ဆွတ်ရိန်နော်တစ်ယောက် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြုံးဖြီးနေ လေသည်။ ဒီနေ့ ကလေးနှစ်ယောက်က အဘွားဖြစ်သူ ဒေါ်ဘောက်နူးအိမ်တွင် သွားအိပ်မည်ဟုဆိုကာ ပါသွားလေပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီညသည် သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် အချစ်စခန်းဖွင့်လို့ရမည့် ရှားပါးအခွင့်အရေး။
"ဟင်း ... ဒီညတော့ ငါ့မိန်းမကို အဝချစ်ပစ်ဦးမှ။"
ဆွတ်ရိန်နော် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာလိုက်သည်။ သို့သော် ကုတင်ပေါ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကုန်တော့၏။
ကုတင်အလယ်တည့်တည့်တွင် သားတော်မောင် ဆွတ်ဒွဲအောင်က သူ့အမေ မှုံနံ့သာ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အပီအပြင် ဝင်တိုးကာ နို့စို့နေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို ဇိမ်ခံနေသည်။
နို့ဖြတ်လို့လည်း ဘယ်လိုမျှမရ။
နို့လည်းမထွက်တော့ပဲ သူစို့ချင်တဲ့အချိန် လာလာစို့၏။
"ဟောဗျာ ... "
ဆွတ်ရိန်နော် ခါးထောက်လိုက်မိက။ မှုံနံ့သာက ဆွတ်ရိန်နော့်ကို မြင်တော့ ပြုံးစစဖြင့် သားလေးရဲ့ ကျောကို ပုတ်ပေးနေသည်။
"သား ... "
ဆွတ်ရိန်နော်က ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သားဖြစ်သူရဲ့ ဖောင်းအစ်နေသော ပါးလေးကို တို့ထိလိုက်သည်။
"ဖေဖေ ... "
ဆွတဒွဲအောင်လေးက မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် မော့ကြည့်လေသည်။
"သားက အဘွားအိမ်သွားတာမဟုတ်ဘူးလား။ "
"ဟုတ် ... အခု ပြန်လာတာလေ။ "
စကားလေး မပီကလာ ပီကလာနှင့်ပြောပြီး ပိုးစားနေတဲ့ သွားလေးတွေနှင့် သွားဖြီးပြနေလေသည်။
"ဘာလို့လဲ ... မမဆိုင်းအိန်တောင် ဘွားဘွားကြီး အိမ်မှာသွားနေတာလေ ... ကိုကိုထက်လည်းရှိတယ်မလား။ "
ကိုကိုထက်ဆိုတာ မျိုးမင်းထက်နှင့် ဆွတ်ဆိုင်းပန်တို့ရဲ့ သားလေး
ထက်မြတ်အောင်ပင်ဖြစ်လေသည်။
ထက်မြတ်အောင်လေးက ဆွတ်ဆိုင်းအိန်လေးထက် လပိုင်းငယ်ကာ
ဆွတ်ဒွဲအောင်လေးထက်ကျ တစ်နှစ်ကျော်ကျော်ကြီး၏။
"ဟင့်အင်း ... သားက မေမေနဲ့ အိပ်မှာ။"
"ဟာ ... မဟုတ်သေးဘူးလေ သားရ အဘွားအိမ်မှာဆို မုန့်တွေ အများကြီးရှိတယ်။
ဂိမ်းစက်တွေလည်း ရှိတယ် ဘိုးဘိုးကလည်း သားကို မျှော်နေမှာ။ သွားလိုက်ပါလား ... ဖေဖေ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ။"
