြီး”
“အဆုံးထိ ဝင်သွားပြီ ကလေး မနာတော့ဘူး ကောင်းတော့မှာ”
ဘာကောင်းတာလဲ သူသာကောင်းနေတာ တေးမှာ သားအိမ်ဘေး နံရံတွေကို ပွတ်တိုက်လွန်းလို့ နာကျင်မှုရယ် သာယာမှုရယ် ရောထွေးနေတုန်း
“ကိုယ်မြန်မယ်နော် ကလေး”
“အ့ ဦး မရဘူး”
“ကောင်းလိုက်တာကွာ ကလေးရယ်”
ဦးရဲ့အားက နည်းနည်းလေးတောင် လျော့မသွား ထိတွေ့လွန်းပြီး အသားကျသွားတယ်ထင်ပါရဲ့ နာကျင်မှုမရှိတော့ဘဲ သာယာမှုတွေဘဲ စီးမြောရင်း
“ကလေး ဦး ကလေးထဲ ပြီးတော့မယ်နော်”
“အင်း”
“ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ ပူလိမ့်မယ် အချစ်ကလေး ခံစားကြည့် “
“အာ့ ကလေးရယ် ကောင်းလိုက်တာ အားးး”
“ဟင့် ဦး အ့ ဟင့်”
ဦးရဲ့ ပြီးဆုံးမှုက အပူစီးကြောင်းကြီး စီးလာသလိုဘဲ နွေးကနဲ့ခံစားလိုက်ရတာက တော်တော်ကြာ ပျောက်အသွား
“ဦး ဖယ်တော့လေ”
“မထုတ်ချင်သေးဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“မြန်မြတ်ထုတ်လိုက်ရင် ကိုယ် ကြိုးစားခဲ့သမျှ အလကား ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့”
ပြန်ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန် အပြင်ကို လျှံကျလာမှာစိုးတာကြောင့် တော်တော်နဲ့မထုတ်ဘဲ တေးပေါ်မှာဘဲ မှေးစက်ကာ အနားယူနေတဲ့ ဦးရယ်ပါ
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）