"ဖယ်... အခုဖယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ။ လူယုတ်မာကြီး... နကို အရမ်းမုန်းတာပဲ"
ရှင်ငြိမ်း အံကြိတ်ကာ အော်ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို အတင်းတွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေမိသည်။
သူမကို အရူးတစ်ယောက်လို လုပ်ထားပြီး အခုမှ အကုန်မှတ်မိတယ် ဆိုတာက သူမ သိက္ခာကို အနင်းခံလိုက်ရသလိုပင်။
"ကျစ်... ခင်ဗျားကလည်း စတာလေးကို ... ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် စတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"စတာ... နင်က စတာလား။ငါ့မှာတော့ တစ်ယောက်တည်း ရူးမတတ် စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ။ နင့်ကို တကယ် မုန်းတယ်... သိလား။ အွန့်..."
ရှင်ငြိမ်း စကားသံများသည် သူ့ရဲ့ ပြင်းပြသော အနမ်းများအောက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်သည်။ ရှင်ငြိမ်း အတင်း ခေါင်းခါကာ လွှဲဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက အလွှတ်မပေးဘဲ အငမ်းမရ စုပ်ယူနေဆဲပင်။
နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို အပေါ်တစ်လှည့်အောက်တစ်လှည့် ဆွဲစုပ်နေပြီး သူ့လျှာဖျားက ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို ကျီစယ်ရင်း အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာ၏။
ထို့နောက် သူမရဲ့ ရုန်းကန်မှုများကို လျှစ်လျူရှုကာ သူမ လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်ကို သူ့လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် စုစည်းကာ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိချုပ်လိုက်ကာ သူ ကိုယ်လုံးကြီးက သူမအပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရာ ရှင်ငြိမ်းမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်။
"အာ့ ... ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ။ "
"အဟွန်း ...စိတ်ကောက်တာက နောက်မှ ထားပါ။ အခုတော့ မယားဝတ္တရား အရင်ကျေပွန်အောင် လုပ်ဦး..."
"ဘာ... ဘာဝတ္တရားလဲ အာ့..."
ပူနွေးလှသော နှုတ်ခမ်းအစုံက ရှင်ငြိမ်း လည်တိုင်ဖြူဖြူလေးဆီသို့ အငမ်းမရ ကျရောက်လာပြန်သည်။
"အွန့်... ဟင့်အင်း... မလုပ်နဲ့..."
ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းကို ဘေးဘယ်ညာ လွှဲဖယ်နေသော်လည်း သူက သူမ လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးလေးများဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ နမ်းရှိုက်ကာ ဆင်းသွားသည်။ သူ့ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ရှင်ငြိမ်း ညအိပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးလေးများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်၏။
"ဖတ်... ဗြိ..."
ကြယ်သီးလေးများ ပြုတ်ထွက်သွားသံနှင့်အတူ ရှင်ငြိမ်း ရင်သားအစုံမှာ အတားအဆီးမဲ့ ပေါ်ထွက်လာကာ သန့်ဇင်လင်း ခဏ ရပ်ကာ ထိုလှပလှသော မြင်ကွင်းကို အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ ရင်သား တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲကာ အားပါပါ စို့ယူတော့သည်။
"အား... သန့်ဇင်လင်း... နာတယ်... လွှတ်... အွန့်..."
ရှင်ငြိမ်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ခါးလေး ကော့တက်သွားရသည်။ သူ့လျှာဖျားက သူမ နို့သီးခေါင်းလေးကို ကလိလိုက် သွားဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်နှင့် လုပ်နေသဖြင့် ရှင်ငြိမ်းရဲ့ ရုန်းကန်နေသော အင်အားများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာရသည်။ နာကျင်မှုနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော သာယာမှုတစ်ခုက သူမ သွေးကြောများထဲသို့ စီးဝင်လာပြန်သည်။
"ပြွတ် ပြွတ် ပျလပ် "
နို့လေးတွေစို့ပေးပြီး သူမ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ သူ့ရဲ့ တင်းမာနေသော အတံကြီးကို သူမအဝလေးတွင် တေ့လိုက်ပြီး အရှိန်ဖြင့် တစ်ဆုံး ဖိသွင်းလိုက်လေတော့သည်။
"ဗြစ်... ဖတ်... အားးးး"
ရှင်ငြိမ် အော်သံလေးနှင့်အတူ သန့်ဇင်လင်းရဲ့ ပခုံးသားကို ကိုက်မိကိုက်ရာ လှမ်းကိုက်ပစ်လိုက်၏။ ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း ရှင်ငြိမ်းအတွက်တော့ နာကျင်မှုက ရှိနေဆဲပင်။
သန့်ဇင်လင်း သူမ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပါပါဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။
"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."
အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ဆောင့်ချက်များက ပထမညထက် ပို၍ ပြင်းထန်ကာ ပို၍လည်း နက်ရှိုင်းလှသည်။
သူမနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်ရင်း သူ့အောက်ပိုင်းကိုလည်း မနားတမ်း ဆောင့်တင်နေ၏။
သူမ လက်ကလေးကို သူ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ဖက်စေကာ သူမ တင်ပါးအိအိလေးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မကာ သူနှင့် ပို၍ ထိကပ်သွားအောင် လုပ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် ဆောင့်ပေးလိုက်၏။
"အွန်း... မိန်းမ ... ကောင်းလိုက်တာ... အား အာ့ ဟား "
"အာ့ အာ့ အာ့ အား အင့် အဟင့် နာတယ် အာ့အာ့ "
သန့်ဇင်လင်း သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို နမ်းရှိုက်ရင်း ရင်သားတွေကို အားပါပါ စို့ရင်းနှင့် အရှိန်ကို အဆုံးအစွန်အထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ မနားတမ်း *ိုးဆောင့်နေပြီးနောက်မှာတော့... ပြင်းထန်လှသော ဆောင့်ချက်အချို့နှင့်အတူ သူ့ရဲ့ ပူနွေးလှသော အရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
သန့်ဇင်လင်း အမောတကောဖြင့် သူမ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး သူမ နားသယ်စပ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ရှင်ငြိမ်းမှာတော့ အသက်ကို မနည်းလုရှူရင်း မနည်းကို အမောဖြေနေရတော့သည်။
ခဏကြာလျှင် သူ ကိုယ်ကို အသာအယာ ကြွလိုက်ပြီး မျက်ရည်စလေးများ ဝဲနေသည့် ရှင်ငြိမ်း မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ...
"နာနေတုန်းလား... "
"..."
ရှင်ငြိမ်း ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ မျက်လွှာကို အောက်ချကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
တကယ်ပဲ ဘာတွေလာမေးနေတာလဲ။
ရှင်ငြိမ်း အတွေးတို့ကို အဆုံးသတ်စေသည်က သူမ ပုခုံးသားလေးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့် သူ့ရဲ့ ပူနွေးသော နှုတ်ခမ်းအစုံပင်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း နမ်းရှိုက်ရင်းမှ တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းလာကာ သူမ ရင်သားအစုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်နယ်လာပြန်သည်။
"အွန့်... သန့်ဇင်လင်း... တော်ပြီလေ... ငါ နာနေပြီလို့"
"ခဏလေးပါ... ကျွန်တော် မဝသေးဘူး"
သန့်ဇင်လင်း ခပ်တိုးတိုး ကပ်ပြောရင်း နောက်တစ်ချီခရီးဆက်လိုက်ပြန်တော့သည်။
________________
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန်နီးကပ်သွားခဲ့သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ တိုးတက်မှုမရှိဘူးလို့ပြောရမည်။
သွေးသားဆန္ဒအရ သွေးသားနှီးနှောပြီးတဲ့ လင်မယားတွေဖြစ်လာပေမယ့် ကျန်တဲ့ဆက်ဆံရေးကတော့ အရင်အတိုင်းပင်။
ဒီနေ့တော့ သူက ဘောလုံးပွဲကြည့်တာကြောင့် ရှင်ငြိမ်း အခန်းထဲမှာတင် လိုင်းသုံးနေလိုက်သည်။
"ကျွီ ..."