ဆွတ်ရိန်နော်က ကလေးကို မက်လုံးပေးပြီး မြှောက်ပင့်ပြောေန၏။
သားဖြစ်သူ မရှိမှ သူ့မိန်းမနား သူကပ်လို့ရမည် မဟုတ်လား။
"ဟင့်အင်း ... မသွားဘူး ... အဘွားအိမ်က ပျင်းစရာကြီး။
မေမေ့နားမှာပဲ နေမှာ။"
ဆွတ်ဒွဲေအာင်လေးက ခေါင်းခါရင်း သူ့အမေလည်ပင်းကို အတင်းသိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ့ဖေဖေကို မျက်စောင်းလေးဖြင့် ပြန်ကြည့်သေးသည်။
ဒီကောင်လေးက အဖေတူ သားပီပီ ဖခင်ဖြစ်သူ ဘာလိုချင်နေလဲဆိုတာကို အလိုလို သိနေသည့်နှယ်။
"သားရယ် ... လိမ္မာပါတယ်ကွာ သွားလိုက်ပါနော်။
ဖေဖေ မနက်ဖြန်ကျရင် စက်ရုပ်ဝယ်ပေးမယ်။"
"မလိုချင်ဘူး ...မေမေနဲ့ပဲ အိပ်မယ်။
ဖေဖေက ဟိုဘက်သွားအိပ်။"
ဆွတ်ဒွဲအောင်လေးက ခြေထောက်လေးဖြင့် ဆွတ်ရိန်နော့်ကို ကန်ထုတ်သလို လုပ်သည်။
"ကြည့်စမ်း ... ကြည့်စမ်း မှုံ ... မင်းသားက ကိုယ့်ကို ကုတင်ပေါ်က ကန်ချနေတယ်။
ဒီကောင်လေး ငါ့အကွက်တွေကို လိုက်ပိတ်နေတာ။"
ဆွတ်ရိန်နော်က မကျေမနပ်ဖြင့် မှုံ့ကို တိုင်လျှင် မှုံနံ့သာက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သားလေးရဲ့ ခေါင်းကို နမ်းလိုက်သည်။
"အကိုကလည်း ... ကလေးကို အတင်းမပို့ပါနဲ့။
သားလေးက မှုံ့ကို လွမ်းလို့တဲ့။ သားလေးကို ဒီမှာပဲ သိပ်လိုက်ရအောင်နော်။"
"ဟာ ... မိန်းမကလည်း ... ဟို ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်တည်း ... ဟို ... စကားပြောချင်လို့ပါဆို။"
"စကားပြောချင်ရင် မနက်မှ ပြောလေ အကိုရဲ့ အခုက ညဉ့်နက်နေပြီ။ သားလေးလည်း အိပ်ချင်နေပြီ လာ ... သားလေး။
မေမေ့ရင်ခွင်ထဲ လာခဲ့။"
မှုံက ပြောပြောဆိုဆို ဆွတ်ဒွဲအောင်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်လျှင် ဆွတ်ဒွဲအောင်လေးက ဖခင်ဖြစ်သူကို လျှာထုတ်ပြောင်ပြပြီး မျက်လုံးမှိတ်သွားလေသည်။
ဆွတ်ရိန်နော်ကတော့ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
ဒီညတော့ သူ့အစီအစဉ်တွေ ပျက်ပြီ။ သူ မီးပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။
ကုတင်အလယ်တွင် သားလေးက စည်းခြားထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ဆွတ်ရိန်နော်က မနေနိုင်မထိုင်နိုင် မှုံ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မှုံက သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ပြကာ ...
