“မမလေး အအေးရပါပြီ”
“ဟုတ်ပီ”
ပီတိ ရေဆာနေတာကြောင့် အအေးလာပေးတာကို အတော်ဘဲ ဆိုတဲ့ သဘောဖြင့် ချက်ချင်းသောက်လိုက်တော့
ချက်ချင်းဆိုသလို ခေါင်းတွေမူးလာပြီး အမြည်တွေ ဝေဝါးလာတာကြောင့်
“အား ကျစ် မူးလိုက်တာ……”
ယိုင်ထားပြီး ဟော်တယ်ရဲ့အခန်းမအထပ်ကနေအောက်ထပ်ကို ဆင်းမယ်လုပ်နေပေမယ် ဓာတ်လှေကားရဲ့ နံပါတ်တွေမမြင်ရဘဲ ဝေဝါးနေကာ
ဓာတ်လှေကားအတွင်း ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဝင်လာပြီး အပေါ်ဆုံးအထပ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး အပေါ်ဆုံးအထပ်ကိုရောက်တော့
“ညီမကို အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းကို ပို့ပေးပါ”
ပီတိ Hotelဝန်ထမ်းမှတ်ပြီး ပြောလိုက်ပေမယ့် လက်ကို အတင်းအကျပ်ဆွဲခေါ်နေတာကြောင့်
“မဟုတ်သေးဘူး ဒါပြန်တဲ့လမ်း မဟုတ်သေးဘူးလေ ကျွန်မ အောက်ထပ်ကို ဆင်းမှာ”
ပြောပြီး ထိုလူရဲ့ လက်ကို ဖြုတ်ပြီး အတင်းရုန်းပြီး ပြန်လှည့်ပေမယ့် ပီတိကို ပြန်ဆွဲလိုက်တာကြောင့်
“ရှင်ကျွန်မကို ဆေးခေတ်ထားတာလား ရှင့်ကို ဘယ်သူခိုင်းတာလဲ ကျွန်မကို ထိရဲတယ်ပေါ့ ကယ်ကြပါဦး”
“ဒီအထပ်က ဧည့်သည်တွေပြန်ကုန်ပြီး မင်းအော်နေလဲ မင်းအော်သံကို ဘယ်သူမှကြားမှာမဟုတ်ဘူး မင်းကိုလည်း ဘယ်သူမှသိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ပီတိ အတင်းရုန်းကန်ပြီး ထိုလူ့လက်ကို ဖြုတ်နေပေမယ့် ဖြုတ်လို့မရတာကြောင့်
“ကိုကို ကိုကိုရေ ကယ်ပါဦး ညီမလေး ကိုကိုရေ ရှင်လွှတ်နော်…..”
မင်းတခေတ် တစ်ယောက် ပီတိကို လိုက်ရှာနေပေမယ့်မတွေ့တာကြောင့်
မုန့်မက်တဲ့ကောင်မလေးမို့ မုန့်တန်းကိုပတ်ရှာနေပေမယ့်လည်းမတွေ့တာကြောင့် စိတ်ပူသွားပြီး
စွမ်းထက်ကို cctvစစ်ခိုင်းလိုက်တော့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို တက်သွားတယ် ဆိုတာကြောင့် သူကိုယ်တိုငိလိုက်သွားကာ
အပေါ်ဆုံးထပ်ရောက်တာနဲ့ အခန်းအပေါက်ဝမှာ ပီတိလေးကို ယောကျာ်းတစ်ယောက် အခန်း တံခါးဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲ ဇွတ်ထည့်နေတာကို မြင်တော့ စိတ်တိုသွားကာ
ပီတိကလည်း သူ့ရဲ့ဦးကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ထိုလူရဲ့ လက်ကို အသားကုန် ခါချပြီး မင်းတခေတ်ဆီ ပြေးလာခါ
“ဦး ကယ်ပါဦး “
ပြေးဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ တန်းဝင်ကာ အကူညီတောင်နေတဲ့ ကောင်မလေးက်ု
“မသန့်ရှင်းတဲ့ အညစ်အကြေးတွေ လျှောက်စားထားတာလား”
ဆိုကာ ပီတိကို ပွေ့ချီပြီး ခေါ်သွားမယ်အလုပ်
“ဥက္ကဌ ဒါ ဆရာက ခိုင်းထားတာပါ”
ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ရဲပြီး ဒီလို အရသာမျိုးကို ကြိုက်တာဆိုလို့ မင်းခိုင် ဆိုတာ သိပြီးသားဘဲ
“သူ့ကိုပြောလိုက် ခနနေ စာရင်းရှင်းမယ်လို့”
ခွန်း ပီတိကို အခန်းထဲ ပွေ့ချီသွားပြီး အိပ်ခိုင်းလိုက်ကာ စောင်ခြုံပေးထားပြီး
သူကတော့ ခုံပေါ်ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေတုန်းမှာဘဲ
ပီတိ ဆေးအရှိန်ကြောင့် ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့တာကြောင့် ထပြီး ထိုင်လိုက်ကာ
“ဦး ကိုကို့ ကို ခေါ်ပေမယ်ပါ”
“မင်း အစ်ကိုလည်း မကယ်နိုင်ဘူး”
“ဒါဆိုလဲ ဆေးရုံပို့ပေးပါ”
“ဆေးရုံကိုသွားမယ် ??မငိးက လူသိရှင်ကြား ကြေညာချင်နေတာလား ပီတိ”
“ဦး ကျွန်မကို ကူညီပေးလို့ရမလား”
ပီတိနှုတ်ခမ်းဖျာရက ထွက်လာတဲ့စကားကြောင့် မင်းတခေတ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာတော့ မငြင်းနိုင်ပေ
“ဘာလိုကူညီပေးရမှာလဲ”
“ဦး ကျွန်မနဲ့လုပ်ပေးလို့ရမလား”
ပီတိရဲ့တောင်းဆိုချက်ကြောင့် စွန့်အသွားတဲ့ ဦး
ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့
“ဦးက ကျွန်မ မိဘတွေ သိမှာ စိတ်ပူလို့လား ကိုကို တို့ကိုရော မေမေတို့ကိုရော ပြန်မပြောပါဘူး ဒီနေ့အဖြစ်အပျက်က ဦးက ကူညီတာလို့ဘဲ သဘောထားပေးပါနော် ဦး နစ်နာတယ်ထင်ရင်လဲ ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးလို့ရပါတယ်”
“အော် မင်းက ကိုယ့်ကို ဖာချမလို့လား”
“ဟင်”
“ရတယ်လေ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ကြေးနည်းနည်းတော့မြင့်တယ်နော် မင်းပေးနိုင်လို့လား”
“ဘယ်လောက်တောင်းမှာလဲ”
“မင်းထဲ ဘယ်လောက်ရှိလဲ”
“၅သိန်း”
“ကောင်းပြီ မင်းလက်ထဲက ၅သိန်း အရင်ပေးထားပေါ့”
မင်းတခေတ် စကားကို ကြားပြီး တာနဲ့ ပီတိ မင်းတခေတ် ထိုငိနေတဲ့ဆီ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးနဲ့သွားကာ
ချော်လဲတော့မှာမို့ လှန်းဖမ်းလိုက်တော့ သူ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်ရပ်သားကျပြီး
ဦးရဲ့ရင်သားနဲ့ လည်ပင်းတွေကို ပတ်သတ်နမ်းနေတဲ့ ပီတိလေးက်ု
“ဘာလို့တာလဲ ပိုက်ဆံမပေးရသေးဘူးလေ မင်းကိုယ့်ကို အနုကြမ်းစီးဖို့ပြင်နေပြီလား”
“ရှင်က အဲ့လောက်ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး တန်တာကျနေတာဘဲ”
၅သိန်းလောက်တောင် မတန်ဘူးလို့ ပြောခံလိုက်ရတဲ့ မင်းတခေတ် စကားတက်နေတဲ့ကောင်မလေးကြောင့် အသဲယားကာ
“ဘယ်လောက်တန်တယ်ထင်လဲ”
“ရှင်သူများတွေနဲ့အိပ်ရင်ကျ ပိုက်ဆံမယူတဲ့အပြင် သူတို့တွေကိုတောင် အိမ်တွေ ကားတွေပေးပြီးတော့”
