💛သီဟသက်လင်း + ဖြူရှင်းသန့်💛
ရှင်းသန့် အိမ်သို့ရောက်လျှင် ထင်တဲ့အတိုင်း မေမေက ရှင်းသန့်ကို လိုက်ရှာနေ၏။
"ဟဲ့ ... သမီး ဘယ်သွားနေတာလဲ။
မေမေက ပျောက်လို့လိုက်ရှာနေတာ။ "
မေမေက ရှင်းသန့်ကို မျက်ခုံးတွေတွန့်ချိုးလျှက်မေးလျှင် ရှင်းသန့် ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟို ... ဟို လမ်းထိပ်မှာ မုန့်သွားစားတာ မေမေ "
"ဟယ် ... ဒီအချိန်ကြီး မုန့်သွားစားတာ။ "
"ဟုတ် "
"အမယ်လေး ... ညဉ်းနှယ့်အေ ဘာမုန့်မလို့ ဒီအချိန်ကြီး
သွားစားတာတုန်း "
"ဟို ...မုန့်လင်မယား "
"အမယ်လေး ... မုန့်လင်မယားများအေ
ဘယ်အချိန်ဝယ်စားစားရတာကို "
"ရှင်းသန့်တအားစားချင်လာလို့ သွားစားတာပါ ဟီး ဟီး "
"လာပြီး သွားဖြီးပြမနေနဲ့ နောက်တစ်ခါ ဒီအချိန်ကြီးထိ
အပြင်မထွက်နဲ့နော်။ "
"ဟုတ် ... ရှင်းသန့် ရေသွားချိုးလိုက်ဦးမယ်နော် မေမေ "
"ဟဲ့ ... အလုပ်က ပြန်လာတြန်းက ရေချိုးပြီးသွားပြီမလား။ "
"ဟုတ် ... အခု ပြန်ပူလာလို့ မေမေ "
"ဟင်း ... အချိန်မရှိတော့ပါဘူးဆို။
ဖျားပြန်ဦးမယ် "
"မဖျားပါဘူး မေမေရဲ့။"
"မြန်မြန်ချိုးနော် "
"ဟုတ် "
ရှင်းသန့် အပေါ်ထပ်သို့တက်သွားလျှင် ဒေါ်ဖြူဖြူခက်တစ်ယောက် သူ့သမီးသူလှမ်းကြည့်ရင်း ခေါင်းတွေရမ်းလိုက်သည်။
________________
"ဟယ်လို ... လူကြီး "
"အင်း ... မနက်က မတွေ့လိုက်ရလို့ "
"ဟုတ်တယ် ... မနက်က အလုပ်အစောကြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်ရတာ။ "
"အင်း ... ညက အဆူခံလိုက်ရသေးလား။
ကိုယ် ဟင်းလာပို့တော့ ကလေးမကို မတွေ့လို့
ဖုန်းခေါ်တော့လဲ မကိုင်လို့လေ"
"ဟင့်အင်း ... အဆူမခံရပါဘူး။
ညက လူကြီးကြောင့် ရှင်းသန့်ပင်ပမ်းပြီး အစောကြီးအိပ်ပျော်သွားတာလေ "
"အဟက် ... ဒီညရော မပင်ပမ်းချင်ဘူးလား။ "
"လူကြီးနော်... ဒီမှာ လူက ညကအရှိန်နဲ့တောင် တအားနာနေသေးတာ။ ဒီနေ့လူကြီးဆီမလာတော့ဘူး။ "
"ဟာ ... အဲ့လိုတော့ မလုပ်နဲ့လေကွာ။
ကိုယ်က ကလေးမကို လွမ်းနေတာ။
ကိုယ်ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။
ဒီအတိုင်း အိမ်လာခဲ့နော် ... ကိုယ်ကလေးမကြိုက်တဲ့
မုန့်တွေလုပ်ထားမယ်။ "
"ဟွန့် ... သူများကို မုန့်နဲ့လာမျှားနေတယ်။ "
"အဟွန်း ... လာမယ်မလား။ "
"အင်း... မနေ့ကလို အကြာကြီးတော့မရဘူး။
မနေ့က မေမေမေးလို့ ရှင်းသန့်မှာ မနည်းညာလိုက်ရတယ်။ "
"ဘယ်လိုညာလိုက်တာလဲ။ "
"မုန့်ထွက်စားတာလို့ ... မုန့်လင်မယားစားချင်လို့ သွားစားတာလို့ ပြောလိုက်ရတယ်။ "
"ဟားဟား ... အဲ့လိုပြောလိုက်တာဆို ကလေးမက
လိမ်ရာဘယ်ရောက်ပါ့မလဲကွ။ "
"ဟင် ..."