"အကို ... "
"ဟင် ... "
"သားလေး အိပ်ပျော်သွားရင် ... "
မှုံက စကားကို ခဏရပ်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ပြသည်။
"ဟာ ... တကယ်လား။"
ဆွတ်ရိန်နော် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။
"အွန်း ... အခုတော့ သားလေးကို အရင်သိပ်လိုက်ဦးမယ်။
အကိုလည်း ငြိမ်ငြိမ်နေနော်။"
"အိုကေ ... အိုကေ ... ကိုယ် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပါ့မယ်။"
ဆွတ်ရိန်နော်က ခေါင်းအုံးကို ပိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အလယ်မှ သားတော်မောင်ရဲ့ ဟောက်သံ သဲ့သဲ့လေး ထွက်လာသည်။
တစ်နေကုန် မျောက်ရှုံးအောင်ဆော့ကာ ပင်ပန်းပြီး ဟောက်တောင်ဟောက်နေသေး၏။
ဆွတ်ရိန်နော်ကလည်း အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ပြီး သားဖြစ်သူကို ဘေးသို့ အသာအယာ မ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် မှုံနံ့သာ၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
"မှုံ ... "
ဆွတ်ရိန်နော်က မှုံ့နားနားသို့ ကပ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို အနောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။
"ဟင် "
မှုံ့ ခါးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသော အကို့လက်ဖဝါး၏ အပူငွေ့ကြောင့် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အကို ... သား နိုးသွားဦးမယ်။"
"မနိုးပါဘူးကွာ ... ဒီကောင်လေး အိပ်ပျော်နေပါပြီ။
ကိုယ် မရတော့ဘူး မှုံ ... မင်းအနားမှာ ဒီလောက်နီးနီးလေး နေနေရပြီး မထိရတာ ကိုယ် ရူးတော့မယ်။"
ဆွတ်ရိန်နော်၏ အသံဩဩကြီးက တိုးဝင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှကာ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ငုံ့မိုးကာ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။
"အွန်း ...ပြွတ်စ် "
တစ်ညနေလုံး သားဖြစ်သူကြောင့် အောင့်အီးထားရသမျှ အာသီသတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာသလို ပြင်းပြလွန်းလှကာ မှုံ့နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်၊ လျှာဖျားလေးနှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ဖြင့် အသက်ရှူချိန်ပင် မပေး။
မှုံ့လက်ကလေးများကလည်း ဆွတ်ရိန်နော့် လည်ပင်းကို အလိုလို သိုင်းဖက်မိလျက်သား ဖြစ်သွားကာ အနမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းရှလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ အသက်ရှူသံများလည်း မြန်ဆန်လာတော့သည်။
ဆွတ်ရိန်နော်က နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ပြီး မှုံ့လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးဆီသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။
"မွှေးလိုက်တာကွာ ... ကလေးနှစ်ယောက်အမေ ဖြစ်နေတာတောင် ကိုယ့်စိတ်ကို ဒီလောက်ထိ လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်တုန်းပဲ။"
သူမ လည်တိုင်တစ်လျှောက်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ရှိုက်နမ်းရင်း သွားဖြင့် မနာအောင် ဖွဖွလေး ကိုက်ခဲလိုက်သည်။
သူ့လက်တစ်ဖက်က မှုံ့အင်္ကျီအောက်စမှတစ်ဆင့် ကျောပြင်နုနုလေးကို ပွတ်သပ်ကာ အပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာလေသည်။
