ဗိုလ်ကြီးပိုင်တဲ့ အားဆေးလုံးလေး
ဒီရက်ပိုင်း ဦးရဲ့ပုံစံသိသိသာသာ ကိုပြောင်းနေတာ
ဘာတွေ ဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်း ပိုး နားမလည်နိုင်တော့တဲ့အထိ
“အ့”
“ပိုး ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဟိုနေက ပိုး မွှေထားတဲ့ ဖန်ပုလင်းကွဲက ရှင်းထားရဲ့သားနဲ့ ဘယ်ကနေထွက်လာလဲ မသိ ပိုး ခြေထောက်ကို
ထိုးလိုက်တာမို့
မီးဖိုခန်းထဲက အားကုန်အော်လိုက်တဲ့ ပိုးရဲ့အသံကိုကြားတာနဲ့ ဂုဏ် ရောက်လာကာ
“ခြေထောက် ခြေထောက်”
“ဟာ သွေးတွေ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
သွေးတွေက တောက်လျောက် ထွက်နေတာမို့ ဂုဏ်ပိုပြီး စိတ်ပူသွားကာ ပွေ့ချီပြီး ဆေးထည့်ပေးနေတုန်း
“ကျစ် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ “
အနာကိုကြည့်ပြီး တစ်တွတ်တွတ်နဲ့ပြောနေတဲ့ ဦးကြောင့်
“ဟိုနေ့က ဖန်ကွဲနေမှာပါ ဘယ်ကထွက်လာလဲမသိဘူး”
“ဒီလိုတွေဖြစ်မှာ စိုးလို့ သေချာရှင်းလို့ မှာထားတာကို ဒီကောင်တွေကတော့”
“သူတို့လည်း သေချာရှင်းမှာပါ ဦးရဲ့ ပိုးက ဖိနပ်ရေစိုလို့ ခနချွတ်လိုက်တုန်း ထိသွားတာ သေးသေးလေးပါ ဓားရှသလောက်ဘဲကို”
“ဓားရှ သလောက်လည်း အနာဘဲလေ ပေါ့နေလို့ မဖြစ်ဘူး “
“ဦး ဘာဖြစ်နေတာလဲ ေ-သလောက်တဲ့ ဒ၊ဏ်ရာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”
ပွစိပွစိလုပ်လွန်းနေတဲ့ ဦးကို ပိုး စိတ်မရှည်တော့တာကြောင့် ပြန်ပြောလိုက်တော့
“ဒဏ်ရာ သေးသေး ကြီးကြီး မင်းကို နည်းနည်းလေးမှ အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး ပိုး”
“ဘာလို့လဲ ဘာလို့လဲ ဦး ထိခိုက်တာလဲ မဟုတ်ဘဲနဲ့”
“ကိုယ် ထိခိုက်တာကမှ တော်ဦးမယ် မင်းထိခိုက်ရင် ကိုယ် ပိုနာကျင်ရတယ်”
“တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်နာကြင်ပေးတယ်ဆိုတာ ချစ်တဲ့သူတွေမှာဘဲ ဖြစ်တာပါ”
“ဟုတ်တယ်လေ ကိုယ်မင်းကို အရမ်းချစ်လို့ ဖြစ်နေတာပေါ့”
ချစ်တယ်တဲ့ ဦးက ချစ်တယ်တဲ့ အိမ်ထောင်စပြုထဲကတစ်လျှောက်လုံး တစ်လုံးလေးမှထွက်မလာခဲ့တဲ့ ဒီလူကြီးက အခု အရမ်းချစ်တယ်တဲ့
“ဦး”
“ကိုယ် စိတ်ကိုယ် သေချာချင်လို့ မပြောခဲ့တာ အခု သေချာတာထက်ပိုနေပြီ ကိုယ်ဘဝမှာ မင်းမရှိလို့ မဖြစ်တော့ဘူး ပိုး ပြသာနာဖြစ်ပြီးမနက်ရောက်တော့ ပိုး မရှိတော့ဘူး ထင်ခဲ့တာ”
“မုန့်ထွက်ဝယ်တာလေ အဲ့တာက”
“အင်း ကိုယ်က ထွက်သွားပြီလို့ ထင်တာ”