ရှင်းသန့် မျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ စဉ်းစားနေမိပြီးမှ
တစ်ဖက်က ကိုကြီးရဲ့ ရယ်သံကြီးကြောင့် အတွေးပေါက်သွားကာ
မျက်နှာတပြင်လုံး ရဲတွတ်သွားတော့သည်။
"အာ .. လူကြီးနော် "
"အဟက် ... ဘယ်လိုလဲ မုန့်လင်မယားက တော်တော်စားကောင်းရဲ့လား။ "
"ဦးသီဟသက်လင်း "
ရှင်းသန့် မျက်နှာတွေ ပူထူလာကာ အသံစွစွာနှင့် အော်လိုက်လျှင်
တစ်ဖက်က လူကြီးရဲ့ ရယ်သံကြီးက အဆက်မပြတ်ထွက်လာတော့သည်။
ရှင်းသန့်လည်း ဖုန်းကိုချကာ ပိတ်ပစ်လိုက်တော့၏။
____________
"ဟဲ့ ရှင်းသန့် ဘယ်လိုလဲ နင်နဲ့နင့်လူကြီးအခြေအနေ "
ခင်ခင်ဇာက ရှင်းသန့်နှင့်တွေ့တာနဲ့ မေးလျှင် ရှင်းသန့်မျက်နှာလေး
သွားမစိနိုင်အောင် ပြုံးဖြီးသွားမိသည်။
"အဲ့ဒါလား ... ဟီ ဟီ "
မျက်နှာပိုးမသေတဲ့ ရှင်းသန့်အား ကြည့်ကာ အသွင်က နှာခေါင်းကြီးရှုံ့လျှက် ပြောလေသည်။
"အမယ် ... ဒီဟာမကို မေးစရာမလိုတော့ဘူး ရုပ်ကိုကြည့်။ "
"ဟီး ... သိရင်လည်း ပြီးရော "
"အဲ့ဒါဆို နင်တို့ကပြန်ပေါင်းတော့မှာပေါ့ "
ဒီတစ်ခါဝင်ပြောလာတာကတော့ ရှင်းသန့်တို့အဖွဲ့က အအေးဆုံး မေခိုင်ပါ။
"အင်း ... ပေါင်းမှာတော့ဟုတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။ "
"ဟင် ... နင့်ဟာကြီးက ဘယ်လိုကြီးတုန်း။
ဘာလဲ နင့်လူကြီးက နင့်ကိုမကျေနပ်လို့ ပြန်ချေနေတာလား။ "
"ဟာ ... မဟုတ်ပါဘူးဟ။
လူကြီးက အဲ့လိုမျိုးမဟုတ်ဘူး။
သူက ပြန်ပေါင်းကြမယ်ပြောတယ်
ငါက မေမေ့ကိုကြောက်လို့ ဟီး "
ရှင်းသန့်က သွားလေးဖြီးပြကာပြောလိုက်လျှင် သုံးယောက်လုံး နှုတ်ခမ်းတွေမဲ့သွားကြတော့သည်။
________________
"လူကြီး "
ခြံရှေ့မှာ ထွက်ရပ်နေတဲ့ လူကြီးအား ပြေးကာ ခုန်ပြီးဖက်လိုက်လျှင်
သူက ရှင်းသန့်ကိုယ်လေးအား တင်ပါးမှ ပွေ့ကာ ချီထားပေးလေသည်။
"အာ့ ... လေးလိုက်တာကွာ"
သီဟက မျက်နှာကြီးရှုံ့ကာ ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ဆိုလိုက်လျှင်
ရှင်းသန့် လူကြီးရင်ဘတ်ကို လက်သီးစုပ်ကလေးနှင့် ခပ်ဖွဖွထုကာ ...