အခန်တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ သူရောက်လာပြီဆိုတာလည်း သိလိုက်၏။
ရှင်ငြိမ်းတစ်ချက်သာလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းတက်ကြည့်နေလိုက်ကာ သူကလည်း အခန်းတံခါးပြန်ပိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှာ ဝင်လှဲလေသည်။
"မအိပ်သေးဘူးလား။ "
ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲထွက်လာသော သူ့အသံကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ဖုန်းပွတ်နေသော လက်လေးများ ရပ်တန့်သွားရကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"အွန်း "
ထိုအမေးအဖြေပြီးတော့ ပြန်ပြီးတိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။
"ရှင်ငြိမ်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ်မချစ်တော့ဘူးလား"
"ဟင်..."
အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ထွက်လာတဲ့စကားကြောင့် ရှင်ငြိမ်း မျက်လုံးလေးများ ပြူးသွားကာ သူ့ဘက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဘာလဲ... အထူးတဆန်း ဘာတွေ လာမေးနေတာလဲ။ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာထဖြစ်တာလဲ။
"မေးနေရင် ဖြေလေဗျာ"
သူ့အသံက ခပ်ပြတ်ပြတ်နှင့် စိတ်မရှည်တော့သည့် လေသံလေး စွက်နေကာ ရှင်ငြိမ်း ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ အမြန်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းစခရင်မ်ပေါ်သို့သာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ပြန်ကြည့်နေလိုက်ရင်း...
"အင်း"
ရှင်ငြိမ်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်ကျလာသော ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် သန့်ဇင်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်၏။
"ဘာ အင်း တာလဲ"
သူ့အသံက အနည်းငယ် ကျယ်သွားတာကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် သူမလည်း မာနလေးနဲ့မို့ အလျှော့မပေးချင်ပေ။ သူက သူမကို အနိုင်ကျင့်ချင်တိုင်း ကျင့်ပြီး အခုမှ လာပြီး ချစ်လား မချစ်လား လာမေးနေတာကိုက ရယ်စရာကောင်းနေသည် မဟုတ်လား။
"မချစ်တော့ဘူးလို့"
ရှင်ငြိမ်း ဖုန်းကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်၏။
"..."
သန့်ဇင်လင်း မေးရိုးများ ထောင်တက်သွားပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်လေသည်။
မချစ်တော့ဘူးတဲ့လား။
ဟမ့် ... လွယ်လိုက်တာ။
လက်မထပ်ခင်ကတညက သူမပြောထားပြီးပေမယ့် သူလက်မခံနိုက်တာကြောင့် ထပ်မေးခြင်းပင်။
"ဘာလို့လဲ..."
"ဟင်... ဒီအတိုင်းပဲ။ အချိန်ကြာတော့ သူ့ဟာသူ..."
"အဲ့လို ရလို့လား"
သန့်ဇင်လင်း သူမစကားကို ကြားဖြတ်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး...
"အဲ့ဒါ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ်မချစ်ခဲ့လို့ပေါ့။ စိတ်ကစားခဲ့တာ သိသားပဲ"
သူ့စကားကြောင့် ရှင်ငြိမ်း ရင်ထဲ ဆို့တက်သွားရသည်။စိတ်ကစားခဲ့တာ...။ သူမ တစ်သက်လုံး သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ချစ်ခဲ့ရတာကို သူက ဒီလို လွယ်လွယ်လေး စွပ်စွဲရက်တယ်လား။
"နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ... အခုမှ ဒါတွေ ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ဘူး ... ကျုပ် အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်"
သန့်ဇင်လင်း သူမကို တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ဗီရိုထဲမှ ကားသော့ကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။
"ဟင်... အခုအချိန်ကြီးမှလား"
ရှင်ငြိမ်း နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၁ နာရီပင် ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီလို အချိန်ကြီးကို ဘယ်တွေများ သွားမလို့လဲ။
"အရမ်းညဉ့်နက်တဲ့အထိ ငါစောင့်ပြီး တံခါးဖွင့်မပေးနိုင်ဘူးနော်"
"အင်း... မစောင့်နဲ့တော့။ ဒီနေ့ အပြင်မှာ အိပ်မှာ"
သူက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေကာ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားလေတော့သည်။
"ဟင်..."
ရှင်ငြိမ်း ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းလေးနှင့် မှင်သက်နေမိကာ ခဏအကြာတွင် အိမ်ရှေ့မှ ကားစက်နှိုးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအသံက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားလေတော့သည်။
ရုတ်တရတ်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။
အပိုင်း (၄၀) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）