"အ ... အကို ... ဖြည်းဖြည်း ... "
မှုံ့ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများ မှေးစင်းကျသွားကာ ဆွတ်ရိန်နော်၏ လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းများက သူမ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လိုက်လံ ပွတ်သပ်နေတော့သည်။
ဆွတ်ရိန်နော်က မှုံ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြုတ်နေပြီး ကြယ်သီးများ ပြုတ်သွားသည်နှင့် ပေါ်လာသော ရင်သားအိအိလေးများကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးများဖြင့် အုပ်မိုးဆုပ်နယ်လိုက်သည်။
"လှလိုက်တာ မိန်းမရယ် ... ကိုယ့်မျက်လုံးထဲမှာ မင်းက အမြဲတမ်း အလှဆုံးပဲ။"
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ရင်သားထိပ်ဖျားလေးတွေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ချိန်မှာတော့ မှုံ့ဆီက "အ" ခနဲ ညည်းသံလေး ထွက်ကျလာကာ သူမ
ခါးလေး ကော့တက်သွားပြီး ဆွတ်ရိန်နော့် ဆံပင်တွေကို တင်းတင်းဆွဲကိုင်လိုက်မိသည်။ ဘေးနားတွင် သားလေး ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားမတတ်။
"ချစ်တယ် ... ကိုယ်မင်းကို အရမ်းချစ်တယ် "
ဆွတ်ရိန်နော်က တဖွဖွ ရေရွတ်ရင်း ခုနက ကတည်းက အဆင်သင့်ဖြစ်ကာ တော်တော်ထောင်မတ်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့အရာကြီးအား ပုဆိုးထဲမှ ထုတ်ကာ သူမတွင်းပေါက်လေးထဲသို့ ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။
"အား ရှစ် ... ကောင်းတယ် ဟူး "
"အကို ... တိုးတိုး သားလေးနိုးသွားလိမ့်မယ် "
"အွန်းပါ ... မိန်းမဟာလေးက တအားကောင်းလွန်းလို့။
ကိုယ်ရူးမတတ်ပဲ။ "
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမတွင်းပေါက်ထဲ ရောက်နေတဲ့ သူ့အတံရှည်ကြီးအား ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ အသွင်းအထုတ် ခပ်မြန်မြန်လုပ်ပေးလိုက်သည်။
"အင့် အင့် အာ့ အာ့ အာ့ "
"အာ့ အာ့ အကို့ ဖြေး ဟင်း အင့် ဖြေးဖြေး အာ့ အာ့ "
ဖြေးဖြေးသာအော်နေပေမယ့် အကို့ ထိုးသွင်းချက်တွေက ပိုစိပ်လာလေသည်။
"အကို့ ဖြေးဖြေးလို့ အာ့ အာ့ အား "
"အားရှစ် ... ကောင်းတယ် ဟား ကောင်းတယ်။ "
မျက်လုံးတွေ မှေးစဉ်းကာ ခေါင်းကြီးမော့လျက် ညဉ်းညူလိုက်ပြီး
သူမနို့လေးတွေ ဆုပ်နယ်ရင် ထိုးထိုးဆောင့်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံး အားမရတော့ပဲ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေတဲ့ သူမကိုယ်လုံးလေးအား ခါးမှ ဆွဲမလိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်နှင့် သူမရင်ဘတ်ကို ဆွဲကပ်ပစ်လိုက်၏။
ထိုအခါ သူ့မျက်နှာနှင့် နီးကပ်လာတဲ့ သူမ ရင်သားအစိုင်အခဲကြီးတွေအား ဆွဲစို့ကာ အောက်က ကောင်ကိုလည်း တရစပ် ဖိဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။
ဒီအတောအတွင်း ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ သူ့လက်ချက်ကြောင့် အရင်က ပုံမှန်လောက်သာရှိတဲ့ သူမနို့နှစ်လုံးက အခုဆို ကိတ်ပြီး အယ်ထွက်နေ၏။
ဘော်လီတွေပင် မတော်တော့တာကြောင့် ဆိုဒ်သစ်ပြောင်းဝယ်ရတော့သည်။
"အာ့ အကိုတော် တော်တော့ အာ့ အဟင့် ဟင့် အင်း တော် တော်ပြီ အာ့ "