"ဘာလေးတာလဲ ...သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှ အားမနာ "
"ဟား ဟား ... လာ အိမ်ထဲသွားကြမယ် "
"အင်း "
ရှင်းသန့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်အား လူကြီးခါးမှာခွကာ
လူကြီးလည်တိုင်အားဖက်ပြီး လိုက်သွားလိုက်သည်။
အိမ်ထဲရောက်တော့လည်းလူကြီးက ရှင်းသန့်ကို အောက်မချပေးပဲ
ချီထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူကထိုင်ချကာ ရှင်းသန့်ကိုလည်း
သူ့ကိုခွလျှက်နှင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ထိုင်စေ၏။
"လူကြီး "
"ဗျ "
"ချစ်တယ် "
"ဟာကွာ ... ကလေးမက ခြွေလိုက်တာ။ "
သီဟသက်လင်းရဲ့မျက်နှာကြီးက မထိန်းနိုင်အောင် ပြုံးဖြီးသွားပြီး
သူမ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကိုလည်း အသည်းယားစွာ လိုက်လံနမ်းရှိုက်တော့သည်။
"အို ... လူကြီး ခစ် ခစ် ခစ် "
"မွ မွ ... ပြွတ် ပြွတ်စ် "
လူကြီးက ရှင်းသန့်ကိုမျက်နှာကို နမ်းရှိုက်ရုံမကပဲ သူ့မေးစေ့က အမွှေးငုတ်စိလေးတွေနဲ့ပါ လိုက်ပွတ်နေတာကြောင့် ယားလာသလို ရင်တွေလည်း တဒိတ်ဒိတ်နှင့် အခုန်မြန်နေတော့သည်။
"အာ့ ... လူကြီး ယားတယ်လို့ ဟ့ ခစ် ခစ်"
"ကိုယ်တို့ ပြန်ပေါင်းကြစို့ကွာ "
"အာ့ ... ဖယ် လူကြီးမျက်နှာကြီး ဖယ်ပြီးမှ စကားပြော "
"အွန်း ... ပြွတ် "
သီဟက အဆုံးသတ်အနေနှင့် သူမနှုတ်ခမ်းလေးအား နမ်းပြီး
လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
ပြီးမှ သူမလက်ကလေးနှစ်ဖက်အား ဆုပ်ကိုင်၍ မျက်နှာလေးအား အလေးအနက်စိုက်ကြည့်ကာ ...
"ကိုယ်တို့ ပြန်ပေါင်းကြစို့... ကိုယ်မင်းနဲ့ ပြန်ပေါင်းချင်ပြီ "
"ရှင်းသန့်လည်း ပြန်ပေါင်းချင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် မေမေ့ကိုကြောက်တယ် "
"ကိုယ်လိုက်ပြောမယ်လေ ... ကလေးမ မိဘတွေကို "
"အင်း ... နည်းနည်းလောက်တော့စောင့်ပါဦး။
လူကြီးပြန်ရောက်တာတောင် မကြာသေးဘူး။
ပြန်ပေါင်းမယ်ဆို ပြောစရာဖြစ်နေလိမ့်မယ် "
"ဟာ ... လင်မယားအချင်းချင်းပြန်ပေါင်းတာကိုကွာ "
"ကဲပါ ... နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်လို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး လူကြီးရဲ့ "
"ဖြစ်တယ်။
ကိုယ်ကတော့ တော်တော်ဖြစ်တယ် "
"ဘာဖြစ်တာလဲ "
ရှင်းသန့်က မျက်လုံးလေးလှန်ကာ မေးလျှင် လူကြီးက ပြုံးစိစိနှင့်
သူ့အောက်ကို မေးငေါ့ပြလေသည်။
"ဒီကောင်လေ "
"အား ... လူကြီးတအား ညစ်ပတ်ပတ်တယ် "
ရှင်းသန့် မျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲတိုးဝင်ကာ လူကြီး
ရင်ဘတ်ကြီးအား ထုရိုက်လိုက်လျှင် သူက တဟားဟားနှင့် အော်ရယ်လေသည်။
"ဪ မေ့နေတာ။
ကိုယ်ကလေးမအတွက် မုန့်တွေလုပ်ထားတယ်။
လာ ထ စားရအောင်။ "
"အင်း "
ရှင်းသန့်ခေါင်းလေးကို လူကြီးရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လူကြီးက ထလို့ပြောပေမယ့် မထပဲ လူကြီးခါးကို ခြေထောက်နှစ်ဖက်နှင့်ခွလိုက်လျှင် လူကြီးကလည်း အလိုက်တသိနှင့် ရှင်းသန့်အား မီးဖိုခန်းထဲ ချီပြီးခေါ်သွားလေသည်။
မီးဖိုခန်းထဲရောက်လျှင် လူကြီးက အုပ်ဆောင်းဖွင်ပြတော့မှ ရှင်းသန့် လူကြီးကိုယ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်၏။
"ဝါး ... အများကြီးပဲ "
"အင်း ... ကလေးမ ကြိုက်သလောက်စား။
မဝရင် လူကိုစားလည်းရတယ် "
"လူကိုတော့ မစားချင်ပါဘူး။ "
"ကိုယ်က ကျွေးချင်တာ။ "
စားစရာတွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုနှိုက်စားနေတဲ့ ရှင်းသန့် နားရွက်ဖျားလေးအနားတိုးကပ်ကာ ပြောလျှင် ရှင်းသန့်စားလက်စမုန့်ပါနင်ပြီး
ရင်တွေ တလှပ်လှပ်ဖြစ်သွားရသည်။
အပိုင်း (၃၄) ဆက်ရန် ...
Author -Anna Lynn
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）