“ပြောပါပြီ ဘယ်သူနဲ့ကိုယ်ကအိတ်တာလဲ ဘယ်သူ့ကိုရော အိမ်တွေ တိုက်တွေဝယ်ပေးဖူးတာတုန်း”
“လူတွေပြောကြတာဘဲ ကျွန်မတစ်ယောက်ထဲပြောတာမဟုတ်ဘူး”
ကိုယ်ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ပြန်အမှုပတ်မှာစိုးပြီး ဦးပေါင်ပေါ်ကနေ ထမယ်အလုပ်
မင်းတခေတ် ပီတိလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး
“မင်း တော်တော် စကားတက်နေပြီ “ဆိုကာ
ရေချိုးခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားသွား ရေချိုးကန်လေးထဲက ထည့်လိုက်ပြီး
“ဦး ကယ်ပါနော်”
ဆိုကာ ပီတိလေး ဦးရဲ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ဦးရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ ထိကပ်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ နမ်းနေတော့
မခံနိုင်တဲ့ သူကတော့ စိတ်ပါလာပေမယ့် သူ့ကောင်မလေးကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ စိတ်ကို တားဆီးနေပေမယ့်
“ဦးလဲ ဖြစ်နေပြီဘဲကို”
မင်းတခေတ်ရဲ့ ညီငယ်လေးကို ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ သွားကိုင်ပြီး ဆွဲညို့သောအကြည့်နဲ့ပြောနေတဲ့ ပီတိကြောင့် မင်းတခေတ် ဘာမှမတက်နိုင်အောင်ဖြစ်နေပြီး
“တီးတောင်”
“ဟူးး”
တံခါးဘဲလ် တီးတော့မှ မင်းတခေတ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ကာ
“ဥက္ကဌ ဖုန်းဆက်ထဲက ချက်ချင်း ကျွန်တော် ထွက်လာတာ နောက်မကျဘူးမလား အခြေအနေရောကောင်းရဲ့လား”
“ကောင်းလိုက်တာမှဘဲ မင်းသာနည်းနည်းထပ်နောက်ကျရင် ငါဖာဖြစ်တော့မယ်”
“လူကရော ဥက္ကဌ”
“ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဝင်သွားလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့ ဥက္ကဌ”
မင်တခေတ် အခန်းထဲ ရောက်ထဲက ဆရာဝန်ကို ဖုန်းဆက်ထားပြီးသာရပါ ပီတိလေးကို ဆေးထိုးပြီးတော့
“ဘယ်စကားပြောသင့်တယ် ဘယ်စကားမပြောသင့်ဘူးဆိုတာ ခများသိတယ်နော်”
သတင်းအပြင်ပေါက်ကြားမှာ ဆိုးတာကြောင့် နှုတ်ပိတ်လိုက်ပြီး
“စိတ်ချပါ ဒီညကိစ္စကို တစ်လုံးတစ်လေမှ မပေါက်ကြားစေရပါဘူး ဒါဆိုရင် ဥက္ကဌ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်”
မင်းတခေတ် ဆရာဝန်ကို ပြန်တော့ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ မေးငေါ့ပြလိုက်ပြီး
“ဆရာဝန်ခေါ်ထားတာဆို ဘာလို့ရှင်ရှင်းမပြောတာလဲ”
“ဘာလဲ ကိုယ်နဲ့ အဲ့လောက်တောင်အိပ်ချင်နေတာလား”
“ရှင်နော်”
ဆိုကာ မျက်လုံးလေးနဲ့ပြူးကြည့်ပြီး
“အကျီချွတ် အခြောက်ခံထားရအောင်လို့”
အခန်းမှတ်ချက်များ (0）