Bububai ဝတ္ထု ဦးပိုင်တဲ့ရစ်လုံးလေး အခန်းစာရင်း

အပိုင်း(၁၆)

ဦးပိုင်တဲ့ရစ်လုံးလေး

“နေဦး”

အိမ်ရောက်လို့ ကားရပ်လိုက်တာနဲ့ ကားပေါ်ကနေ လစ်ကနဲ့ပြေးဆင်းဖို့ လုပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို

လက်ကနေ လှန်းဆွဲလိုက်တော့ ခန့် ရင်ခွင်ထဲ အလိုက်သင့်လေးဝင်လာပြီး

“ဦး လွှတ်”

“ဘယ်ကို ထွက်ပြေးဦးမှာလဲ”

တစ်လမ်းလုံး မဆူခဲတာက အိမ်ရောက်ရင် ဆူတောြမယ်ဆိုတာ သိတဲ့ တေးက

ခန့်မျက်နှာကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်နှာချိုလေးသွေးကာ ပြုံးနေပေမယ့် ဦးကတော့ မျက်နှာကြောက တင်းတုန်း

“ဘာအပြစ်လုပ်ထားတာလဲ သိတယ်မလား”

“ဦး အရင်လုပ်တာလေ”

တေး အပြစ်လုပ်ထားတာ မှန်ပေမယ့် ဦး အရင်စတာဘဲဆိုတာ သိအောင်တော့ ပြောရမယ်မလား

“ဘာလုပ်လို့လေ”

“ဦးက တေးကို ဂရုမစိုက်လို့လေ”

“ဘယ်နေရာမှာ ဂရုမစိုက်တာတုန်း”

“ဦး သိရဲ့သားနဲ့ပြန်မမေးနဲ့ ဦးသာ ဂရုစိုက်နေရင် အပြင်မှာ အပျော်ရှာနေစရာ အကြောင်းကို မရှိဘူး”

တေးတို့ ပြောသွားလိုက်တာများ Barကိုရောက်ပြီး ကောင်လေးတွေနဲ့ ပျော်နေတာက ခန့်ကြောင့်ဆိုတဲ့သဘော

တစ်လုံးမကျန် ပြန်ခံပြောနေတဲ့ တေးကို အူယားနေတဲ့ ခန့်ကတော့

“အော် အဲ့တော့ အပျော်လွန်ပြီး အမ်းခဲ့တာပေါ့”

“အွန်းပေါ့”

“ကောင်းပြီလေ”

ပြုံးပြုံးကြီး ပြန်ဖြေလာတဲ့ ကောင်မလေးကို ခန့် ပွေ့ချီလိုက်တော့

“ဦး အောက်ချပေး”

တေး အော်ဟစ်ပြီး အောက်ချခိုင်းပေမယ့် ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး

“ဦး ဘာလုပ်တာလဲ”

တေးရဲ့ ညဝတ်အကျီက ဖဲကြိုး အနီရောင်လေးကို ယူကာ တေးအနားကို ရောက်လာတဲ့ ခန့်

မွေ့ယာပေါ်ကနေ ဆင်းပြေးဖို့ လုပ်နေတဲ့ တေးကို ခြေထောက်ကနေ လှန်းဆွဲလိုက်ကာ

“အ့”

“Barမှာ ပျော်ခဲ့တာဆို ကိုယ်က ပိုပျော်အောင်လုပ်ပေးမလို့”

“ဟင်!!!”

ဦး မျက်နှာက ခါတိုင်းနဲ့မတူ အရို၊င်းဆန်နေတာကြောင့် မဟုတ်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ထုတ်နေပြီဆိုတာသိလို့

“မပျော်ခဲ့ဘူး တကယ်မပျော်ခဲ့ဘူး”

အရမ်းလည်တဲ့ကောင်မလေးပါ စကားကို ချက်ချင်းပြောင်းပြန်လုပ်ပြောနေပေမယ့်

“မပျော်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ ကိုယ်က ပျော်အောင်လုပ်ပေးမှာ”

“ရှင်ကြီး မညစ်နဲ့နော်”

“အဟက်!!!!”

တေးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်မြှောက်လိုက်ကာ ဖဲကြိုးလေးနဲ့ လက်တွေကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး

“ဦး”

ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းလေးနဲ့ ဦး ဆိုတဲ့ အသံလေးကြောင့်

“အရမ်းမကြမ်းဘူး”

မကြမ်းဘူးပြောတဲ့ ဦးရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုက အရောင်တောက်လွန်းနေတာ

ဦးရဲ့ နူးညံ့လွန်းတဲ့ လက်လေးတွေနဲ့ တေးရဲ့ ထိရှလွယ်လွန်းတဲ့ sportနေရာလေးကို ထိလိုက်တာနဲ့

“အဟင်းး ဦး ကလေးက အရမ်း sensitive ဖြစ်လွန်းတယ်”

ဦးရဲ့လက်တွေက ရပ်တန့်ခြင်းမရှိ အတွင်းဝလေးကို တိုးဝှေ့နေတာမို့ တက်ိုယ်လုံးပူထူနေကာ မခံစာစနိုင်တော့

“ဦး…ဟင့် တေး အောင့်တယ်”

“လက်နဲ့တောင် ဒီလောက်ကောင်းနေတာလား ကလေးရယ်”

“ဟင့်”

တေးရဲ့ ငြီးသံတစ်ချက်ကြားတိုင်း သူ စိတ်ရိုင်းတွေ အရမ်းဝင်နေတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်

နုနယ်လွန်းတဲ့ သူ့ကလေးက ကြမ်းလိုက်ရင် ထပ်ဖျားသွားမှာလဲ စိုးရိမ်နေရပြန်သည်။

“ဦး…”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို တေးရဲ့ ပေါင်လေးကို အတင်းဆွဲကားနေတာမို့

“ပေါင်ကားထားတော့”

“ဦး ဟင့်”

“မကြမ်းဘူး ကိုယ်ဂတိပေးတယ်”

« ရှေ့အခန်း - အပိုင်း(၁၅) နောက်အခန်း - အပိုင်း(၁၇) »

အခန်းမှတ်ချက်များ (0)

လော့ဂ်အင် ပြီးနောက် မှတ်ချက်ပါဝင်နိုင်
မှတ်ချက်မရှိ၊ ပထမဆုံးဖြစ်ကြည့်ပါ