မှုံ့နို့နှစ်လုံးကိုလည်း တစ်လှည့်စီ စို့နေတာကြောင့် သူ့အာခံတွင်းနွေးနွေးနှင့်အတူ ကျိန်းစပ်နေတော့ကာ အောက်ကလည်း မီးပွင့်မတတ်ထိုးဆောင့်နေမှုကြောင့် ပူထူကျိန်းစပ်နေတော့သည်။
"အား ပာ့ အာ့ အကို့ အာ့ တော်ပြီလို့ အင့် "
"အင်း ... ပြီးတော့မယ် အား "
ပါးစပ်ကသာ ပြီးတော့မယ်ပြောပေမယ့် ပါးစပ်ကော အချောင်းကြီးရော အရှိန်က လျော့မသွားပဲ တရစပ်ကို ထိုးသွင်းနေတော့သည်။
အရင်နေ့တွေကြောင့် ကလေးတွေနှင့်မို့ ဥပုသ်စောင့်ထားရတာတွေကို အတိုးချကာ ကြမ်းရမ်းနေတော့သည်။
ကုတင်ကြီးက လှုပ်ခါသွားနေကာ မှုံ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားပြီး အရှိန်အဟုန်ကို ပိုပြီးမြှင့်တင်လိုက်သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကို့ကြမ်းတမ်းမှုတွေကြား မှုံပါ သာယာမိန်းမောလာတော့သည်။
မှုံ့မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်ကြည်လေးများ စီးကျလာသည်အထိ သာယာမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေ၏။
"အကို ... မှုံ ... မှုံ မော ... "
"ခဏ ... ခဏလေးပဲနော် "
ဆွတ်ရိန်နော်က မှုံ့နဖူးမှ ချွေးစက်များကို သုတ်ပေးရင်း အဆုံးသတ် ပန်းတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သားလေးရဲ့ ဟောက်သံထက်
သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့် တိုးတိုးညင်းညင်း ညဉ်းညူသံများက အခန်းလေးထဲတွင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ဆွတ်ရိန်နော်က မှုံ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားပြီး နဖူးလေးကို နမ်းကာ ထပ်မံ၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် အိပ်မောကျနေသော သားလေးကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
"Good Night ပါ ကိုယ့်အသည်းနှလုံးလေး။ "
မှုံလည်း အကို့ ရင်ခွင်နွေးနွေးထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့်အတူ ကြည်နူးမှုကိုပါ ခံစားရင်း မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။
__________
"မေမေ မေမေ "
"ဟင် ... ဟင် သားလေး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် "
အိပ်မောကျနေချိန် အလန့်တကြား သားလေးရဲ့ အသံကြောင့် မှုံနံ့သာရော ဆွတ်ရိန်နော်ပါ နိုးလာကာ ထထိုက်လိုက်ကြ၏။
"ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲ သားလေး။"
"ဟို ... ညက သားက ဖေဖေနဲ့မေမေတို့ကြားမှာ မေမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်နေတာလေ။ "
"အွန်း "
"အခု သားက ဘေးမှာရောက်နေပြီး မေမေက ဖေ့ဖေ့ရင်ခွင်ထဲရောက်နေတယ်။ "
"အို "
အခုမှ သားပြောတဲ့စကားကို သဘောပေါက်သွားကာ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဖျင်းခနဲဖြစ်သွားရ၏။
အကို့ကို လှမ်းကြည့်မိတော့ အကိုက ပြုံးစိစိနှင့်လုပ်ကာ မှုံ့ကို မျက်စလှမ်းပစ်ပြနေတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြလိုက်သည်။
"ဟို ... အဲ့တာ အဲ့တာကလေ "
မှုံ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ အခက်တွေ့နေချိန် အကိုက ရယ်ကျဲကျဲ အသံကြီးနှင့် ဝင်ဖြေလေသည်။
"ညက မေမေက သရဲကြောက်လို့တဲ့။
အဲ့တာကြောင့် ဖေဖေက မေမေ့ကို ဖက်ထားပေးလိုက်တာ။ "
"ဟင် ... ဟုတ်လား မေမေ "
စပ်ဖြီးဖြီးနှင့် အဖေဖြစ်သူအား မယုံသလိုကြည့်ကာ အမေဖြစ်သူကို
ကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သေး၏။
"အင်း ... ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။
မေမေ ညက သရဲကြောက်လို့။
ညက မေမေ ဘီလူးစီးခံရတာလေ။ "
ဘေးမှ အကို့အား မျက်စောင်းလှမ်းထိုးရင်း ဖြေလိုက်၏။
"ဟင် ... ဟုတ်လား။
အခုရော အဲ့ဘီလူးကြီးက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲဟင် မေမေ "
"ဖေဖေ ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ပြီလေ ငါ့သားရဲ့။ "
"ဟင် ... ဟုတ်လို့လား။ "
"ဟုတ်ပါတယ်ကွာ ... လာ မျက်နှာသွားသစ်ကြမယ်။
ပြီးရင် မမဆီ လိုက်သွားရအောင် "
မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားနှင့် ထပ်မေးချင်နေသေးတဲ့ သားလေးအား
ဂုတ်ပေါ်တင်ကာ အခန်းထဲက ထွက်ခဲ့ရတော့သည်။
မထွက်ခင် မှုံ့ကိုလှမ်းကြည့်ကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်တော့
ဒေါသအိုးလေးက နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ကာ အံကြိတ်ပြလိုက်တာလေးက အူယားစရာ။
_______________
"ဟဲ့ ထည့်စားကြလေ စားကြ စားကြ "
ဒေါ်ဘောက်နူးက ဧည့်သည်တွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်လိုက်ဧည့်ခံနေလေ၏။
သူတို့အိမ်မှာ ဆုတောင်းပွဲလေးရှိတာကြောင့် ဧည့်သည်တွေနှင့် စည်ကားနေသည်။
ဆုတောင်းတာ ပြီးသွားတော့ ကချင်ဒံပေါက်နှင့် ဧည့်ခံလေသည်။
"မှုံလေး ဗိုက်ဆာပြီမလား စားတော့လေ။ "
လိုအပ်တာတွေ ဝိုင်းကူပေးနေတဲ့ မှုံ့အနား အကိုက ရောက်လာကာ ပြောတော့ မှုံပြုံးပြကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။
"မဆာသေးပါဘူး အကိုရဲ့ ... အကို စားနှင့်လိုက်နော်။ "
"ဟာ ... မနက်ကတည်းက ဘာမှ စားရသေးတာလည်း မဟုတ်ပဲနဲ့ကွာ ... လာစားမယ်။ "
"အကိုကလည်း မှုံတကယ်မဆာသေးလို့ပါဆို "
ထိုအချိန် ဒေါ်ဘောက်နူးက သူတို့အနားရောက်လာကာ ...
"ဟုတ်သားပဲ ... သွားစားချည်တော့ သွား သွား
အကူက တစ်ရွာတည်းသားချင်တွေကို အဲ့လောက်မလိုပါဘူး။
သွားစားတော့ "
"ဟုတ် "
ယောက်ျားပြောတုန်းက ငြင်းနေတဲ့ မှုံနံ့သာက ယောက္ခမ စကား
တစ်ခွန်းမှာပဲ ငြိမ်ကာ နားထောင်သွားတော့သည်။
ကလေးတွေက သူ့အဘိုးအဘွားတွေနှင့် နေနေကြတာမို့ သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ပဲ စားပွဲဝိုင်းအလွတ်တစ်ခုမှာ ဝင်ကာ ထိုင်စားလိုက်ကြ၏။
ဒါပေမယ့် မှုံ ကချင်ဒံပေါက်အား သွတ်သွတ်ချင်းမှာပင် ဝမ်းထဲက လက်မခံပဲ အထက်သို့ ပြန်အန်တက်လာကာ အိမ်နောက်ဖေးသို့
ပြေးရတော့သည်။
"ဟာ ... မိန်းမ ဘာဖြစ်တာလဲ။ "
သူ့မိန်းမနောက် ဆွတ်ရိန်နော်ကလည်း ပြေးလိုက်တော့
အားလုံးရဲ့အကြည့်တွေက ဘာဖြစ်တာလဲဆိုသည့် မေးချင်နေကြ၏။
ဆွတ်ရိန်နော် အိမ်နောက်ဖေးသို့ရောက်တော့ မှုံနံ့သာက အန်နေတာကြောင့် သူမ နောက်ကျောလေးအား ဖွဖွထုပေးကာ ပခုံးလေးတွေကို နှိပ်ပေးလိုက်သည်။
"ရရဲ့လား ... ဘာဖြစ်လဲ။"
"ဟင့်အင်း ... မသိဘူး မနက်ကတည်းက မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေတာ။ "
"မတ်ကလောင်ထတာများလား။ "
"ဟုတ်မယ်ထင်တယ် ... လာ အရှေ့ပြန်သွားရအောင်လေ။ "
မှုံပလုပ်သေချာကျင်းကာ လက်ဆေးပြီး နှစ်ယောက်သားအရှေ့ပြန်ထွက်လာတော့ ဆွတ်ဆိုင်းပန်က စီး၍ မေးလေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ယောင်းမ "
"အန်တာ မမ ... မတ်ကလောင်ထတာထင်တယ်။ "
"ဪ ... အအေးပတ်တာနေမယ် "
"ဟာ ..."