“အော် ပိုးပေါ၊က်ကွဲချင်တိုင်း ပေါ၊က်ကွဲခဲ့ပြီးပြီဘဲ ပြီးတော့ ပိုး ဆိုးလို့ဆိုပြီး ပိုးကို ရို၊က်နှိ၊ပ်နှိ၊က်စ၊က်နေတာမှ မဟုတ်တာ ဘာလို့ ပိုးက ထွက်သွားရမှာလဲ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပိုးရယ် ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားလို့ အရမ်းချစ်တယ် ကိုယ့်အနားမရှိရင် ဆိုတဲ့ ခံစားချက် ကိုယ်အတွေးနဲ့တင် မခံစားနိုင်ဘူး”
“ဦးရယ် ဒီရက်ပိုင်း အဲ့တာတွေကြောင့် ပိုး ပျောက်မှာစိုးနေတာမလား”
“အင်း”
“ဘယ်မှမသွားပါဘူး ပြီးတော့ ပိုးက လျှောက်လုပ်တက်တဲ့ သူမဟုတ်ပါဘူး ပိုးထွက်သွားလို့ ပြသာနာမှပြီးမသွားတာ ပြီးတော့ ပိုးက ဦးကို အရမ်းချစ်တာ ခွဲပြီး မနေနိုင်ဘူး”
“ကလေးရယ်”
စီးကျနေတဲ့ ကလေးရဲ့ မျက်ရည်လေးတွေကို သုတ်ပေးပြီး နီစိုဖူးရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးကို အကြည့်က ရောက်သွားကာ
“အွန့်”
နှုတ်ခမ်းတွေကို တစ်လွှာချင်း နမ်းစု၊ပ်ယူလိုက်တော့ အလိုက်သင့် ပြ၊န်န၊မ်းလာတဲ့ ကလေး
အချိန် အတော်ကြာ အနမ်းတွေ စီးမြောပြီးတော့မှ
“ကလေး ဦး -ို့စို့ချင်တယ်”
ပိုး မျက်လုံးလေးကို နေရာလွှဲပစ်တုန်းမှာဘဲ ဦးက ပိုးရဲ့တိမ်စိုင်လေးတွေကို စားသုံးဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ
“ဦး ဖြေးဖြေးနော်”
“အင်း ကိုယ် ဖြေးဖြေးဘဲ စို့မှာ”
“အ့ ဦး”
“ချိုတ၊ယ် တစ်ညလုံး သော၊က်ချင်တာ”
“ဦးနော်”
“ကို၊ယ်ဒီည ဘာမှမလု၊ပ်ဘူး -ို့ဘဲ ထိုင်စို့မယ် ရလား ကလေး”
“တစ်ညလုံး ဆိုတော့ လွန်တာပေါ့ နှစ်နာရီဘဲ”
“မဝဘူး ကိုယ်မနာအောင် လုပ်ပေးမယ်”
ဦးက ပိုးရဲ့ ခန္တာကိုယ်လေးကို ကုတင်ပေါ် တင်ပေးကာ
အပြင်ထွက်သွားပြီး
ခဏအကြာပြန်ဝင်လာတော့ ရေခဲကပ်ကလေးနဲ့မို့
“ဦး ဘာလု၊ပ်မလို့လဲ”
“တစ်ညလုံး -ို့စို့လို့ရအောင် လုပ်မလို့လေ”
“ဘာလဲ ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ကလေး ငြိ၊မ်ငြိ၊မ်နေ”
ပိုး လက်နှစ်ဖက်ကို ဦး လက်တ၊စ်ဖ၊က်တည်းနဲ့ ချုပ်ထားပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ဖက်က ရေခဲတုံးကိုယူကာ
“အ့ ကျ၊င်တ၊ယ် ဦး အ့”
ရေခဲတုံးလေးနဲ့ ပိုး -ို့သီးခေါင်းလေးကို ကပ်လိုက်တာကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားတဲ့ ခံစားချ၊က်
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）