ဆွတ်ဆိုင်းပန်စကားအား မှုံခေါင်းညိတ်ဖို့လုပ်ရုံရှိသေး ရုတ်တရတ်အလန့်တကြားထွက်ပေါ်လာတဲ့ အကို့အသံကြောင့် မှုံ့ကိုယ်လေးပင် တွန့်သွားရသည်။
"အကို ဘာဖြစ်တာလဲ။ "
မှုံ့လိုပဲ အကုန်လုံးကလည်း ဆွတ်ရိန်နော်က ဝိုင်းကြည့်နေကြလေသည်။
"ဟို ဟို ... မတ်ကလောင်ထတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ "
"ဟင် "
"မှုံလေး အရင်လက ရာသီမလာဘူးမလား။ "
"အကို့ "
လူကြားထဲ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်မေးလာတဲ့ အကို့အမေးကြောင့် မှုံ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ရဲတွတ်သွားရသည်။
"သေချာနေပါပြီ ..."
"ဘာသေချာတာလဲ။ "
ဒေါ်ဘောက်နူးက ဝင်မေးလိုက်တော့ ဆွတ်ရိန်နော်က ပြုံးစိစိမျက်နှာနှင့် မိန်းမဖြစ်သူအား စိုက်ကြည့်ကာ ...
"မှုံလေးမှာ ကိုယ်ဝန်ရနေပြီထင်တယ် "
"ဟင် "
"ဟာ "
"ဟေ "
အကုန်လုံးဆီက အာမေဋိတ်သံတွေညံသွားတော့သည်။
"ဟာ ... ယောက်ဖရာ မင်းကိုတော့ အမှီကို မလိုက်နိုင်ပါဘူးကွာ။
ငါ မင်းကို ဆလံပေးတယ်သိလား။ "
"ဟားဟား ... ဒါတော့ ငါက စွမ်းတာကိုးကွ။ "
"အို "
လူရှေ့မရှောင် ပါးစပ်သရမ်းလွန်းလှတဲ့ အကို့အား မှုံ ဘယ်သုမျှမမြင်ခင် ဗိုက်ခေါက်လိမ်ဆွဲပေးလိုက်လေသည်။
"အား ...."
ပြီးပါပြီရှင် ...
(ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး၇၅ပိုင်းနှင့် အကိုနဲ့မှုံတို့က အပြီးတိုင်နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါပြီရှင့် )
🚨အန်နာ ထည့်မရေးဖြစ်လိုက်တဲ့ ကချင်ပြည်နယ်အကြောက်းလေးတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်ရှင့်
တကယ်လို့ နောက်ထပ် ကချင်ပြည်နယ်ဝတ္ထုလေး ရေးဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ထည့်ရေးပါမယ်နော်
(ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေ မကောင်းခဲ့သည်ရှိသော် Annaရဲ့ အရေးအသားညံ့ဖျင်းမှုသာ ဖြစ်သောကြောင့် အနူးအညွတ်တောင်းပန်အပ်ပါတယ်ရှင့်)
အစကနေ အဆုံးထိ ဖတ်ရှုပေးကြတဲ့ စာဖတ်သူအားလုံး ကျေးဇူးအထူးပဲ တင်ရှိပါတယ်ရှင့်။
စာဖတ်သူအားလုံးအား အမြဲချစ်ခင်လေးစားလျှက်ပါရှင့်။
Pdf file လည်း တင်ပေးပါမယ်ရှင့် ခဏလောက်စောင့်ပေးပါနော် 🤍
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）